Η επιστροφή του ασώτου

Posted: Οκτώβριος 3, 2007 in Χωρίς κατηγορία

Διαβάστε μέσα τα comments…εκεί είναι το ζουμί της υπόθεσης

Γιώργος » ill be back» Ρομπόλας

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η κώστας από λυών λέει:

    Το επόμενο κρασί το ανοίγω και το πίνω στην υγειά του αρχισυντάκτη μου!

    Οι υπόλοιποι μην ανησυχείτε, μέχρι να φύγω από εδώ θα έχω κάνει γύρα τουλάχιστον 3 φορές τον καθένα!

    Γειά σας!

  2. Ο/Η Έλια λέει:

    AKOMA σερβίρονται. Δυστυχώς.

  3. Ο/Η ilias λέει:

    Ελάτε ρε παιδιά! Λίγα σκατά κι από εδώ, πείτε παρακαλώ, ενδιαφέρομαι, ΠΟΥ σερβιρίστηκαν;
    Απαντήστε οι γνωρίζοντες…

  4. Ο/Η argiro-iro ή όπως θες πες με λέει:

    καταλαβαίνω απόλυτα πως νιώθεις και γιατί. κάπως έτσι μπορεί να είχαμε αισθανθεί όλοι μας κατά καιρούς. κάποιοι απο μας όμως σταθήκαμε λίγο πιο τυχεροί. Όπως και να’ χει εγω πιστεύω πως έκανες ο, τι καλύτερο μπόρεσες. και ίσως να αδίκησες μόνο τον εαυτό σου.

  5. Ο/Η ilias λέει:

    παιδιά με έπιασε μια κοπρολαγνεία, πείτε παρακαλώ πού τα βρήκατε τα σκατά, ποιος τα σέρβιρε και πώς (ποπός) ακριβώς δηλαδή, να φάω και γω καμιά μερίδα….

  6. Ο/Η demetra λέει:

    Δυνατό. Και πειστικό. Και κάπου εκεί ανάμεσα στις λέξεις αυτού του κειμένου καταλαβαίνει κανείς πόσο μπορεί να αγάπησε κάποιος το καλειδοσκόπιο. Γιατί, αν φας σκατά για το καλειδοσκόπιο (και για οτιδήποτε εδώ που τα λέμε) η αλήθεια είναι ότι το αγαπάς πολύ.

    Υ. Γ. Αλήθεια Ρομπόλα τι χάπια παίρνεις για την πίεση;

  7. Ο/Η xxristos λέει:

    Ακριβώς όπως το είπε η Έλια: «Από μόνα τους όσα είπες είναι μια γλυκιά κίνηση για το περιοδικό»
    Ρόμπο όταν ξεμπερδέψεις με βυζαντινά, αρχαία, νέα, δε θυμάμαι τι κι όταν σταματήσω να φιλοξενώ κόσμο «πάμε για καραμέλες?», όπως έλεγε και ο Γουίλ Χάντινγκ, νομίζω (και συνέχιζε: «το πάμε για καφέ είναι εξίσου αυθαίρετο. Εγώ μπορεί να πάρω τσάι ή οτιδήποτε»)

    Υ.Γ. Ξέρω τους περισσότερους από εσάς λιγότερο απ’ όσο θα ήθελα (κάπως έτσι το είχε πει ο Μπίλμπο, ισχύει και για μένα)

  8. Ο/Η Έλια λέει:

    Ίσως η μόνη φορά που συμφωνώ τόσο εντελώς απόλυτα μαζί σου σε ό,τι λες για το Καλειδοσκόπιο.
    Είναι πολύ περίεργο να διαβάζεις από άλλον τα πράγματα ακριβώς όπως τα πιστεύεις ή όπως ασυναίσθητα τα έχεις καταλάβει και τακτοποιήσει πλέον μέσα σου.
    Είναι πολύ περίεργο να καταλαβαίνεις πόσο θα ‘θελες, αλλά και πανω από όλα πόσο διαολεμένα θα ταίριαζε να έλεγες κι εσύ ακριβώς τα ίδια και ακριβώς τώρα.
    Χαίρομαι πάρα πολύ που σκέφτεσαι «ακόμα» (ή «τώρα πια»-δεν ξέρω πια λέξη κολλάει καλύτερα-) έτσι για το Καλειδοσκόπιο.
    Από μόνα τους όσα είπες είναι μια γλυκιά κίνηση για το περιοδικό. Ειδικά για όποιον σε ξέρει και σε έζησε λίγο παραπάνω εδώ μέσα. Αυτά.

    Υ.Γ. «»»Ναι αλλά αυτή η λίγο πικρή γεύση στο στόμα; Τώρα που κλείνει ο κύκλος μου γιατί; Αυτή είναι και καλή είναι. Αλλιώς θα σήμαινε ότι ήταν αδιάφορος ο καιρός μου εδώ μέσα.»»» … (χωρίς λόγια)… ;ο)

  9. Ο/Η tokaleidoskopio λέει:

    ΡΟΜΠΟ,
    ΔΕ ΘΑ ΣΧΟΛΙΑΣΩ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΚΑΟΥΜΕ ΣΕ ΛΕΚΤΙΚΟΥΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΥΣ. ΘΑ ΘΥΜΙΣΩ ΑΠΛΑ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΠΗΡΕΣ ΤΟ ΛΑΣΤΙΧΟ ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΗΣ ΤΟΜΑΖΟΥ ΜΕ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ!! ΕΠΙΣΗΣ (ΑΣΧΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙ ΙΣΧΥΡΙΖΕΣΑΙ) ΔΕ ΘΕΩΡΩ ΠΩΣ ΗΤΑΝ ΛΙΓΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΛΥΣΕΣ (ΕΛΠΙΖΩ ΚΑΠΟΙΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΣΟ ΙΣΧΥΕΙ)!

    ΑΣ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΨΙΜΟ (ΣΟΡΡΥ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΕΙ ΕΞΑΝΤΕΣ, ΤΟΧΩ ΞΑΝΑΠΕΙ ΟΤΙ ΔΕ ΣΕΒΟΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ) ΚΙ ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΤΣΑΚΩΝΑ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΚΡΥΒΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΝΑ ΧΑΛΑΡΩΣΕΙ ΤΑ ΛΟΥΡΙΑ (ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟ ΦΡΑΓΚΙΛΟ)!

    ΘΑΝΑΣΗΣ «I NEED SOME EIGHT-INH» AΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

  10. Ο/Η tokaleidoskopio λέει:

    Αυτός είναι ο ρομπόλας που ολοι αγαπήσαμε. Respect
    Βαγγέλης

  11. Ο/Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ Κ. λέει:

    Μπράβο ρε Γιώργο…

  12. Ο/Η tokaleidoskopio λέει:

    ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΤΩΡΑ: Και λέγω κυρίες και κύριοι θέλετε να πάει μπροστά το Βlog η όχι; Εκατηγορήθην ότι προκαλώ εμπλοκές πυρομανείας με τις επισημάνσεις μου…κοινώς ότι καίγομαι αγρίως. Και ναι είναι αλήθεια. ΚΑΙΓΟΜΑΙ και πολύ το γουστάρωωωωωωωωω!!!!! Έκανα αποχή για να δω εάν έφταιγα εγώ για το θέμα του επικού καψίματος σε μέγεθος πυρκαγιάς Πάρνηθας, Και όμως όχι. Καίγεσται μια χαρά με μπροστάρη τον νυν προέδρο «πόσο σε πάω 80ς cult αδερφέ μου» Θανάση, αλλά δε σας φταίω εγώ, με βρήκατε παππού και με πειράζετε(έλεος τι άλλο θα πω…). Ηταν αλαζονικό εκ μέρους μου να πιστέψω ότι φταίω για την πυρκαγιά του blog. Τρανή απόδειξη , ένα σοβαρό post έγινε για τον εξάντα και δε μπορεί να φτάσει τα 10 comments…;Aμοιρε Χρήστο, μια ζωή με το σταυρό στο χέρι…Όταν όμως το θέμα έχει σεξουαλικά υπονοούμενα ή καμένα αινίγματα με κοκκινομάλληδες ΝΑ ΚΑΝΕΙ Ο ΠΟΠΟΣ ΣΑΣ!!!!!ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ΑΔΕΡΦΙΑ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΕΣ ΜΟΥ , ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΝΟΗΤΙΚΗ ΠΥΡΚΑΓΙΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΧΑΡΑΞΕ Ο ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ!!! γαμώ τη γράνα μου μέσα…

    Γιώργος «δε πέθανα ακόμη κουφάλα νεκροθάφτη» Ρομπόλας

  13. Ο/Η tokaleidoskopio λέει:

    Η επιστροφή του ασώτου

    Έκαναα 3,5 ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΜΕΡΕΣ ( εκτός από το ζήτημα αινίγματος όπου ήθελα να κερδίσω τις μπύρες) να γράψω στο BLOG για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω

    ΣΤΟ ΘΕΜΑ EΠΙΚΟ VIDEO ΒΑΓΓΕΛΗ:

    Η χρονιά τελείωσε. Για κάποιους αυτή η περίοδος κλείνει, ανάμεσα στους κάποιους είμαι και εγώ. Η αλήθεια είναι ότι μέσα στο «Καλειδοσκόπιο», άλλες φορές επειδή υπερέβαλα και άλλες χωρίς να υπερβάλλω, έχω νιώσει ότι έχω φάει πολλά σκατά. Προβλήματα υπήρχαν, προβλήματα δημιούργησα, προβλήματα μάλλον λίγα έλυσα. Το περιοδικό έχει υπάρξει η πρώτη φορά που ένιωσα ότι βρίσκομαι μέσα σε κάτι που στήνεται και ξεστήνεται συνέχεια, ότι δεν είμαι απλώς ένα φοιτητής που και καλά «ψάχνεται» μέσα σε μια καθημερινότητα ουδετερότητας. Το ατομικό μου πείραμα μέσα σε ένα συλλογικό μικρό κόσμο. Ένας μικρός κόσμος με τις γλύκες του, τις γκρίνιες του, τις χαρές του, τις απογοητεύσεις του. Με τα χρώματά του. Μακάρι να’ ξέρα όταν το ζούσα πολύ ότι το περιοδικό αυτό είναι, ότι είναι “as good as it gets” και να μη ζητούσα παραπάνω. Το ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ πέρα από τις παρεϊστικες χαρές, είναι το πρώτο μέρος που’ δα κείμενο με το όνομα μου τυπωμένο. Και δεν είμαι ο μόνος, οι περισσότεροι το βιώσαμε αυτό. Και οι περισσότεροι το ξεχνάμε, όπως και γω. Πολλοί από εμάς μπορεί να μη ξαναγράψουμε πουθενά και αν το κάνουμε θα’ ναι πια ζήτημα «δουλειάς». Και αυτή η «μυρωδιά» Καλειδοσκοπίου ήταν δίπλα μου δυο χρόνια τώρα. Όταν γελούσα και όταν μούτρωνα. Δε μπορούσα να καταλάβω όμως πως δεν υπάρχει κάτι στο κόσμο να σου δώσει 100% χαρά και 0% απογοήτευση. Μια θάλασσα από συναισθήματα και σκέψεις για το περιοδικό, άλλοτε γεμάτη κύματα, άλλοτε γαλήνια θάλασσα σε ηλιοβασίλεμα. Ναι αλλά αυτή η λίγο πικρή γεύση στο στόμα; Τώρα που κλείνει ο κύκλος μου γιατί; Αυτή είναι και καλή είναι. Αλλιώς θα σήμαινε ότι ήταν αδιάφορος ο καιρός μου εδώ μέσα. Δε κατάφερα να γίνουν αυτά που είχα ονειρευτεί. Έκανα αυτά που έκανα. Στη χαζή ζωή μου αυτά που μ’ αρέσουνε, αυτά που θυμάμαι είναι κάποιες γλυκές πικρές τελικά. Σα κάτι σκηνές από το cinema με τους ήρωες στεναχωρημένους, που δε καταλαβαίνεις γιατί τις χαίρεσαι. Και τα σκατά που έφαγα καλώς και κακώς δεχούμενα, δε γίνεται αλλιώς. Δεν είμαι ο μόνος. Το αντίθετο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν ταλαιπωρηθεί πραγματικά από την αγάπη τους για το περιοδικό και ότι αυτό περικλείει. Ευχαριστήρια δε δίνω σε κανέναν, γιατί πολύ απλά ξέρετε καλά ποιοι είστε εσείς που σας ευχαριστώ και το «ευχαριστώ» είναι πολύ βαθύ. Αν δε το ξέρετε δικό σας το πρόβλημα. Τo video του Βαγγέλη με έκανε να αντιληφθώ κάτι. Παρ΄ όλες τις αρνήσεις μου για πράγματα που έγιναν, που γίνονται και που θα γίνονται στο περιοδικό, παρ’ όλα τα σμπαραλιασμένα πολλές φορές νεύρα μου, παρ ‘ όλα τα λάθη που έγιναν και που χρεώνω κατά πολύ στον εαυτό μου και ελπίζω να μη μείνουν παρακαταθήκη στους επόμενους, παρ΄ όλη τη συχνή έλλειψη δημοκρατίας που όταν ήμουν μέλος κριτίκαρα εντόνως αλλά όταν πήρα θέση δεν έκανα και πολλά πράγματα για να αλλάξει, είμαι χαρούμενος, σχεδόν ευτυχισμένος που’ μουνα εδώ. Σε πέντε χρόνια που όλα αυτά θα έχουν περάσει, πιστεύω ότι θα δω το videακι, θα θυμηθώ και θα σκάσω ένα χαμόγελο. Βαγγέλη ευχαριστούμε, τόσο γλυκές κινήσεις για το περιοδικό από λίγους ανθρώπους έχω δει να γίνονται, εκτός από τους Χαντζήδες, και σίγουρα όχι από μένα. Τέλος. Ότι έγραψα πιο πάνω το πιστεύω πολύ δυνατά. Η επόμενη κίνηση στη ζωή μου θα είναι να καταφέρω να απαγγείλω ολόκληρη την Ιλιάδα την ώρα που χέζω.( η κατακλείδα αποκαλύπτει το συνηθισμένο μου προσωπείο για να μη ξεχνιόμαστε…

    Γιώργος Ρομπόλας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s