Vamos a una casa nueva!

Posted: Φεβρουαρίου 9, 2008 in Τουρλού

Λοιπόν, δεν ξέρω πώς το θυμήθηκα αλλά τώρα μου ήρθε, οπότε τί να κάνουμε? Δεν ξέρω αν έχετε κάνει ποτέ μετακόμιση στη  ζωή σας, αλλά εγώ έχω κάνει συνολικά 5, εκ των οποίων στις 3 συμμετείχα ενεργά (στις υπόλοιπες 2 μάλλον ήμουνα κάτω από 5 χρονών και δεν θυμάμαι πολλά). Και τώρα που το θυμήθηκα στο άσχετο-κανονικά, με έπιασε μια κάποια ανεξήγητη νοσταλγία για όλα τα παλιά μου σπίτια/δωμάτια. Πιο συγκεκριμένα αυτό που θυμάμαι είναι μια τελευταία εικόνα από την καθεμία. Στην πρώτη ,στο Ξυλόκαστρο θυμάμαι το τελευταίο πράγμα που μεταφέραμε να είναι μια γλάστρα με γεράνια, εγώ και ο αδερφός μου, με το πανάρχαιο ποδήλατό μου που ακούει στο όνομα Ακρόπολη…Ο αδερφός μου οδηγούσε, εγώ πίσω στη σχάρα με τη γλάστρα αγκαλιά. Στη δεύτερη, θυμάμαι να μεταφέρουμε κάτι ξύλα απο κρεβάτι/βιβλιοθήκη (θα σας γελάσω) αυτή τη φορά με αυτοκίνητο (τα αδέρφια μου είχαν πάρει δίπλωμα) και η διάταξη είχε ως εξής:στο τιμόνι ο αδερφός μου, στη θέση του συνοδηγού ο άλλος μου αδερφός, στα πίσω καθίσματα που είχαμε ρίξει για να χωρέσουν οι σανίδες (ή ο,τι τέλος πάντων ήταν αυτά τα ξύλα) ένας φίλος μας που μας βοηθούσε, με τις σανίδες αγκαλιά και τέλος εγώ στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου να κρατιέμαι από τα ανοιχτά παράθυρα (καλοκαίρι γαρ) και να έχω ξαπλώσει μπρούμυτα για να μην εμποδίζω τον αδερφό μου στην οδήγηση.Οκ, ακούγεται σουρεάλ, αλλά είναι αλήθεια, έτσι και αλλιώς μετακομίζαμε στο διπλανό τετράγωνο, οπότε δεν χρειάστηκε ευτυχώς να διασχίσουμε μεγάλο μέρος της πόλης έτσι…Τέλος, στην 3 μετακόμιση που θυμάμαι, που ήταν και αυτή που έγινε στην Αθήνα και την αναλάβαμε εργολαβικά πάλι εγώ και τα αδέρφια μου, θυμάμαι σαν τελευταία εικόνα το Datsun του μπαμπά μου φορτωμένο τέρμα στην καρότσα (πάντα) και στην πόρτα μπροστά, μία γλάστρα με γεράνια (πάντα) και δεξιά και αριστερά δύο καρέκλες καφενείου τύπου.Δεν ξέρω , αλλά αυτή η τελευταία ειδικά εικόνα με έχει σημαδέψει τόσο πολύ που πλέον ακούω μετακόμιση και αμέσως είναι το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό.

Καλά όλα αυτά θα μου πείτε, αδιάφορα και βιώματα από την παιδική της ηλικία (άντε πάλι!, Ρομπόλα σα να σε βλέπω), αλλά κάπου θέλω να καταλήξω. Θέλω λοιπόν να πω ότι κάθε φορά όσο απελπισμένα και να ήθελα να φύγω από το παλιό σπίτι , πάντα θα υπήρχαν άλλοι 10 λόγοι που θα με έκαναν να νοσταλγώ το παλιό. Και ενώ στο Ξυλόκαστρο, την 1η φορά επιτέλους θα αποκτούσα δικό μου δωμάτιο και τη 2η επιτέλους θα πηγαίναμε στο δικό μας σπίτι, πάντα ένιωθα μια θλίψη όταν γυρνούσα τελευταία φορά να κοιτάξω το σπίτι άδειο και πιο καθαρό από ποτέ. Όσο για την Αθήνα, η θλίψη απερίγραπτη…Ενώ θα πηγαίναμε με τον αδερφό μου στο πολυπόθητο 3άρι, φεύγοντας από το 2άρι, ένιωθα σαν να αλλάζει η ζωή μου. ΚΑι αυτό επειδή ήταν το πρώτο μου σπίτι/ δωμάτιο ως φοιτήτριας, μόνη της, που ήρθε από επάρχία, που έμαθε τη γειτονιά, που είχε την τύχη να έχει πολλούς φίλους της να μένουν σε απόσταση αναπνοής κτλ. Τελικά, άλλαξα γειτονιά, ούτε καν περιοχή και πήγα πιο κεντρικά, πιο καλά, ευάερο και ευήλιο το καινούριο σπίτι…Αλλά να…καμιά φορά ακόμα μου λείπουν τα χαλασμένα καλοριφέρ του παλιού, το μπάνιο τρύπα, η χάλια ηχομόνωση, οι τρελοί της πολυκατοικίας και της γειτονιάς (παράπονο δεν έχω, βρήκα καινούριους) και όταν καμιά φορά ανεβαίνω στη Φιλοσοφική με το 235, εκεί λίγο πριν το τέρμα, όσα χρόνια και αν περάσουν, πάντα θα ρίχνω μια κλεφτή ματιά στην απαίσια, παλιά πολυκατοικία, Πλαστήρα 28. ΚΑι αν τύχει να περάσω από μπροστά, πάντα θα κοιτάω στον 3ο, αν έχει φως και θα αναρωτιέμαι, άραγε ποιός να μένει τώρα εκεί…

 Αυτά, γαμώτο πάλι μεγάλο βγήκε!sorry, όποιος θέλει να χωρέσει τις αναμνήσεις του σε 4 τοίχους, ας γράψει..

Κλειώ, η (κοντή)χωριανή!!!lol

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η ilias λέει:

    Τώρα μένουμε στα αλήθεια σε Ιγκλού! Χα! Ολαρία ολαρά χιόνι πέφτει από ψηλάααα χιόνι πέφτει και σκεπάζει την σκεπή μας! Ήρθα ίντερνετ καφέ και μάλλον θα αποκλειστώ εδώ τρώγοντας καλώδια και μάους παντ. Γειά σου ρε Κατερίνα με τα κινητά φορτία!!
    Ρομπόλα είσαι καλά; Τι γίνεται εκεί πάνω; Ρεύμα έχετε;

  2. Ο/Η Cleo λέει:

    Well, Ilias for me τα σπίτια δεν είναι απλά ντουβάρια, αλλά η εκδοχή της Κατερίνας (ξ) με αποστόμωσε (μήπως τελικά είναι?) Απλά νομίζω ότι ακόμα και να είνα, τα κινητά φορτία που λέει και η ΚΑτερίνα, τα διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό. Θα μπορούσε να πεις κανείς ότι τους δίνουν ψυχή!ΝΑι, ντουβάρια με ψυχή!Μάλλον για αυτό σου λείπουν μετά, τα αγαπάς, τα σιχαίνεσαι, τα πεθυμείς ή τα ξεχνάς για πάντα (αν παρόλες τις προσπάθειες, παραμένουν ντουβάρια…)!

    Υ.Γ.Ωραία που θα ήταν σε ένα ιγκλού!!!!!!!
    Υ.Γ.2 Αντίο Dustbuster (γύρνα στην αφέντρα σου:(

  3. Ο/Η Κατερίνα (ξ) λέει:

    Παρεπιπτώντως, ωραίο κείμενο… Δεν έχω μετακομίσει ποτέ μου. Γενικά, όμως, μου αρέσει να φεύγω. Απολαμβάνω την αίσθηση της φυγής πάρα πολύ, και ακόμα την αίσθηση της εγκατάστασης σε έναν καινούριο χώρο. Ακόμα και σε ξένο σπίτι να πάω, νιώθω αυτή την αίσθηση του καινούριου, του διαφορετικού, και ευφραίνομαι. Μου αρέσει να μετακινούμαι, να αλλάζω. Στις διακοπές το παθαίνω αυτό κυρίως. Όταν φτάνω, στήνω τη σκηνή με μιά χαρά μέχρι εκειπάνω. Κάθε μέρα βάζω τάξη, σιάχνω τα σλίπινμπαγκ, τη νιώθω σπίτι μου. Αλλά μετά ανυπομονώ να φύγω, να την ξεστήσω, να πάω κάπου αλλού. Είμαι πολύ της φυγής, και νιώθω πίεση και βαρεμάρα όταν μένω στα ίδια πράγματα καιρό. Πάντα ανυπομονώ να πάω σε κάτι καινούριο.

  4. Ο/Η Κατερίνα (ξ) λέει:

    Θα σου πω εγώ Ηλία τί είναι τα σπίτια. Είναι ένα σύνολο φορέων που απαρτίζουν τον φέροντα οργανισμό κάθε κτηριοδομικού έργου. Οι φορείς φορτίζονται με μονίμα φορτία, όπως τα φέροντα στοιχεία, οι τοίχοι, τα δάπεδα κλπ. Υπάρχουν και τα κινητά φορτία, αλλά αυτά έρχονται και φεύγουν. Τετοια είναι οι άνθρωποι και τα έπιπλα. Κάθε κτηριοδομικό έργο πρέπει να ικανοποιεί ανάγκες λειτουργικές, αισθητικές, λειτουργίας εγκαταστάσεων και να συμπεριφέρεται ικανοποιητικά από πλευράς ασφάλειας σε συνήθεις αλλά και σε έκτακτες περιπτώσεις.
    (αχ άτιμη εξεταστική)

  5. Ο/Η ilias λέει:

    Κλειώ ωραίο κείμενο, μου αρέσει από μόνο του. Δηλαδή δεν μπορώ να το νοιώσω καθόλου, όποιο σπίτι άφηνα κατά τις μετακομίσεις δεν μου έλειπε καθόλου μετά. Τα σπίτια είναι απλά ντουβάρια, ναι, είναι απλά ντουβάρια!!! Αυτό το ωραίο ¨Αχ το σπιτάκι μας κι αυτό είχε ψυχή» δεν υπάρχει χρόοοοονια τώρα, μην κοροιδευόμαστε έτσι;
    Αλλά ας μιλήσουν οι σχετικότεροι από μένα, οι Πολυτεχνίτες μας! Που είσθε παιδιά; Τελικά είναι ή δεν είναι ντουβάρια τα σπίτια; Εγώ λέω ότι είναι.
    Αλλά ήταν ωραίο το κείμενό σου Κλειώ, μη μασάς. Εγώ δεν μπορώ να το αντιληφθώ, όπου γης και πατρίς δηλαδή.
    Τέλοσπάντων, ψυχοθεραπεύτηκα κι εγώ λιγούλάκι, πάω!
    φεύγω τώρα από το νετκαφέ για το όμορφο Ιγκλού μου.

    Καλή σας νύχτα

  6. Ο/Η Cleo λέει:

    Άσε ρε, αναγκαστικά θα το επιστρέψω-ίσως το Σάββατο για να το φέρω μια τελευταία βόλτα από ΦΕΚ.Αλλά η αλήθεια είναι ότι δέθηκα κάπως παραπάνω μαζί του τον τελευταίο καιρό και θα μου λείψει και αυτό…Και όσο καλή και μεγάλη κι αν είναι η σκούπα, εγώ πάντα το Dustbuster θα ναζητάω…Σνιφ ( δεν πάω καλά, διαβάζω αρκετά…)

    Υ.Γ. ΚΑι να προσπαθήσουμε να κόψουμε το μελό τελικά δε μας βγαίνει!Διάχυτη η συναισθηματική ένταση και στις ηλεκτρικές συσκευές…

  7. Ο/Η Helena!!! λέει:

    Κοριτσάκι μου καλό…έχουμε ένα κώδικα επικοινωνίας περίεργο εμείς οι δύο….με νιώθεις και σε νιώθω…και ναι, μάλλον έχεις δίκιο σ’αυτό που λες…αλλά σίγουρα τα πράγματα δεν ήταν εύκολα, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό….τώρα, δε βαριέσαι, συνηθίσαμε…!!!!
    Σταματάω το μελό γιατί ο Πανογιάννης θα μας την πει, μπορεί να κάνει κανά διάλειμμα και ο Ρομπόλας….Οπότε άσε…!!!

    Πάντως, συνεχίζω να πιστεύω ότι ακόμα κι ο νεροχύτης με τις στίβες των πιάτων έχει την πλάκα του! Με θυμάμαι το καλοκαίρι που έμεινα κάτι μέρες μόνη μου, να πλένω πιάτα 4 η ώρα το πρωί και να το φχαριστιέμαι, γιατί δεν είχα κάποιον να ενοχλήσω, ούτε να μου γκρινιάζει όλη μέρα που τεμπέλιασα τόσο ώστε να φτάσει η κουζίνα σε τραγική κατάσταση…..!!!χαχαχαχα 😉

    Υ.Γ: Με γεια η σκούπα!! Δηλαδή τώρα δε θα βγάζετε πια βόλτα στην Αθήνα το σκουπάκι-μασκότ????

  8. Ο/Η Cleo λέει:

    Α! ΄Ελενα ξέχασα πριν… Ακόμα και αν στην περίπτωσή σου υπερίσχυσαν οι στενοχώριες που λες, το γεγονός ότι έμεινες και τις βίωσες σημαίνει ότι τις νίκησες και δεν τις απέφυγες, όπως πιστεύω ότι θα γινόταν αν έφευγες. ΚΑι αυτό σε έκανε ακόμα πιο δυνατή.Α! ΚΑι κάτι άλλο!Αν έβλεπες το νεροχύτη μου χτες δεν θα με ζήλευες καθόλου που μένω μόνη μου!

    Και μια ανακοίνωση σχετική!Αύριο μου φέρνουν την καινούρια ηλεκτρική σκούπα, οπότε ΚΑτερίνα ετοιμάσου για οριστική επιστροφή του Dustbuster!!!

  9. Ο/Η Cleo λέει:

    Το blog αυτολογοκρίνεται και αν σου αρέσει Πανογιάννη. Είπα με αυτό το ποστ να κάνουμε μια καινούρια αρχή στην » τάξη και ηθική».Και σταμάτα ρε, τα σχόλια είναι τί ωραία!Αχ βρε Πολύμνια, «ναυαγοί στη θάλασσα των αναμνήσεων»?Τί ωραία!

    Γιατί σταμάτησα να βγαίνω ως καλειδοσκόπιο?Είχε πολλή πλάκα!

  10. Ο/Η Απτζον λέει:

    ΚΑΤΩ Η ΛΟΓΟΚΡΙΣΙΑ.

  11. Ο/Η Απτζον λέει:

    Ρομπόλα ασε το διάβασμα,
    ζητώ την αρωγή σου.

    Τί comments είναι αυτά??

    Πολυ φλωρέψαμε μου φαίνεται.

  12. Ο/Η Helena!!! λέει:

    Eγώ μικρή μου, αν και καταλαβαίνω τα συναισθήματα νοσταλγίας που νιώθεις, δεν μπορώ να πω ότι ένιωσα κάτι ανάλογο… Όταν έφυγα 6 χρονών απ’το πρώτο μου σπίτι, έριξα μαύρη πέτρα….Ήμουν τόσο χαρούμενη που θα είχα δικό μου δωμάτιο επιτέλους και δε μ’ ένοιαζε τίποτα!!! Το σπίτι στο οποίο μετακόμισα και μένω και τώρα, το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή και δέθηκα υπερβολικά…
    Αλλά όπως είπε η Πολύμνια, τα σπίτια δεν είναι απλά ντουβάρια, αλλά είναι «ποτισμένα με δάκρυα, γέλια, μουσικές, εξομολογήσεις»…. Μόνο που στη δική μου περίπτωση υπερίσχυσαν τα δάκρυα και οι στενάχωρες αναμνήσεις, και έτσι, ακόμα και αύριο το πρωί να μου έλεγες να φύγω θα το έκανα με πολύ μεγάλη χαρά!
    Σας ζηλεύω όλους εσάς που ήρθατε φοιτητές στην Αθήνα και ανοίξατε ένα σπιτικό για να φιλοξενήσετε τα πιο όμορφα και παιχνιδιάρικα χρόνια της ζωής μας!!!
    Αυτή τη χαρά της ξεγνοιασιάς και της ανανέωσης την ένιωσα λιγουλάκι και πέρυσι, όταν πήραμε ένα μικρό διαμέρισμα στην Καλαμάτα, έτσι, για εξοχικό….. Ήμουν τόσο χαρούμενη με το νέο μας ολοκαίνουργιο απόκτημα που ένα τσακ ήθελα να μετακομίσω και να τα αφήσω όλα πίσω για μια νέα αρχή! Βέβαια, μου πέρασε κάπως η τρέλα, γιατί πέρα από τα σπίτια, υπάρχουν και κάποια άλλα μικρά και συγχρόνως μεγάλα πραγματάκια που χαράζονται στην ψυχή σου και δεν μπορείς να τα σβήσεις απ’ τη μια στιγμή στην άλλη….Οι φίλοι, όλα τα αγαπημένα πρόσωπα, οι στιγμές μαζί τους, οι διαδρομές, οι καθημερινές συνήθειες, όλα όσα με έκαναν να είμαι αυτό που είμαι αυτή τη στιγμή…….
    Τελικά ίσως δεν πρέπει να γκρινιάζω….Υπάρχει πάντα η αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων που σε κάνει να νιώθεις καλύτερα όταν φτάνεις σε αδιέξοδο και στην περίπτωσή μου μάλλον είναι ότι πάνω και πέρα απ’ όλα, έχω ένα σπίτι να μείνω, ένα σπίτι δικό μου, κι ένα πρόσωπο αγαπημένο μου, -το πιο αγαπημένο μου- για συντροφιά….

    Συγγνώμη αν σας κούρασα, αλλά είπαμε, το μπλογκ είναι και λίγο ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία…….!φιλιά πολλά!

  13. Ο/Η polymnia λέει:

    Νομίζω μικρή μου (κοντή)χωριανή (χεχε) πως όλοι μας λίγο πολύ έχουμε νιώσει αυτά ακριβώς που εκφράζεις…
    Αδημονία για το καινούριο αλλά και ταυτόχρονα νοσταλγία για ό,τι αφήνουμε πίσω ακόμα και αν αυτό είναι ένα χαλασμένο καλοριφέρ…
    Ομολογώ και γω πως δένομαι με αντικείμενα και ντουβάρια απλά επειδή είναι όλα ποτισμένα με δάκρυα, γέλια, μουσικές, εξομολογήσεις…
    Βέβαια οι αλλαγές, πέρα από τη γοητεία που έχουν, είναι και απαραίτητες μιας και είναι ο μόνος τρόπος να εξελιχθεί κανείς και να μη μείνει ναυαγός στη θάλασσα των αναμνήσεων…
    Αλλά και οι αναμνήσεις είναι πολύ πολύ απαραίτητες για να μπορούμε να αλλά-ζουμε…

  14. Ο/Η Cleo λέει:

    Και εσύ, ωραίο σχόλιο!-ανταλλαγή φιλοφρονήσεων, τύπου κουνιάδες- Για Πανογιάννη δεν σχολιάζω, ήμουνα σίγουρη ότι θα άρχιζε να με κοροιδεύει (πάλι)

    Κλειώ

  15. Ο/Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ Κ. λέει:

    Κλειούλα ωραίο ποστ!

  16. Ο/Η ΚΑΤΕΡΙΝΑ Κ. λέει:

    Εγώ από τη μετακόμιση στο σπίτι που μένουμε τώρα θυμάμαι μόνο το πρώτο στάδιο,το πακετάρισμα. Όλα τα άλλα τα έκανε η εταιρεία μετακόμισης «Κουτσούκης Α.Ε» και 15.000 άλλοι φίλοι, γνωστοί, συγχωριανοί κλπ. Η μάνα μου στη δουλειά, εγώ στο σχολείο και όλα έτοιμα. Δε μου έλειψε τίποτα από το παλιό σπίτι. Έφυγα από ένα διαμέρισμα μισητό και πήγα σε ένα τεράστιο σπίτι με κήπο κ δικό μου δωμάτιο. Απλά μου έλειψαν οι φίλες μου που έμεναν απέναντι, δίπλα, από πίσω κλπ. Τίποτε άλλο. Ίσως πάλι ήμουν μικρή για να μπω σε παραπέρα σκέψεις. Η μετακόμιση από το πατρικό στην Αθήνα δεν είναι το ίδιο πράγμα διότι το σπίτι υπάρχει ακόμα και ζουν οι γονείς μου εκεί. Απλά κάθε φορά που επιστρέφω για γιορτές, διακοπές κλπ, τίποτα δεν είναι ίδιο και αυτό λιγάκι με πληγώνει. Κάθε αλλαγή στη ζωή έχει κ το τίμημα της… Καληνύχτα!

  17. Ο/Η Απτζον λέει:

    Ααααχ.. Τι συγκινητικό..
    Θυμησέ μου την καινούργια διεύθυνση..?
    Φυλής 67,68.. 69?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s