Οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι δεχόμαστε τα τελευταια χρόνια καθημερινά επιθέσεις που τερματίζουν ατομικά δικαιώματα, ελευθερίες και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Το σχέδιο υπάρχει από παλιά και τέθηκε σ’ εφαρμογή με το δήθεν τρομοκρατικό χτύπημα στου δίδυμους πύργους των ΗΠΑ, πριν σχεδον μια δεκαετία.
Συνεχίζεται με το κατασκεύασμα της Κρίσης, όπως τ’ ονομάζουν και σαν τελικό στόχο έχει τον απόλυτο περιορισμό των λαών, την έλλειψη αντίδρασης, την απολυτή υποταγή και τα φθηνά εργατικά χέρια σε ολοκληρο τον κόσμο που θα δουλεύουν για τα Αφεντικά.
Το χρήμα θα πρέπει να συγκεντρώνεται στους λίγους, αν είναι δυνατό χωρίς το παραμικρό κόστος. Οι μισθοί (πείνας) που θα δίνουν και πάλι θα πρέπει να επιστρέφουν σε αυτούς, με την αγορά δικών τους προιόντων και υπηρεσιών.
Βέβαια αυτό το πράγμα, έχει πολλούς παραμέτρους. Ενα από αυτά που τρέμουν οι κυβερνήσεις και καθεστώτα της υφηλίου είναι η ελεύθερη πληροφόρηση. Τα πράγματα ήταν υπό έλεγχο όσο υπήρχαν τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης.
Με την έκρηξη όμως του διαδυκτιου οι ισορροπίες άλλαξαν και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα (γι’ αυτούς). Αν σταματησει η ελεύθερη πληροφόρηση η διάδοση της γνώσης, τα υπόλοιπα είναι απλά και τετελεσμένα γεγονότα που θα γίνουν σ’ ελάχιστο διάστημα.
-Καθόλου τυχαιο που τις τελευταίες εβδομάδες, κατατέθηκαν συγχρόνως τα νομοσχέδια SOPA/PIPA και ACTA τόσο σε Αμερική, όσο και σε Ευρώπη.
Μετά την κίνηση της 18ης Ιανουαρίου 2012 που αποτελεί μια ιστορική μέρα στο διαδίκτυο, τα δυο πρώτα (SOPA και PIPA), μπήκαν στο συρτάρι (θα τα επαναφέρουν με άλλο όνομα και άλλη πρόφαση, να είσαστε βέβαιοι).
Το νομοθέτημα-κατασκεύασμα όμως που εξακολουθεί ακομα να απειλεί είναι το ACTA και αυτό αφορά άμεσα ολοκληρο τον κόσμο και ιδιαίτερα την Ευρώπη.

To ACTA αποτελεί μία πέρα από ολοφάνερη προσπάθεια ελέγχου των από πάνω στους από κάτω. Σε καρτουνίστικη μορφή και με ελληνικούς υπότιτλους παρατίθεται μία εξαιρετική απόδοση της πραγματικότητας.

-Ώρα τώρα να προχωρήσουμε και στο ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement). Πιστεύω με τα παραπάνω θα έχετε αντιληφθεί γιατί τους τρομάζει η ελεύθερη διάδοση της πληροφορίας και το διαδίκτυο. Φυσικά όλα σαν τελικό στόχο έχουν το χρήμα, τη συγκέντρωση του σε λίγους.
Για να κατανοήσετε καλύτερα το ACTA, θα σας δώσω ένα πολύ απλό παράδειγμα:
Ας πούμε πως αποφασίσατε να πάτε σε καποια σχολή και να μάθετε ένα μουσικό όργανο. Πληρώσατε κανονικά τα μαθήματα σας και αποκτήσατε την γνώση.
Αυτή τη γνώση αποφασίσατε να τη μεταλαμπαδεύσετε στα παιδιά σας, στη γυναίκα σας, σε κάποιον δικό σας άνθρωπο. Από τη μια το κόστος των μαθηματων και από την άλλη γιατί όχι?
-Κι’ όμως! Σύμφωνα με το ACTA είσαστε παράνομοι, καθώς δώσατε αυτή τη γνώση χωρίς πληρωμή. Δωρεάν δηλαδη, καθώς το ACTA την θεωρεί ιδιοκτησία (copyright) κάποιων και μόνο!
Σύμφωνα με το ACTA η πράξη σας αυτή θα θεωρείται παράνομη και επιβάλλει μεγάλα χρηματικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης. Μάλιστα εκτός αυτού, θα έχει δικαίωμα ο ιδιοκτήτης της σχολής μουσικής που σας δίδαξε (επί πληρωμή), να σας ζητησει αποζημίωση, επειδή δώσατε τη γνώση που σας έδωσε (επί πληρωμή), αλλού (δωρεάν).
-Καλά, θα αναρωτηθείτε και που θα το μάθει ο οιοσδήποτε αυτό? Πως δηλαδη μεταλαμπαδεύσατε τις επί πληρωμή γνώσεις σας για τη μουσική, στα παιδιά σας (δωρεάν)?
Σύμφωνα με το ACTA και πάλι, από τη στιγμη που με καποιο τρόπο ανακατευτήκατε σε καποιο copyright (στη διδασκαλία μουσικής στο παράδειγμα μας), θα παρακολουθείστε ηλεκτρονικά. Κάθε είδος συνομιλίας σας, κάθε επαφή σας, οτιδήποτε μπορειτε να φανταστείτε. Και αν δίκαια η άδικα (με τη λογική του ACTA), κάποιος κρίνει (η απλά σας καρφώσουν) πως εμπλέκεστε σε κάτι τέτοιο, θα πρέπει να υποστείτε τις συνέπειες (μεγάλα χρηματικά πρόστιμα και φυλάκιση).

-Αυτό ήταν παράδειγμα στη πραγματική ζωή, το οποίο δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως είναι στα άμεσα σχέδια των αρπακτικών του πλανήτη (τα Αφεντικά, ντε).
Για να περάσουν όμως εκεί, πρέπει πρώτα να το εφαρμόσουν στο διαδίκτυο.
-Μα καλά, θ’ αναρωτηθείτε, πως είναι δυνατόν? Αφού δε κλέψατε κάτι από κανέναν. Για αν το πούμε στην απλή καθημερινή… δικτυακή γλώσσα:
Απλά αντιγράψατε ένα αρχείο που βρίσκεται σε καποια δικτυακή τοποθεσία. ΔΕΝ το αφαιρέσατε (κλέψατε), απλά το αντιγράψατε και το μοιραστήκατε. Κι’ όμως σύμφωνα με το ACTA, είσαστε εγκληματίας και αυτή σας η πράξη επισης θεωρείται κολάσιμη και σας επιβάλλει μεγάλα χρηματικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης.
Αν αυτό το αρχείο το ανεβάσετε σε καποια άλλη ιστοσελίδα (τη δική σας, σε καποιο forum, στο Twitter/Facebook, YouTube κλπ), τότε δεν αρκεί απλά να κατέβει το αρχείο, μα πρέπει η ιστοσελίδα να τεθεί εκτός λειτουργίας και μαζί μ’ εσάς να παραπεμφθεί και ο ιδιοκτήτης της σελιδας αυτής.
-Το πιο πιθανό είναι οι απορίες σας να έχουν μεγαλώσει τώρα. Αν αναρωτιέστε πως θα αναγνωρίσουν πως καποιο αρχείο είναι προστατευμένο με copyright αυτό είναι εύκολο καθώς θα γίνεται ηλεκτρονικά και σύμφωνα με τη νομοθεσία του ACTA, ο παροχος σας (η εταιρεία που πληρώνετε για πρόσβαση στο διαδίκτυο), θα ελέγχει (ηλεκτρονικά) τα πάντα που αφορούν τα εισερχόμενα και εξερχόμενα στον υπολογιστή σας (100% τερματισμός προσωπικών δεδομένων) και θα έχει δικαίωμα να σας κόψει τη πρόσβαση άμεσα και φυσικά να υποστείτε τις συνέπειες (μεγαλο χρηματικό πρόστιμο και φυλάκιση) σαν εγκληματίας, καθώς έτσι σας βλεπει πλέον το ACTA.
-Μάλιστα αυτά τα δεδομενα, θα μπορεί ο παροχος σας να τα δίνει με μια απλή αίτηση ακομα και στον υποτιθέμενο θιγόμενο (εταιρεία), χωρίς εισαγγελική απόφαση.

Το ACTA ακομα βρίσκεται σε εξέλιξη και αλλαγές. Έρχεται στο όνομα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων (με τη λογική που είχαν οι σταυροφόροι του Μεσαίωνα που κατακρεούργησαν, καταληστευσαν και βίασαν  στ’ όνομα του καλού!).
Τα πράγματα δείχνουν πως μετά την ήττα του SOPA/PIPA, το ACTA θα το κάνουν να περάσει πάση θυσία.
Το τι κανουμε εμείς σαν άνθρωποι είναι άλλη υπόθεση. Βλέπετε εδώ στην Ελλάδα, είμαστε μαθημένοι στη κουτοπονηριά που μας έχουν γαλουχήσει τόσα χρόνια πολίτικοι και ΜΜΕ. Σε συνδυασμό με την Ελληνική ιντερνετικη γενιά του Facebook και την ημιμάθεια τα πράγματα είναι ακομα χειρότερα (δείτε ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα ).
Μη ξεχνάτε πως οι κάθε χώρα μπορεί να επιβάλει νομοθεσίες για το Internet και να έχουν ότι είδους απαγορεύσεις θέλουν.
Ένα παράδειγμα, από τα πρόσφατα, είναι αυτά της Λευκορωσίας  και του Ιραν .
Ακριβώς τα ίδια θέλουν να επιβάλλουν και οι Έλληνες “πολίτικοι”, όπως αλλωστε είπε πριν κάποιους μήνες, ένας από το σινάφι τους.

>>>Δείτε και το παρακατω βιντεο, από τους Anonymous , τ’ οποίο επεξηγεί με πολύ απλό τρόπο, ωστε να γίνει αντιληπτό και στον πιο αδαή τι είναι το ACTA και τα ολέθρια αποτελέσματα της εφαρμογής του (με Ελληνικούς υπότιτλους):

-Για τις δράσεις σχετικά με το ACTA, μπορειτε να ενημερωνόσαστε, από τη σελιδα: How to act against ACTA  και φυσικά και από το osarena, καθώς σαν υγιώς σκεπτόμενοι άνθρωποι είμαστε ενάντια στη τρομοκρατία, τον φασισμό και τη στέρηση της ελευθέριας. Αυτά είναι πανανθρώπινα δικαιώματα, αλλωστε.

>>>Δείτε ακομα περισσότερα στοιχεία και λεπτομέρειες για το ACTA, σ’ ένα παλιότερο άρθρο:

• ACTA: Ιδιωτική Ηλεκτρονική Επιτήρηση

-Επίσης θα ήθελα να σας προτείνω να δείτε και το παρακατω βιντεο που ίσως αρκετοί αγνοείτε και είναι ένας τρόπος να αντιληφθείτε, μαζί με όλα τα προηγούμενα που διαβάστε και είδατε εδώ, το παιχνιδι που παίζεται ενάντια στον άνθρωπο από τους αλήτες του πλανήτη (με Ελληνικούς υποτίτλους και αυτό):
Το Μάρκετινγκ της Τρέλα ς (YouTube).

Σάρα Γκανή

Σάρα Γκανή

Θάνος Σώρας

Winter Magic - Πολύτιμη Μητσάκου

Η πρώτη εμπειρία με την ταινία είναι… οδυνηρή. Είναι πολύ μεγάλη, βωβού κινηματογράφου, παμπάλαια και επιστημονικής φαντασίας. Για μένα που δεν είμαι και εξοικειωμένος με περίεργες ταινίες, μου φαινόταν βασανιστικό, οι ήρωες έκαναν σα σπαστικοί, η μουσική ήταν ένα όμορφο μεν, ασταμάτητο δε, χαλί κλασικών συνθέσεων και ο φουτουρισμός του 1927 είναι λίγο αστείος στις μέρες μας. Ούτε σε μισή εφεύρεση δεν έπεσε μέσα. Άντε σε μία… Ακούγεται απαίσιο… Και για τουλάχιστον το πρώτο περίπου μισό, αποδεικνύεται πως είναι, ακριβώς επειδή δε δείχνει να είναι τίποτα παραπάνω από αυτό: Μια κλασική ιστορία για μια φουτουριστική δυστοπία, όπου οι άνθρωποι είναι σαφώς διαχωρισμένοι σε πλούσιους και φτωχούς με τους πρώτους να την περνάνε ζάχαρη και τους δεύτερους να περνάνε του Χριστού τα πάθη εις διπλούν σε καθημερινή βάση. Οι πρωταγωνιστές επίσης προβλέψιμοι: Ο κακός πατέρας, ιδρυτής της πόλης και δυνάστης της, ο γιος που είναι κακομαθημένος αλλά τελικά είναι ψυχούλα, ο κακός επιστήμονας, η γυναίκα-αγία, όλα είναι εκεί. Το μόνο που δεν παραξενεύει πάντως σε πρώτη φάση, είναι το πώς η ταινία αυτή άσκησε τόση επιρροή. Έχει τα πάντα που θα βλέπαμε σε μια ταινία για το μέλλον σήμερα, τα πάντα που θα βλέπαμε σε μια ταινία δράσης σήμερα, ακόμα και τα πάντα που θα βλέπαμε σε ένα σήριαλ στο Μέγκα σήμερα.

Ακριβώς σε αυτό το σημείο λοιπόν, μετά την πρώτη ώρα περίπου,  το όλο θέμα αρχίζει να προβληματίζει. Η αρχικά απλή ιστορία, τείνει να μπερδεύει, όχι τόσο λόγω περίεργης πλοκής, αλλά λόγω του ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι θέλει να πει. Το τελευταίο μισάωρο θα σας αφήσει σίγουρα σε μεγάλη σύγχυση, αφού δε θα καταλαβαίνετε τι ήθελε να συμβολίσει η ταινία και τελικά αν ήθελε να έχει κάποιον συμβολισμό. Το χειρότερο, ή το καλύτερο, είναι ότι δε θα είστε μόνο εσείς ή εγώ που μπερδευόμαστε, είναι όλοι! Μία πολύ μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα σας πείσει. Άλλοι λένε ότι είναι προπαγάνδα κατά των κομμουνιστών και των Εβραίων και ότι τη λάτρευε ο Χίτλερ, άλλοι αντίθετα ότι η ταινία καταδικάζει τον ανερχόμενο τότε καπιταλισμό και τις εργασιακές σχέσεις, άλλοι ότι ο σκηνοθέτης θέλει να δείξει τη ματαιότητα τόσο του καπιταλισμού, όσο και του κομμουνισμού. Εμένα πάλι με προβλημάτιζε η τόσο συχνή αναφορά στη Βίβλο και τη θρησκεία γενικότερα, η οποία μάλιστα συχνά φαίνεται και η μόνη σανίδα σωτηρίας για τους ήρωες. Ή ποιος ξέρει, θα μπορούσαμε να πούμε ότι προφητεύει την εφεύρεση των ρομπότ και εκφράζει ανησυχίες για την άκριτη πρόοδο της τεχνολογίας. Από την άλλη, κάποιος θα μπορούσε να τα παραβλέψει όλα αυτά και να κοιτάξει μόνο στις δύο τελείως διαφορετικές ιστορίες αγάπης που η ταινία παρουσιάζει. Σα θεατής μπερδεύτηκα ιδιαίτερα για το αν ο σκηνοθέτης ενδιαφέρθηκε ποτέ πραγματικά να περάσει πολιτικο-κοινωνικά μηνύματα, ή απλώς ήθελε να δώσει ένα υπερ-πολυτελές, φουτουριστικό love story. Δε το λέει μόνο το διαδίκτυο πάντως, η αίσθηση της σύγχυσης είναι έντονη και έκδηλη από την πρώτη στιγμή που η ιστορία αρχίζει να παίρνει συγκεκριμένη μορφή.

Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο αν δει κανείς την ιστορία ΓΥΡΩ από την ταινία: Η ταινία λογοκρίθηκε, έγινε αντικείμενο επιμέλειας άσχετων ανθρώπων, κόπηκε και γενικά κανείς μέχρι περίπου πριν τρία χρόνια δεν ήξερε ποια ήταν η συνολική της διάρκεια και ποιες όλες της οι σκηνές. Οι λόγοι της όποιας τροποποίησης της επίσης είναι πολλοί: άλλοτε πολιτικοί, όταν νόμιζαν ότι η ταινία περνάει κομμουνιστικά μηνύματα και άλλοτε καλλιτεχνικοί, όταν κρινόταν πολύ μεγάλη ή πολύ ασυνάρτητη για το κοινό. Ακόμα και ο σκηνοθέτης παρουσιάζεται από άλλους ως σαδιστής και από άλλους ως τέλειος επαγγελματίας.

Όλος αυτός ο μύθος και η παραφιλολογία, προσδίδουν στο Metropolis μια ιδιόμορφη γοητεία. Δεν ξέρω αν αρκούν ωστόσο ώστε να τη δει κανείς. Σαν ταινία, η προσωπική μου άποψη είναι ότι δε λέει τίποτα, ακριβώς επειδή προσπαθεί να πει τόσα πολλά, τόσα που ούτε ίσως ο δημιουργός της να μην είχε προβλέψει. Ίσως από την άλλη να είναι αυτός από μόνος του ένας λόγος για να αφιερώσει κανείς το χρόνο για να τη δει.

Ο jeune premier του μέλλοντος,

Φίλιππος Αμολοχίτης

1) Ο Κάγκουρας: Για να κρατήσει τα μαλλιά του καρφάκια τα έχει λούσει με ένα κιλό φθηνό ζελέ υφής σάλιου αγελάδας της Μινεσότα, ενώ ένα σκουλαρίκι-μπάρα κοσμεί το χοντροκομμένο φρύδι του. Φοράει φόρμα και πανάκριβο αντιανεμικό μπουφάν Timberland (εκείνο με τη τεράστια κουκούλα και το τσεπάκι στην κοιλιά που χωράει από κλειδιά μέχρι τσεκούρι) αλλά έχει ήδη βγάλει τα λεφτά του καθώς δεν το αποχωρίζεται ούτε στον ύπνο του και για να ξεκολλήσει από το δέρμα του πρέπει να γίνει πλαστική επέμβαση. Παίρνει το λόγο μόνος του και μιλάει ακατάπαυστα για όλα τα ματς του Ολυμπιακού ενώ αν η συζήτηση έρθει στα πολιτικά, θα διηγηθεί με περηφάνια, χτυπώντας ταυτόχρονα το εκνευριστικό μπεγλέρι με τις σιδερένιες μπίλιες, τότε που είχε σπάσει στο ξύλο 20 Πακιστανούς με άλλα μέλη της Χρυσής Αυγής. Μιλάει λες και έχει καταπιεί την αμόλυβδη που βάζει στο μπλε παπάκι του, ενώ στο λαιμό του γυαλίζει η στρατιωτική του ταυτότητα από τετελεσμένη θητεία του. Αν περάσει έξω από το μαγαζί αμάξι με μουσική λαϊκή στη διαπασόν θα επιδείξει τις μουσικές του γνώσεις συνεχίζοντας το τραγούδι μέχρι το τελευταίο στίχο τονίζοντας φράσεις όπως: «Αυτό σου έπρεπε αχάριστη», «Στο καλό και μην ξαναγυρίσεις». Φόντο στο κινητό έχει το τελευταίο του ξανθό απόκτημα καθώς χαμουρεύονται. Για μένα είναι ο πιο ενοχλητικός.

2)η Αριστερή: Κάθεται στο τραπεζάκι σε στυλ ‘’γ@μΩ και δέρνω’’ με στάση που επιδεικνύει βάναυσα στο σκισμένο καλτσόν της, ενώ θα κοκορευτεί πως το κόκκινο  κασκόλ της έχει ρουφήξει δακρυγόνο από 4 πορείες. Στο μυαλό της πρέπει να εκτρέφει νυχτερίδες καθώς πιστεύει πως κάθε συζήτηση, κάθε θέμα έχει πολιτικό υπόβαθρο και πετάγεται αυθαίρετα η φωστήρας για να διορθώσει τα λάθος εννοούμενα. Τρολάρει κάθε αγαθή προαίρεση συλλογικότητας στη σχολή (πχ να μαζευτούν λεφτά για να στολιστεί χριστουγεννιάτικο δέντρο) καθώς δεν προωθούν τον Αγώνα (άσχετο το αν έχει φοιτήσει σε ιδιωτικό σχολείο και μένει στην Εκάλη) και η τσιριχτή φωνή της -αναρωτιέσαι αν ακούς τραγούδι της Joanna Drigo- ταράζει τα νευρικά σου κύτταρα και σε κάνει να βγάλεις τη pina collada από τη μύτη, αφού σε έχει κάνει προηγουμένως να νιώσεις ενοχή για τα 8 ευρώ που έδωσες και ενίσχυσες τον καπιταλισμό. Την κοιτάζεις όπως στρίβει το τσιγάρο και σκέφτεσαι πως αν διάβαζε με το ίδιο πάθος που τύλιγε τον καπνό τώρα θα βρισκόταν για μεταπτυχιακό στη Μασαχουσέτη.

3) ο Hipster-ας: Φαινομενικά είναι ακίνδυνος και νομίζεις πως η παρουσία του περιορίζεται στο ύφος 100 καρδιναλίων που υποδηλώνει η ορθογώνια στάση σνομπ παγονιού που έχει υιοθετήσει. Λάθος! Μέσα σε πέντε λεπτά έχει ήδη βγάλει συμπέρασμα για όλο το ποιόν της παρέας και ξεκινάει το ξεκατίνιασμα στο αυτί της κολλητής του. Τον κοιτάς που σε κοιτάει αλλά συνεχίζει με γλώσσα χαμαιλέοντα να  πετάει φαρμάκι και αναρωτιέσαι έντρομος/η για το αν φοράς κάτι κιτς ή έκανες κάτι απρεπές. Μαζεύεσαι και δεν ξαναμιλάς. Ύστερα βαριέται και για να αισθητοποιήσει τη βαρεμάρα του βγάζει από τη βαλίτσα-τσάντα adidas που μόνη της ζυγίζει 5 κιλά το i-phone (πλέον είναι διαθέσιμα και στο Γερμανό της Καρδίτσας) και τσιγάρα black devil. Καπνίζει σαν στρουθοκάμηλος και έχοντας γράψει όλους στα παπάκια του μπαίνει στο fb και την ώρα που η συζήτηση έχει αποκορυφωθεί για το εάν θα συνεχιστεί η κατάληψη και άλλη βδομάδα τσιρίζει ότι σε μια ώρα θα βγει το νέο video clip της Britney. Λέτε να συνεχίσετε την έξοδο στο κοντινό κλαμπ και εκεί νιώθετε τυχεροί και ταυτόχρονα ρεζίλι (γιατί σας κοιτάνε όλοι) που είστε παρών στο χορευτικό show που δίνει αφού σε κάθε τραγούδι κάνει τις φιγούρες από το Born this way και το είναι του τραντάζεται από το πνεύμα της θεάς του Gaga.

4) η αμίλητη:  Στην αρχή της εξόδου σου φαντάζει άκακη έτσι όπως έχει κάτσει στη γωνία σα να κατουριέται επειδή έχει πιεί ολόκληρο το πηγάδι με το αμίλητο νερό. Πίσω από τα στρογγυλά γυαλιά της κρύβει τρομερά κόμπλεξ κατωτερότητας που θα σας χαλάσουν κάθε σχέδιο διασκέδασης. Καταρχήν, δε μπορεί μέρη κλειστά με καπνιστές οπότε ή θα πάτε κάπου ξεκομμένοι σαν τα γερόντια ή έξω να φάτε όλο το κρύο στη μάπα (τι να σου κάνει η άμοιρη σόμπα εξωτερικού χώρου;) Έπειτα, δε μπορεί το αλκοόλ και αν πιεί θα είναι μόνο ένα ποτηράκι κρασί και αυτό με το σταγονόμετρο (μην και την υποβάλλουν για αλκοτέστ τη μοιραία). Το πιο εξωφρενικό είναι τη στιγμή που έρχεται ο λογαριασμός και αφήνει στο τραπέζι ακριβώς 35 λεπτά (του ευρώ), η πλήρης αντιστοιχία με όσο ήπιε. Δεν είναι καιρός για σπατάλες καθώς αύριο έχει να δώσει 30 ευρώ για δύο νομικά βιβλία (δεν της έφταναν αυτά που ήδη έχει). Το τελευταίο χτύπημα είναι ότι στις 11 πρέπει να έχει τελειώσει η βόλτα καθώς πρέπει να γυρίσει νωρίς σπίτι και το αίσθημα δεσποτισμού –και φιλοζωίας- που σε διακατέχει σε σου επιτρέπει να την αφήσεις ασυνόδευτη ως το μετρό. Συμβουλή: κάντε πως δεν ακούσατε τα λιγοστά λόγια που βγαίνουν μετά βίας από τα δόντια της.

5) Το φυτό: Στα πρώτα πέντε λεπτά σε έχει κάνει να νιώθεις τύψεις που δεν έχεις ανοίξει βιβλίο για την επικείμενη εξεταστική, ενώ εκείνος έχει βγάλει κάθε μάθημα 5 φορές. Το στομάχι σου πετρώνει, η λαχταριστή κρέπα σοκολάτα μπισκότο που μόλις δοκίμασες μοιάζει μίζερη και τα σωθικά σου κατακλύζουν μια ανυπέρβλητη ματαιότητα καθώς θαρρείς πως η βάση (5) είναι μακριά. Εκείνος συνεχίζει να μιλάει μόνος του (είναι ψευδός αλλά το αγγλικό accent το χειρίζεται άπταιστα), καθώς δε βλέπει πουθενά ανταγωνισμό γύρω, για τα σχέδια του στο Erasmus, το μεταπτυχιακό, το διδακτορικό, ποια έδρα θέλει να κατακτήσει. Ύστερα σωπαίνει. Οι γυαλαμπούκες μπουκώνουν, κλαίει γιατί σε μια βδομάδα ακριβώς δίνει το πρώτο μάθημα και δε νιώθει κατάλληλα προετοιμασμένος. Το μόνο που θέλεις να κάνεις έπειτα από αυτό είναι να ψάξεις για κάποια εφημερεύουσα εκκλησία, να ανάψεις ένα κερί, να κάνεις ένα τάμα και να χαθείς τις υπόλοιπες ώρες και μέρες στα ανέγγιχτα βιβλία σου.

6) η Miss 2050: Καλοσυνάτη και ευγενική. Όχι αυτό οφείλουμε να της το αναγνωρίσουμε! Θα μπορούμε όμως αλλιώς να ονομάζεται δεσποινίς ‘’ταξέρωόλατοπαίζωκάποιακάνωότιμπορώναφανώντίβακαιόχιψωνάρααλλάδεμουβγαίνειγαμώτο’’. Πας να ανοίξεις το στόμα για να διηγηθείς πως πέρασες την προηγούμενη βδομάδα στο Λονδίνο όταν επισκέφτηκες τον ξάδερφο σου που σπουδάζει εκεί και πριν βγάλεις άχνα σε ρωτάει πως ήταν στο Σόχο, γιατί όταν είχε πάει εκείνη ήταν πεσμένα τα πράγματα. Σε επιπλήττει που δεν επισκέφτηκες το πιο must καφέ-μπαρ της Oxford Street και αφηγείται (προσοχή! ακολουθεί urban legend) τη συνάντηση της με την Queen Elizabeth η οποία έκανε ποδήλατο έξω από το παλάτι χωρίς –παρακαλώ- ανθρώπινη προστασία. Μηδενισμός! Απόλυτος. Μη σε πιάνει κόμπλεξ. Φταίει που εκείνη λιώνει τα μάτια και τα δάχτυλα της στο twitter ολημερίς, ολονυχτίς… Πιο μετά οργανώνετε τις διακοπές σας στην Πάρο. Ανασύρει με μνήμη καμήλας όλη τη λίστα με το πια μαγαζιά έχουν happy hour, την εμπειρία της στην Punda Beach και πόσους celebrity συνάντησε τυχαία. Αν της ρωτήσεις (έτσι από περιέργεια) «με τι ασχολείσαι;» θα βγάλει ένα λογύδριο όπως: σπουδάζει fashion και modeling σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο (ΙΕΚ), παρακολουθεί σεμινάριο αυτογνωσίας, κάνει μαθήματα rock n roll, μαγειρεύει μεξικάνικο (μόνο), είναι φωτογράφος (έχρησε τον εαυτό της μόνη της με την ιδιότητα αυτή) και δεν ξέρει τι θα πει η λέξη τηλεόραση μπλα μπλα μπλα. ΣΚΑΣΕ!!!

Ηθικό συμπέρασμα: μην ξαναβγείς από το σπίτι!

Σάρα Γκανή

Σάρα Γκανή

Δήμητρα Ζήνα

Nάντια Κανελλοπούλου

Γιώργος Παπατρολάκης

Το Καλειδοσκόπιο, το πρώτο free-press της Αθήνας, μας δίνει τη δική του απάντηση μέσα από τις σελίδες του. Το νέο τεύχος με κεντρικό αφιέρωμα την Παιδεία,  κυκλοφόρησε. Οι σκέψεις, οι εμπνεύσεις, οι προβληματισμοί και τα συναισθήματα δεκάδων φοιτητών απότυπώνονται σε αυτό και σας καλούμε να τα μοιραστούμε. Να μοιραστούμε τις ιδέες μας, να αναδείξουμε την προσπάθειά μας, να πούμε και να ακούσουμε. Όλα, στην πρώτη ιστορικά εκδήλωση – παρουσίαση τεύχους του Καλειδοσκοπίου. Το θέμα της συζήτησης περιορίζεται στα ζητήματα παιδείας και εκπαίδευσης στην εποχή της κρίσης. Τα θέματα του περιοδικού δεν περιορίζονται πουθενά.

Την Κυριακή, λοιπόν, 15 Γενάρη 2012, και ώρα 7μμ, το Καλειδοσκόπιο σας καλεί να κοιτάξετε μέσα του, στην παρουσίαση του νέου τεύχους (#45) – συζήτηση για την εκπαίδευση και την παιδεία.

Ομιλητές : Κώστας Αναγνωστόπουλος (καθηγητής στο ΔΠΘ, πολιτικός μηχανικός , οικονομολόγος)

Γιώργος Δελλής (καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ)

Αργύρης Πασσάς (καθηγητής Κρατικής Διοίκησης και Ευρωπαϊκής Ενοποίησης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο)

Ακροατές : Οποιοσδήποτε έχει την όρεξη να νιώσει, να ακούσει την προσπάθεια ανεξάρτητων φοιτητών, και να μοιραστεί το ενδιαφέρον του για τα κοινά και τις υψηλές αξίες.

Μέσα από ένα καλειδοσκόπιο δε βλέπεις ποτέ το ίδιο…

Που; Στο Φλοράλ στη Πλατεία Εξαρχείων!

Ανδρομάχη (Aρχιτεκτονικό ξυλόφωνο)

Aνδρομάγχη Κοκκινού (-)

Aνδρομάγχη Κοκκινού-(Ι am blue and i like it)

Δήμητρα Ζήνα (Το παγκάκι στο τέλος της νύχτας)

Music Update No2

Uploading… … …

Please wait… … …

Please wait… …

Please wait…

Can you sing with all the voices of the mountain, can you paint with all the colours of the wind?

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η φύση παράγει μουσική από μόνη της; Πόσες φορές δεν ακούσαμε ένα κομμάτι και νιώσαμε αμέσως τη φυσική αίσθηση που αναδύει; Κάποια κομμάτια μυρίζουν καλοκαίρι, κάποια άλλα χειμώνα. Και κάπου εκεί στο μεταίχμιο, ανάμεσα στη βροχή και τα σύννεφα, σε ένα αόρατο σύμπλεγμα, μια θαυματουργή ιεροτελεστία αναλαμβάνει τον πρώτο ρόλο για να συνθέσει την υψίστη του κόσμου μουσική. Πανδαισία χρωμάτων θα έλεγε κάποιος; Πανδαισία αισθήσεων θα διόρθωνα…

Ο αέρας λυσσάει, τα σύννεφα μαζεύονται σα στοιχειά που χορεύουν γύρω από το θήραμά τους και μυσταγωγικά, σχεδόν ερωτικά, λικνίζονται στα προστάγματα του σκοτεινού και ζοφερού αιθέρα. Τελικά η βαρύτητα επιβάλλεται. Και όταν  οι πρώτες σταγόνες αγγίξουν απαλά, επιθετικά, το χώμα, τότε σαν από εξπρεσιονιστικό καμβά ξεπετάγονται αρώματα, γεύσεις και χρώματα προς κάθε κατεύθυνση.

Ναι, για ακόμα μια φορά αφιερώνω την ανάρτησή μου στις βροχερές μέρες, που δυστυχώς έλειψαν αισθητά από το φθινόπωρο. Η φύση παράγει τη δική της μουσική την οποία αξίζει να λατρεύουμε, αλλά ποτέ δεν είναι κακό να τη συνοδεύουμε και με δέκα, είκοσι, τριάντα κομματάκια γραμμένα και ερμηνευμένα από ανθρώπινο χέρι και φωνή.

1. Στην πρώτη θέση θα βάλω δύο πολύ αγαπημένα κομμάτια, τα οποία ήταν και ο λόγος για τον οποίο γράφω το άρθρο. Είναι η απόδειξη ότι η ποσότητα τελικά δεν κάνει τον καλλιτέχνη, αλλά η ποιότητα. Στο youtube υπάρχουν (άκουσατε, ακούσατε!!) μόνο ΔΥΟ κομμάτια τους, ενώ στο επίσημο site τους (μη φανταστείτε glamourιές) με το ζόρι θα βρείτε άλλα δύο. Δε γνωρίζουμε ημερομηνία σύστασης του συγκροτήματος, δε γνωρίζουμε ηλικίες, δε γνωρίζουμε καν αν αυτά τα κομμάτια ανήκουν σε κάποιο συγκεκριμένο δίσκο. Ένα εξαίρετο δείγμα του πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται η μουσική, αποδεσμευμένη από καλούπια είτε ηλικιακά, είτε εμπορικά. Ό, τι πρέπει για τη νύχτα που πέφτει νωρίς, τα χριστουγεννιάτικα φώτα στους δρόμους να αναβοσβήνουν χαρούμενα και οι χοντρές σταγόνες της βροχής να διαθλάνε το φως τους λίγο πριν πέσουν στο χώμα, στην άσφαλτο, στα μαλλιά, το πρόσωπο ή και τη γλώσσα σας. Trip Hop, λοιπόν αγαπητοί μου Καλειδοσκόποι και μη.

Jazzy Trip Hop, God Bless It!

Στο επόμενο, ο τίτλος απλά δε θα μπορούσε να είναι καλύτερος…

2. Art of Empathy για τη συνέχεια. Dark Music for Dark Dreamers. Εμπνεόμενοι από την ταινία ‘The Snowman’, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα συγκρότημα μελαγχολικής μουσικής για τους λίγους. Παρακαλώ μην το διαδώσετε, είναι μόνο για όσους ξέρουν να εκτιμούν τη μουσική.

A struggle for life,

a meaning not present,

It’s a struggle so silly,

When I’m with you

3.  Ποιος είπε ότι απαραίτητα στο άκουσμα της ιδιότητας “DJ”, η μουσική που ακούγεται δεν έχει καμία σχέση με… ΑΥΤΟ… ;;;

Ο DJ Krush μάς προσφέρει μια μοναδική απόλαυση που μυρίζει λίγο θάλασσα, αλλά φέρει πάνω της και τη γλυκιά υγρασία του απειλούμενου από το Σεπτέμβρη Αυγούστου.

4.  Το επόμενο κομμάτι είναι φρέσκο στις μουσικές επιλογές μου, αλλά νιώθω να το αγαπώ ήδη. Να είστε σίγουροι πως δε θα υπάρξει ούτε ένα άρθρο χωρίς να κάνω tribute σε κάποιον, για αυτό θα αναφέρω για ακόμα μια φορά το αναπόφευκτο: ευγνωμονώ πάντα τα άτομα από τα οποία περιστοιχίζομαι και που με βυθίζουν σε νέους κόσμους. Ερωτεύομαι από την αρχή και απολαμβάνω την κάθε στιγμή!

Barclay James Harvest, λοιπόν, χωρίς εισαγωγές και εκνευριστικές λεπτομέρειες. Όταν οι στίχοι μιλάνε, έμφαση στην επιφάνεια δεν είναι δυνατόν να δοθεί, είναι πράξη ασεβής και ιερόσυλη…

They keep my heart from your heart

We must be in the end

‘Cause I love you

5.  Πάμε σε κάτι διαφορετικό. Εδώ νομίζω πως οι fans του Kieslowski θα βρουν έναν λόγο για να διαβάσουν την ανάρτηση και να πατήσουν το link για το youtube. Αν πάλι δεν υπάρχει ούτε ένας fan, τότε το ξέρω, η ανάρτησή μου είναι καταδικασμένη…

Tango παρακαλώ πολύ και ο ίλιγγος που σου προκαλεί ο Preisner δεν είναι από τον ερωτικό χορό με την/ τον παρτενέρ σου. Είναι εκείνη η γλυκιά ζάλη που σου προκαλεί η μέθη του εαυτού σου, όταν ανακαλύπτεις νέες πτυχές του. Ένα άδειο δωμάτιο, μια γερή δόση φαντασίας, μια ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση μεγαλείου και το πνεύμα σου μπορεί να κατακρεουργηθεί τόσο από τα βάρβαρα, όσο και από τους τρυφερά θέματα που εναλλάσσονται μέσα σε δυόμιση fucking λεπτά.

Και μια λεπτομέρεια για τους λάτρεις του tango, αλλά και για να καταρρίψουμε τα ηλίθια κοινωνικά στερεότυπα για τους ανίδεους: το tango δεν ήταν πάντα ερωτικός χορός ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα. Ξεκίνησε από τα καταγώγια της Αργεντινής, μεταξύ ανδρών…

It is all a question of sensitiveness…

6.  The Magic of Winter

Η επόμενη ανάρτηση παρουσιάζεται με τη μεγαλύτερη ψυχρότητα που θα μπορούσε ποτέ κανείς να παρουσιάσει μια τόσο τέλεια μουσική. Ξέρω ότι δεν της αξίζει να συμπεριλαμβάνεται μέσα σε μια δεκάδα με διάφορες άκυρες αράδες-και ειδικά να βρίσκεται στη θέση 6- αλλά δε γίνεται να μην το συμπεριλάβω.

‘Winter is coming’ και επειδή πλησιάζει γρήγορα και επιβλητικά τον καλωσορίζουμε, σαν αδελφό, προστάτη ή εραστή, με το καλύτερο intro:

Winter Magic

Of my children the dearest one is this stage
Where the moonlight on its alleys advances
Bent spring, summer in the care of
The White Ocean so wide
Which with the wings of a ghost moon
Arrives to retrieve me home

Upon the wintry earth, a moment like eternity
Which with the paws of a kitten to me creeps
Here at the tale’s roots I may live, where
A violin of vast longing
Its eternal melody paints
With its song awakens the Earth

Από το νέο επικό-και όχι μόνο- album κάποιων τρελών Φιλανδών που χωρίς να τους γνωρίζω και να με γνωρίζουν, με έχουν εκθέσει τόσο πολύ μέσα στους στίχους και τη μουσική τους που σκέφτομαι να διεκδικήσω πνευματικά δικαιώματα!!

7.   Και επειδή μετά την κορύφωση, το πάθος δεν μπορεί να φουντώσει σε καμία περίπτωση με τον ίδιο τρόπο που φουντώνει στα προκαταρκτικά, θα παραθέσω τρία κομματάκια που ενδείκνυνται για το μετά… Κάτι σαν αποθεραπεία. Και όντας πολύ σημαντική, πιστέψτε με, θα σας προσέξω πολύ μέχρι το τέλος. (Ή το κάνουμε σωστά ή καθόλου!) Δικό μας παιδί και απλά τρελαίνομαι!

8.  

Από το album τους Tranquility. Διαφορετικά από ό, τι είχατε ακούσει μέχρι τώρα; Σαφώς! Στο torrent υπάρχουν μόνο επτά από τα είκοσι κομμάτια του album,ενώ στο youtube υπάρχουν μόνο τέσσερα. Για τους φανατικούς των κομματιών, παρακαλείσθε-συμπεριλαμβανομένης και εμού-να καταθέσετε το ποσό των 11pounds στο amazon.uk ASAP!

9.  Και από την απαλή, γλυκιά ambient, περνάμε στην dark. Φιλανδοί και αυτοί (και να φανταστείτε ότι ακόμα δεν έχω φύγει!), εμπνέονται από το παλιό folk, τον κόσμο του Tolkien και τους αδερφούς Grimm και συνεπαίρνουν εμάς και ό, τι άλλο βρεθεί στο πέρασμά τους!

Μπορεί κανείς να βυθιστεί στην επικίλα (αντιποιητικό; Στ’….)ήδη από τις πρώτες μελωδίες…

10.   Και κλείνω με κάτι που θα με βοηθήσει να κλείσω και το όλο άρθρο. Παρ’ όλο που υπάρχει και σε πιο μεγάλη εκτέλεση, εγώ παραθέτω τη συγκεκριμένη. Και αυτό γιατί ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να το χορτάσετε, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να το συνηθίσετε, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να χάσετε το ενδιαφέρον σας για αυτό, ούτε στο απειροελάχιστο δευτερόλεπτο. Δεν βάζω το The Promise. Βάζω το The Heart Asks Pleasure First γιατί αυτή είμαι, αυτό νιώθω, αυτή η μελωδία με συγκινεί, και γιατί όταν η καρδιά μου ζητά πρώτα την απόλαυση, σας κλείνει την πόρτα στα μούτρα, σας γράφει σε σημεία που δεν έχει  και βάζει τέρμα τη μουσική!

______________________

Βρήκα κάποιον να κλαίει ξεδιπλώνοντας με τα δάκρυά του την ψυχή του μπροστά μου . Ήταν από εκείνες τις στιγμές που το ενήλικο μυαλό σου σού υποδεικνύει πως δεν πρέπει να μιλήσεις, αλλά ταυτόχρονα η παιδική σου ψυχή σε σκουντάει και σου ψιθυρίζει πως ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να μιλήσεις…

Σε τέτοιες περιπτώσεις, συνεχίζεις απλώς να ακούς τη βροχή της μουσικής και να μπερδεύεις τα δάκρυα με σταγόνες…

Φιλιά και Καλά Πρωτοχρονιά,

με Αγάπη από μένα!

:*