το παιδί

Posted: Σεπτεμβρίου 2, 2007 in Χωρίς κατηγορία

Όταν δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς σου συμβαίνει, είναι κάπως δύσκολο να το εξηγησεις σε άλλους. Ξέρω ότι έχω μια αποστολή, και ξέρω ότι δεν έχω άλλη επιλογή παρά να την εκτελέσω. Όταν την εντολή τη δίνει ο διάβολος, ξέρεις ότι οι επιλογές σου στενεύουν. Ακόμα κι αν δεν την καταλαβαίνεις καθόλου, ακόμα κι αν σου φαίνεται απολύτως γελοία. Ακόμα κι αν στις 12:20 ακριβώς πρέπει να σταθείς σε ένα συγκεκριμένο σημείο και να φωνάξεις «Μπαμπακίντα».

Κάθομαι απέναντι από το καθορισμένο σημείο μισή ώρα νωρίτερα, χεσμένος από το φόβο μου για το τι μπορεί να συμβεί, κι αναρωτιέμαι αν μου το ζήτησε μόνο και μόνο για να περάσει ένα ευχάριστο μεσημέρι γέλιου. Αν και δεν πιστεύω ότι γελάει. Το λέω αυτό γιατί τον έχω δει. Μπροστά μου. Όχι στον ύπνο μου, μπροστά μου. Χτες το απογευματάκι. Δε γελούσε. Κάποιος κάθεται στο παγκάκι δίπλα μου, μου προσφέρει ένα από τα φιστίκια του, του λέω όχι, και το θεωρεί αρκετή αφορμή για να μου πει σχεδόν τα πάντα περί συνταξιοδότησης, του κράτους που δεν υπάρχει, ιλλουμινάτων, του παντελονιού του που του σκίστηκε στον κώλο μια μέρα, κι έπειτα πάλι περί συνταξιοδότησης. Στην αρχή κοιτάζω ευθεία μπροστά μου, για να μη θεωρήσει οποιαδήποτε κίνησή μου ανατροφοδότηση στο μονόλογό του, γεγονός που δε φάνηκε να τον επηρεάζει, σιγά-σιγά όμως πιάνω τον εαυτό του να τον ακούει συνεπαρμένος. Αυτό πρέπει να είναι από τα τελευταία στάδια παράνοιας, σκέφτομαι. Ίσως όμως πάλι απλά θέλω να ξεχαστώ και να πω ένα μικρό «δε γαμνιέται» σε όσα γίνονται. Δε γαμνιέται, στο κάτω-κάτω, ένα «Μπαμπακίντα» πρέπει να φωνάξω, και τελείωσε.

Μπροστά μου ένας δρόμος, και απέναντι μια τεράστια είσοδος από την οποία βγαίνει βοή πολυκοσμίας και μυρωδιά κρέατος. Αριστερά μου η πλατεία Ομονοίας, δεξιά το Ερέχθειο, και δίπλα μου ένας τύπος που τώρα «μου» μιλάει για το κτηματάκι στην Αμαλιάδα που μεταξύ μας έφαγε από την αδερφή του. Γυρνάω, τον κοιτάζω, του λέω ότι τελικά θα έπαιρνα ένα φυστίκι. Σταματά να μιλάει, με κοιτάζει έκπληκτος για τρία έντονα δευτερόλεπτα, σηκώνεται και φεύγει. Δε με πειράζει. Δεν είναι το πιο περίεργο πράγμα που έχω δει. Εγώ έχω δει το διάβολο.

Το είχα αποφασίσει εδώ και πολύ καιρό να πουλήσω την ψυχή μου. Ήταν Πέμπτη απόγευμα, είχα μάθημα κιθάρας, και ήμουν αρκετά χαρούμενος όταν μετά από αρκετό κόπο είχα μάθει το σόλο του Smoke on the water και το έδειχνα στον καθηγητή μου. Μόλις το τελείωσα, τον κοίταξα με μεγάλη προσμονή για ένα σχόλιο, κι εκείνος, με ένα βλέμμα υπομονετικό όπως το σκέφτομαι τώρα, μου είπε ένα μετρημένο «καλά τα πήγες». Άφησα την κιθάρα και του έκανα την ερώτηση που με έτρωγε τόσον καιρό. «Δάσκαλε», είπα, «πότε πιστεύεις ότι θα γίνω Ritchie Blackmore;» Τότε το φως συγκεντρώθηκε προς αυτόν, ψήλωσε μερικούς πόντους και μεγάλωσε μερικά χρόνια, και με φωνή που έσταζε αιώνες σοφίας μου είπε: «Τσέλο παιδί μου, το θέμα δεν είναι να γίνεις Ritchie Blackmore, το θέμα είναι να γίνεις Τσέλος Φυντάνης». Εκείνη την ώρα μπορούσα να πεθάνω ευτυχισμένος, αλλά φεύγοντας από το μάθημα ένιωσα αυτή την αίσθηση ικανοποίησης που χαλάει και τις καλύτερες στιγμές. Ήξερα ότι δεν ήθελα να γίνω απλά ο εαυτός μου, αλλά ότι έπρεπε να φτάσω στο πάνθεον των ηρώων μου.

Το ίδιο βράδυ άκουγα ένα δίσκο από ένα παλιό κιθαρίστα της μπλουζ, που μιλούσε για το πώς συνάντησε σε ένα σταυροδρόμι το διάβολο και του πούλησε την ψυχή του. Ήταν σημάδι. Το επόμενο πρωί βρήκα ένα τυχαίο σταυροδρόμι έξω από την Αθήνα, ξεχασμένο από το Θεό, και περίμενα. Μετά από ώρες αναμονής κάτω από τον ήλιο άρχισα να παραμιλάω. Μιλούσα για το πώς θέλω να έρθει ο διάβολος, να με κάνει τον καλύτερο κιθαρίστα του κόσμου, τον πιο γρήγορο και ευρηματικό και ευφυή και δε συμμαζεύεται, και για αντάλλαγμα θα έδινα την ψυχή μου, θα έκανα ό,τι ήθελε, κι όλα αυτά τα επαναλάμβανα σε αυτή τη σειρά συνεχώς, με χαμένο βλέμμα. Μετά από κάποια ώρα συνειδητοποίησα ότι ακριβώς δίπλα μου καθόταν ένας κύριος, καλά ντυμένος αλλά όχι πολύ, μετρίου αναστήματος, λίγο μαυριδερός και λίγο θηλυπρεπής. Σταμάτησα να μιλάω και κοιταχτήκαμε. Το πρόσωπό του ήταν πιο ανέκφραστο κι από τον Keanu Reeves στη χειρότερή του ερμηνεία. Έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτί και με έβαλε να το υπογράψω. Έπειτα σηκώθηκε κι έφυγε. Γύρισα σπίτι και δεν πίστευα ότι έπαιζα εγώ αυτήν την κιθάρα.

Την επόμενη μέρα, σήμερα, ξύπνησα και ήξερα ότι ο διάβολος με ήθελε για αποστολή. Είναι λίγο δύσκολο να το παραβλέψεις όταν είναι γραμμένο στον τοίχο σου με αίμα. Και πολύ δύσκολο να το αμελήσεις επίσης.

Η ώρα έχει σχεδόν φτάσει, και σηκώνομαι να περάσω απέναντι. Στην είσοδο της κρεαταγοράς ένας τύπος έχει μόλις πάρει ένα από τα φυστίκια του γέρου που καθόταν δίπλα μου. Γυρίζει το κεφάλι του δεξια καθώς βάζει το φυστίκι στο στόμα του. Ατάραχος πλησιάζω. Βλέπει από μια πέρα γωνία να εμφανίζονται δύο κουστουμάτοι και πνίγεται. Προσπαθεί κάτι να πει καθώς πάω και στέκομαι ακριβώς δίπλα του. Το ρολόι μου δείχνει ακριβώς 12:20. Με θεατρικό ύφος, κάνω τα χέρια μου χωνί και φωνάζω «Μπαμπακίντα». Αμέσως επικρατεί αναταραχή στην κρεαταγορά, βγάζουν τα κρέατα από τους πάγκους και βάζουν άλλα. Ο γέρος βαράει τον τύπο στην πλάτη με μένος. Οι δύο κουστουμάτοι καθώς περνάνε από μπροστά μου φοράνε καρτελάκια αγορανομίας και στρίβουν μέσα στην αγορά. Όλα όμως έχουν τελειώσει. Η αγορά είναι καθαρή. Ο τύπος μπροστά στην αγορά γλυτώνει τον πνιγμό, σηκώνεται, πιάνει το χέρι μου και το σφίγγει στο δικό του. «Ο θεός σε έστειλε αγόρι μου», λέει. «Δεν ξέρω πού τα έμαθες αυτά, αλλά μας έσωσες. Σου χρωστάω χάρη. Έλα μέσα.»

Τρεις μέρες μετά, ενώ προσπαθώ να τελειώσω τα βουνά (καθαρού) κρέατος που με φίλεψε ο «πορτιέρης» της κρεαταγοράς, ακούω στην τηλεόραση για κάτι χιλιάδες κρουσμάτων δηλητηρίασης στην πρωτεύουσα.

Κωστής Παττακός

Μέρος πρώτο, χωρίς να υπάρχουν άλλα μέρη.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ Κ. λέει:

    Να δεις που στο τέλος θα σε συμπαθήσω εσένα…

  2. Ο/Η Α. Χ. Χαντζής λέει:

    Ναι. Και ξέρεις και κάτι; Στα κινητά υπάρχει και η μόδα των 2 τελειών. Λόγω περιορισμένου χώρου φαντάζομαι γίνεται αλλά έχει πλάκα να σκέφτεσαι πόσες τελείες θα πρέπει να βάλεις.
    3 τελείες για μυστήριο ή βαρύ υπονοούμενο;
    2 τελείες για αμφιβολία και ελαφρυ υπονοούμενο;
    ή 1 τελεία και με τσαμπουκά;

    Εχει την πλάκα του.

  3. Ο/Η Κωστης λέει:

    πλακα έχουν τελικά οι τρεις τελείες, προσδίδουν μυστήριο σε ό,τι κι αν πεις…

  4. Ο/Η Α. Χ. Χαντζής λέει:

    Συγγνώμη, ξέχασα. Μία τελεία και μία παρένθεση προερχόμενη από ζευγάρι παρενθέσεων.(τελεία πάλι)

  5. Ο/Η Α. Χ. Χαντζής λέει:

    Σκοπός αυτού του blog είναι να πιάσει πάτο. Θα τα καταφέρναμε καλύτερα αν δεν υπήρχαν oι 3 γιορτές(κείμενο Άθω), ο Χαλβάς Φαρσαλινός(για τό εκπαιδευτικό), Χαλούμιν (για την Κύπρο), Ταξίδια (για τις ταξιδιωτικές εμπειρίες μας), το Βίντεο του Βαγγέλη, ο Συνήγορος Υπεράσπισης και το σκίτσο του Στάθη (για ποδοσφαιρικές νοοτροπίες), η πίτα του παπού (κείμενο Ρόμπο), τα επαγγέλματα (αστείες εξελίξεςι παιδιών), η επιστροφή του ασώτου (καλειδοσκοπιακές εξομολογήσεις), το Cinemascope (για ταινίες), το παιδί (παρών κείμενο Πατακού), το 48 ώρες στη Φιλισοφική (για το φεστιβάλ), ο Εξάντας (για τα ομότιτλα ντοκυμαντερ).

  6. Ο/Η ilia λέει:

    ήθελα να κάνω ένα σχόλιο κ ήθελα να είναι καλό αλλα δεν το’ χω αυτή τη στιγμή. οπότε θα πω απλά πολύ ωραίο κείμενο, ξαναβάλε κανένα εδώ μέσα, θα είναι από τα λίγα πράγματα που σώζουν αυτό το μπλογκ… (3 τελείες)

    Υγ: Ρε μαλάκα, μεταξύ μας τώρα, μήπως ΕΙΣΑΙ ο Εξαποδώ??

  7. Ο/Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ Κ. λέει:

    Καμιά φορά και με τέσσερις, αν έχω πολλά κέφια………………………………….

  8. Ο/Η Κωστης λέει:

    καλα μη σκιαζεσαι. τελειώνεις παντα τα comment σου με τρεις τελείες;…

  9. Ο/Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ Κ. λέει:

    Σχετικά νέα στο περιοδικό για να με ξέρεις. Μην αρπάζεσαι πάντως, πλάκα κάνω…

  10. Ο/Η Κωστης λέει:

    ποια εισαι εσυ εσυ και τι θες;

  11. Ο/Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ Κ. λέει:

    Πολύ καλό το κειμενάκι αλλά έχω να σημειώσω απλά τη λέξη «χεσμένος»(2η παράγραφος, 2η σειρά) και τους συνειρμούς που μου δημιουργεί σε σχέση με το δικό σου ελεύθερο του τελευταίου τεύχους. Δε σε ξέρω, δε με ξέρεις αλλά θέλω πολύ να σε γνωρίσω…

  12. Ο/Η athos λέει:

    Είναι πολύ ωραίο, στείλε κι άλλο. Φιλιά

    άθως

  13. Ο/Η Ηλίας λέει:

    Είσαι εσύ; Εσύ; Τα έσπασες Κωστή. Άντε να βγει και το ΚΕΗΚ να γίνει μια αρχή! Πραγματικά «ο θεός σε έστειλε αγόρι μου»!
    Καλά να περνάς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s