«Γραφές» ή απλά μια αναβίωση των περσινών βιβλιο-κριτικών μας!

Posted: Φεβρουαρίου 7, 2009 in Τουρλού

Πριν λίγες μέρες τέλειωσα τη «Λέσχη»! (Το γράφω συνωμοτικά για όσους το έχουν διαβάσει και αγαπήσει..)Τη «Λέσχη των τιποτένιων» του Τζόναθαν Κόου για όσους δεν το έχουν διαβάσει ακόμα…..Μακάρι να το είχα κάνει νωρίτερα, για να μπορούσα να συμμετάσχω στις περσινές σας συζητήσεις…..:-( Αναρωτιόμουν αν θα μπορούσε να ξαναεμφανιστεί αυτό το ποστ που είχε ξεκινήσει η Κατερίνα πέρυσι για τη Μαντάμ Μποβαρύ…….Και που συνέχιζε με κριτικές για αγαπημένα μας αναγνώσματα και για το κατά πόσο το σχολείο και οι εξετάσεις σκοτώνουν τη μαγεία της λογοτεχνίας….Οι πρώτοι μας καλειδοσκοπιακοί μήνες ιντερνετικού καψίματος έχουν χαθεί δυστυχώς από την αρχική σελίδα του μπλογκ……..Κρίμα, γιατί έχουν ειπωθεί απίστευτα πράγματα….Θα κάνω μια προσπάθεια να επανεμφανίσω τα ποστ και τα σχόλιά μας από την περσινή υπέροχη χρονιά μας! Ε.Γ.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Helena λέει:

    Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι……………..

  2. Ο/Η Ανδριάνα λέει:

    Είναι τόσο κενός λογοτεχνικά όσο (αντιστρόφως ανάλογα) είσαι εσύ ΘΑΝΑΣΙμος χιουμοριστικά…

  3. Ο/Η Αλφα 5 λέει:

    αυτος ο (των αγιων πατερων) (ρε)ημων πρεπει να ναι πολυ κενος για να τον λενε ετσι…

  4. Ο/Η Ανδριάνα λέει:

    Όχι ότι δεν εκτιμώ τον Φλωμπέρ-αν και με κουράζει ο ρεαλισμός ως κίνημα- αλλά ο Ρεημόν Κενώ ,ειδικά σε περιόδους πίεσης(εξεταστική καλή ώρα), είναι πολύ χαλαρωτικός κ εξαιρετικά ευφυής. Όλα αυτά βέβαια ωχριούν μπροστά στο καλαμπόκι και τους καλαμποκάνθρωπους…και τώρα που το σκέφτομαι πείνασα…

  5. Ο/Η Κατερίνα (ξ) λέει:

    Μετά από το Καλαμπόκι με περιμένει ο Φλωμπέρ που άφησα στη μέση. Ντροπή είναι. Δεν είναι;

  6. Ο/Η Ανδριάνα λέει:

    Επίσης, επειδή τω όντι το κάψαμε το κακόμοιρο το ποστ,να πω ότι διάβασα ένα από τα συγκλονιστικότερα μονόπρακτα στη ζωή μου. Είναι 50 σελίδες(!) και πέραν της αριστοτεχνικής δομής,διαθέτει μερικούς από τους σπαραχτικότερους διαλόγους-μονολόγους του παγκοσμίου θεάτρου! Αναφέρομαι στην «Ιστορία Ζωολογικού κήπου» του Έντουαρντ Άλμπυ. Όποιος το θέλει μου το λέει!
    Υ.Γ: Κατερίναααα, μόλις τελειώσεις τον άνθρωπο-καλαμπόκι(μπουαχαχαχαχα!!!!), θες να σου φέρω τη Ζαζί στο μετρό του Ρεημόν Κενώ ,που λέγαμε με Δαφνού??? Θα σου αρέσει 🙂

  7. Ο/Η Ανδριάνα λέει:

    Έλενα σε ευχαριστώ για την αποκατάσταση της αλήθειας γιατί ο Άλφα 5 κοντεύει να με βγάλει σχιζοφρενή! Αλλά δεν ξέρει ότι κρατώ στα χέρια μου αποδείξεις του ποιος πραγματικά είναι (βλ. Μπάντυ Λαβ-Σέρμαν, The Nutty professor-Tom Shadyac,1996) και τι είδους άσματα εκτελεί(με κάθε τρόπο) όταν κανείς δεν τον βλέπει (βλ. Το φιλί της Ζωής- Έλενα Παπαρίζου,2007)!
    Αυτά είχα να πω…
    Υ.Γ: Η βιβλιογραφία είναι ενδεικτική

    Το εξώφυλλο είναι έτοιμο για σημειώσεις ,στίχους,αφιερώσεις κ τηλέφωνα σουβλατζίδικων!(το τελευταίο είναι πραγματικό γεγονός κ για όλα φταίει η βέβηλη η μάνα μου)

  8. Ο/Η Helena λέει:

    xaxaxaxaxaxaxaxaxxaxaxaxaaxa!!
    Σορρυ για το βραχυτετραγώνισμα Θανασάκη μου!!!!χαχαχαχαχα…. Πάντως για να σε ενημερώσω, ακόμα και εκτός μπλογκ αυτή η ταυρίνα ή «ταύρος που έχει πέσει χαμαί από τα γέλια», προσπαθεί να κάνει αισθητή την παρουσία σου λέγοντας αυτά που θα έλεγες αν ήσουν εκεί…Έχω αρχίσει να ανησυχώ…Και να ανησυχείς και συ…Σιγά σιγά θα αρχίσει να οικειοποιείται τα πάντα…Θα αφήνει το στίγμα σου ακόμα κι εκεί που δεν έχεις πατήσει ποτέ….(αλλά ντάξει, άσε τις βλακείες με τις διπλές αντιγραφές και μιμήσεις!Εσύ είσαι η λαχανί διόπτρα κι εκείνη η πράσινη!!Ακλόνητο στοιχείο!χαχαχαχαχα)

    Ανδριανάκι μου το Καλειδοσκόπιο πότε θα γίνει μια κεΔροφόρα επιχείρηση άραγε??χιχιχι…Γιατί προς το παρόν το ταμείον είναι μείον…:-)

    Για το νέο (ενοχικό-μήπως φταίς?) τεύχος θα αναφερθώ σε άλλο ποστ, απλά μια κουβέντα για το εξώφυλλο να πω: Είναι η ίδια η προσωποποίηση του» The importance of being white» ποστ! Κατά μεγάλο βαθμό μάλλον θα γεμίσει με σημειώσεις, στίχους, αφιερώσεις κλπ..Ας μην το φοβηθούμε όμως! (Το συγκεκριμένο πάντα) είναι σαν τοίχος έτοιμος να δεχτεί τα γκράφιτί μας, τις πινελιές μας, το απότύπωμά μας! Και μάλλον έτσι θα ολοκληρωθεί εικαστικά η αρχική ιδέα! Ας αυτοσχεδιάσουμε λοιπόν!

  9. Ο/Η Αλφα 5 λέει:

    παιδια γεια σας! εδω ο κανονικος θανασης, εχει ξαναγινει αυτο μια φορα που κατι ειχε γινει, μπερδεμα κι εμπαιναν ολοι με το δικο μου ονομα αλλα η αληθεια αποκαλυφθηκε αργοτερα! θελω να σας πω πως το παραπανω σχολιο μου τοκανε η ανδριανα για να ριξει κι αλλη σταχτη στα ματια μας και να το παιξει καποιος που λεει την αληθεια ακριβως για να γινει πιο πιστευτη!!! μιμηση στη μιμηση, ενα παιδι χωρις ταυτοτητα το καημενο το κοριτσι! δεν ξερει να ξεχωρισει το eq απτο iq! η κι απτο ecu το νομισμα ισως!

    υ.γ. δια την αντιγραφην «μη γινουμε ρεζιλι», του ποιητου ο λογος

    κατερινα δε νιωθω τιποτα με τις ταινιες πια, μονο να μαθαινω με ποιους πηδιουνται οι σελεμπριτις με ενδιαφερει

  10. Ο/Η Ανδριάνα λέει:

    ΒραχΥτετραγωνίσει.ένα λογοπαίγνιο (ο θεός να το κάνει) πας να φτιάξεις,κάντο σωστά τουλάχιστον!

  11. Ο/Η Αλφα 5 λέει:

    σιγα μη βραχοτετραγωνισει κιολας…..

  12. Ο/Η Ανδριάνα λέει:

    Προς Θανάση: Εγκό ντεν ξέρη τοίποτα…

    Προς Κατερίνα: Μη τον ακους, είναι άσχετος…και δεν έχει συναισθήματα. Το ΕQ του έχει αντικατασταθεί από τις πληροφορίες του IMDB.

    Προς Θανάση: Το άνωθε σχόλιο «Προς Κατερίνα» δεν είναι δικό μου,αλλά μίας που με μιμείται καλά.

    Προς Κατερίνα: Αυτά περί κουλτουριάρικου, κιν/φικού περιοδικού δεν ισχύουν!!!!!!Προσπαθούν να με διαβάλουν ερασιτέχνες πρώην οθοναίοι!

    Προς Θανάση: Χαμέταυρος είμαι…γιατί έχω πέσει χαμέ με αυτά που λες.

    Προς Έλενα: Όχι τόσες απορίες μαζί! Θα βραχυκυκλώσει!!!

  13. Ο/Η Κατερίνα (ξ) λέει:

    Σου λέω για τα συναισθήματα που μου προκάλεσε Θανάση. Δεν αξιολογώ τίποτε σε οποιοδήποτε άλλο επίπεδο. Σου μιλάω για την αίσθηση που μου άφησε όταν τελείωσε. Γιατί, ο Δράκος δεν σε πείραξε; Ή το Σαλό; Για τα συναισθήματα σου μιλάω.

  14. Ο/Η Αλφα 5 λέει:

    τελειωσα καβλινο! (κι ο,τι φανταζεστε, φανταζεστε)! μη σας ξεγελα η ανδριανα! ειναι σαν τους ηρωες τους εξωγηινους του «invasion of the body snatchers», παιρνει τις μορφες μας κι υιοθετει τις αντιδρασεις μας! ακομα και κατι που κανεις σχετικα καλα καταφερνει και το οικειοποιειται (βλεπε μιμητικη ικανοτητα, εστω στο επιπεδο εκφρασης και γραφης). κι ελενα, ευτυχως δεν εχουν καταφερει ακομα οι γυρω μου να με αντιγραφουν πληρως αλλα αυτος ο χαμαιλεων (ή χαμαιταυρος γιατι ειναι ταυρος στο ζωδιο) τοχει καταφερει και θα το κανει με ολους σας μεχρι να καταφερει να κυριευσει τον κοσμο και να κανει δικο της κινηματογραφικο κουλτουριαρικο περιοδικο! αντισταθειτε, ο μονος τροπος ειναι να μην κοιμαστε! θα σας πιασει στον υπνο! αυτο ειναι ακομα ενα απο τα πολλα ταλεντα της τα οποια ως επι το πλειστον χρησιμοποιει για τους σκοπους που σας εξηγησα! κανει καλα και τον αδερφο της ακομα! ειναι προθυμη να διαβρωσει την ιδια της την οικογενεια για να το πετυχει! οσο για τα βιβλια ελενακι πολυ θα ηθελα να ταχα διαβασει αλλα μαλλον οχι τοσο πολυ ακομα αφου δεν τοχω κανει, για διαφορους λογους!

    α, κατερινα ξ, (κατι που ξεχασα στο σινεμασκοπ και το λεω εδω), οχι ρε ο παλαιστης διπλα στην οδυσσεια, θα μας καψει ο στανλευ!

  15. Ο/Η Helena λέει:

    Όταν πρωτοδιάβασα το θεικό σχόλιο της Ανδριάνας (βλ. poe-t) ήθελα να πω απλά και μόνο ότι ΣΑΣ ΑΓΑΠAΩ. (τελεία)

    Όταν όμως σήμερα μου αποκάλυψε ότι το «σχόλιο του Θανάση» ανήκει στην ίδια και όχι στο Θανάση, έπαθα πλάκα τρελή γιατί από την αρχή ως το τέλος ήταν σαν να άκουγα εκείνον να μιλάει. «Χαίρομαι που ξύπνησαν παλιές καλειδοσκοπιακές μνήμες και μπράβο στην Έλενα που συμμετείχε σε αυτό», «η κατάληξη -ίνο που παραπέμπει σε ποδοσφαιριστές της Μίλαν και στο φρεντοτσίνο που αρέσκομαι να πίνω» κλπ κλπ κλπ.. 🙂

    Λοιπόν Θανάση μπες ΤΩΡΑ στο μπλογκ και πες την αλήθεια…Διαβάζεις βιβλία? Τέλειωσες Καλβίνο? Θα κατέβεις και εξεταστική? Πόσο πολύ έχουν καταφέρει οι γύρω σου να αποστηθίσουν κινήσεις, ατάκες και αντιδράσεις σου, ώστε να σε αντιγράφουν πλήρως?? Περιμένω απάντηση…
    Σας φιλώ..

  16. Ο/Η Ανδριάνα λέει:

    Να σημειωθεί επίσης ότι ο Θανάσης είναι ο μοναδικός αναγνώστης που ενδεχομένως να νομίζει ότι ο Αρτό είναι ψωμοειδές, να μπερδεύει τον Κάφκα με τη γιάφκα, να χρησιμοποιεί τις φράσεις » Έσσε μέσα!» ή Έσσεμές ,να κάνει πρόστυχα λογοπαίγνια με ονόματα συγγραφέων από Νι ή Τσ (π.χ Νίτσε, Τσέχωφ) και να αναγνωρίζει ότι ο Έντγκαρ Άλαν Πόε είναι ποιητής επειδή το λέει το όνομά του : Poe-t !!!

  17. Ο/Η Κατερίνα (ξ) λέει:

    Άντε διάβασε λίγο τους γαλλικούς στα γαλλικά ρε Θανάση να μας πεις τί λένε, και άσε τους Ιταλούς για την ώρα.

    (καλά φετίχ έχει το περιοδικό με τον Καλβίνο;)

    Πώπω, πολύ το προχώρησες όμως. Να σημειωθεί ότι στην προηγούμενη συνάντηση βιβλίου ο Θανάσης έφερε Έσσε.

  18. Ο/Η Θανάσης λέει:

    Χαίρομαι που ξύπνησαν παλιές καλειδοσκοπιακές μνήμες και μπράβο στην Έλενα που συμμετείχε σε αυτό. Με αφορμή, λοιπόν, το αναβιωμένο ποστ έχω να δηλώσω πως ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία!!! Ναι καλά ακούσατε και δε θέλω σχόλια. Τη μαντάμ Μποβαρύ ακόμα δεν έτυχε να τη διαβάσω, αλλά τώρα κάνω την προσπάθειά μου με τον Μπατάιγ, γιατί έχει κάτι περίεργα ,ερωτικά,διεστραμμένα τρίγωνα και αναζητώ έμπνευση για τη νέα μου ταινία! Πριν δύο μέρες τέλειωσα και τις «αόρατες πόλεις» του Ιταλό Καλβίνο (που σκέφτομαι ότι παίζει να είναι πολύ βλάκας για να γράφει πριν το όνομά του την εθνικότητά του,αλλά μου κίνησε το ενδιαφέρον η κατάληξη -ίνο που παραπέμπει σε ποδοσφαιριστές της Μίλαν και στο φρεντοτσίνο που αρέσκομαι να πίνω).Είχατε δεν είχατε με κολλήσατε την ανίατη ασθένεια της κουλτουρίασης!

  19. Ο/Η Helena λέει:

    Telika η προσπάθεια στέφθηκε με επιτυχία! 34 σχόλια, ζωή να’χουν…Μόλις βρω λίγο χρόνο θα επανέλθω και με το σχόλιό μου για τη «Λέσχη» ή θα το γράψω μαζί με το Φύλακα στη σίκαλη που διαβάζω τώρα….adios!

  20. Ο/Η ilias λέει:

    Υποβλήθηκε 23/10/2007, 10:59 μμ
    Ωραία Σια , σε νιώθω! Και προτείνω φανερά πλέον και χωρίς ενδοιασμούς:
    ΤΑ ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑΣ ΧΡΗΣΗΣ!
    Ας θυμηθώ κι από δω το λογοτεχνικόν του ποστ, πλέω σε πελάγη Μόμπυ Ντικ, το 900σέλιδο βιβλιαράκι είναι πιο ωραίο απ’ ό,τι φανταζόμουν, θα επανέλθω…

  21. Ο/Η Sia λέει:

    Υποβλήθηκε 19/10/2007, 4:59 μμ
    Ηλία,έχω ακριβώς το ίδιο πρόβλημα!Άν δεν γεμίσει ο νεροχύτης,αν δεν τελειώσουν οι κούπες,τα ποτήρια,τα πιάτα κ τα μαχαιροπήρουνα,δεν ξεκινάω να πλύνω!Όσο για τη σκόνη…είναι κάτι σαν δεύτερη επιφάνεια για τα έπιπλά μου….Αλλά ποτέ ως τώρα δεν είχα δει την ψυχαναγκαστική του πλευρά…!Νόμιζα ότι απλά βαριόμουν!Ομολογώ ότι έδωσες άλλη διάσταση στο θέμα του νοικοκυριού!

  22. Ο/Η ilias λέει:

    Υποβλήθηκε 19/10/2007, 12:04 μμ
    Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με το θέμα Ψυχαναγκασμός, πάντως εγώ αν δεν πετάξω τα σκουπίδια, δεν μπορώ να μαγειρέψω, αν δεν γεμίσει ο τόπος σκόνη, δεν μπορώ να καθαρίσω, αν δεν πάει 5 το πρωί δεν με παίρνει ο ύπνος! Είμαι καλά; Είμαι καλά; Όπως θα έλεγαν κι οι Tsopana Rave…
    Θέλω να πω, δεν ειρωνεύομαι κανένα σας, αλλά δε μπορώ να βγάλω έξω από όσα ζω αυτές τις καθημερινές παλαβομάρες, όσο κι αν ενοχλούν. Βέβαια εσείς παιδιά προλαλήσαντα το συζητήσατε με πολύ πιο σοβαρό λεξιλόγιο, και σας ζηλεύω, οπότε το σκέφτομαι να πατήσω το enter…
    θα το πατήσω, άλλωστε το Καλειδοσκόπιο είναι ένα όμορφο group therapy! ε;

  23. Ο/Η cleo λέει:

    Υποβλήθηκε 18/10/2007, 9:24 πμ
    Πολύ ωραία η κουβέντα σας Σία και Θανάση και θα ήθελα να πω και εγώ τη γνώμη μου- αν και δεν έχω μιλήσει ποτέ σοβαρά σε αυτό το μπλογκ όποτε συμμετέχει και ο ΘΑνάσης, αλλά θα κάνω μια προσπάθεια-Θανάση μην με καταστρέψεις….-
    Λοιπόν , εγώ νομίζω ότι όλοι οι ψυχαναγκασμοί μας πηγάζουν από τους φόβους μας και οι φόβοι μας είναι τελικά τα φαντάσματα που μας στοιχειώνουν και μας οδηγούν σε όποιους συμβιβασμούς…Γιατί αν δεν φοβάμασταν τί θα γινόταν εάν…το ένα ή το άλλο , ναι τότε θα ζούσαμε την κάθε στιγμή στην πληρότητά της και τη ζωή μόνο με τρόμο δεν θα την αντιμετωπίζαμε…ΚΑι νοσταλγία θα νιώθαμε ,μόνο γιατί ζήσαμε αυθεντικά από την αρχή ως το τέλος και όχι επειδή τώρα πια συμβιβαστήκαμε και το μόνο που μας γεμίζει είναι οι αναμνήσεις μας…Εν ολίγοις θέλώ να καταλήξω ότι αυτό σπάνια συμβαίνει, αφού ο φόβος είναι συναίσθημα και και ένας άνθρωπος όσο αδίστακτος και τρομερός και αν είναι, κάτι φοβάται-μπορεί και τον ίδιο του τον εαυτό.Επομένως , αφού δεν είμαστε απαλλάγμένοι από τους φόβους μας, νομίζω πως είμαστε καταδικασμένοι τρόπον τινά να έχουμε ψυχαναγκασμούς και συνεπώς να κάνουμε συμβιβασμούς και στην πορεία να χάνουμε αυτή την αίσθηση της αυθεντικότητας, που τόσο μας γεμίζει…Το αποτέλεσμα?Μένουν μόνο στιγμές, γιατί όπως είχε πει και ο Μπόρχες η ζωή τελικά αυτό είναι:στιγμές…Στιγμές, που μετά νοσταλγείς και αποζητάς για να καλύψουν τα τωρινά κενά σου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχεις απαισιόδοξη οπτική και και παραιτείσαι απο το να ζήσεις καινούριες (που είπε και η Σία).ΚΑι αυτό είναι η ευτυχία κατά τη γνώμη μου, στιγμές…Οπότε το μόνο που μένει, είναι να προσπαθείς να τις συσσωρεύεις για να ζεις όσο το δυνατόν πιο ευτυχισμένα-γιατί στο μεταξύ υπάρχουν και άλλες που έρχονται από μόνες τους, υπακούουν στον παράγοντα τύχη, δεν τις επιλέγεις και δεν ξέρεις αν θα είναι από αυτές που θα θες να θυμάσαι.Για αυτό αν ξαναζούσες τη ζωή σου ως τώρα νομίζω ότι αυτό που θα διάλεγες είναι οι καλές στιγμές, γιατί μοιραία υπάρχουν και αυτές που σε γεμίζουν τρόμο, χωρίς να το επέλεξες εσύ…

  24. Ο/Η Θανάσης λέει:

    Υποβλήθηκε 16/10/2007, 9:05 μμ
    ΣΥΜΦΩΝΩ 100%. ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΗΡΑΙΟΤΕΡΟΥΣ! ΚΙ ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ ΑΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΩ ΚΙ ΕΓΩ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΕΣ (ΥΠΟΘΕΤΩ ΣΧΕΤΙΚΟΣ ΗΤΑΝ ΚΙ Ο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΟΥ, ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΤΑ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ). ΚΑΛΩΣ Ή ΚΑΚΩΣ ΟΛΟΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ, ΝΟΜΙΖΩ ΕΠΕΙΔΗ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟΥ ΔΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΜΕΝΕΙ Η ΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ, ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΞΕΓΕΛΑΜΕ ΛΙΓΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ. Η ΑΙΣΙΟΔΟΞΗ Ή ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΗ ΦΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ:ΦΥΣΗ! ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΩΣ ΓΝΩΡΙΣΜΑ. ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ ΟΤΙ ΔΕ ΔΙΑΦΩΝΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΩ ΩΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ. ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ, ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΑΣ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙ ΣΧΕΤΙΚΑ…
    Υ.Γ. ΠΟΛΥ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΩΣ ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΚΙ ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟ ΠΑΝΕ ΟΝΤΩΣ ΜΑΖΙ

  25. Ο/Η Sia λέει:

    Υποβλήθηκε 16/10/2007, 8:49 μμ
    Κατ’αρχάς συμφωνώ με τα περί φαντάσματος του ψυχαναγκασμού.Είναι η μεγαλύτερη παγίδα.Όσο για τους γηραιότερους που είναι ικανοποιημένοι απτη ζωή τους,είναι γιατί μάλλον κρίνουν απ’το αν έβγαζαν τα προς το ζην,αν είχαν μια ΄΄καλή΄΄οικογένεια,όσο λιγότερα προβλήματα,καμια γιορτούλα που κ που,αν τη βόλεψαν τελοσπάντων…Κ αν είχαν προβλήματα κ αναγκάστηκαν να κάνουν συμβιβασμούς,όλα τα ξεπέρασαν γιατί δεν είναι μίζεροι κ απαισιόδοξοι άνθρωποι..Είναι αυτό μια χαρά ζωή?Αμφιβάλλω..
    Με άλλα λόγια το γενικότερο ερώτημα είναι αν μπορεί να υπάρξει αισιόδοξος συνειδητοποιημένος άνθρωπος…Μήπως το ανικανοποίητο του ανθρώπου κ η απαισιοδοξία πάνε μαζί?(Με την προυπόθεση βέβαια ότι ο συνδυασμός αυτός σε οδηγεί στη συνεχή αναζήτηση κ όχι στην παραίτηση)
    Σταματάω εδώ κ ελπίζω να μην κούρασα!

  26. Ο/Η Θανάσης λέει:

    Υποβλήθηκε 16/10/2007, 5:21 μμ
    AΝ ΕΝΘΥΜΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΤΗ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΜΕ ΤΡΟΜΟ, ΤΟΤΕ ΚΑΤΙ ΠΗΓΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΤΡΑΒΑ, ΜΗΝ ΠΩ ΟΤΙ ΟΛΑ ΣΤΡΑΒΑ ΠΗΓΑΝ. ΣΥΝΗΘΩΣ ΟΙ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΙ (ΓΗΡΑΙΟΤΕΡΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ ΜΟΥ) ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΖΩΗ ΚΑΝΑΝ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑΖΩ ΑΥΤΟ, ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ (ΕΙΔΙΚΑ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΝΕΙ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥΣ, ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΚΑΝΟΥΜΕ) ΠΑΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΤΙ ΤΑ ΒΡΗΚΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΞΕΠΕΡΑΣΕΣ ΤΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ…ΠΑΝΤΑ ΟΜΩΣ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΝΩ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΝ ΤΟ ΠΟΣΟ ΚΑΛΑ ΠΕΡΝΑΓΑΝ ΣΤΑ 25 ΤΟΥΣ, ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ 25 ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΝ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕ ΤΟΥΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΣΕ…ΝΟΜΙΖΩ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΒΑΣΙΚΟΣ ΣΚΟΠΕΛΟΣ ΤΟΥ ΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣΑΙ ΤΗΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΣΤΙΓΜΗ, ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΤΗ ΘΥΜΑΣΑΙ ΜΕ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ ΚΙ ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΟΤΙ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΤΗΣ ΑΦΗΣΕΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΠΙΟ ΠΟΛΥ. ΓΡΑΦΩ ΠΟΛΥ ΓΕΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΛΗΠΤΙΚΑ ΓΤ ΜΠΗΚΑΜΕ ΠΑΛΙ ΣΕ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΑΠΑΙΤΕΙ ΠΟΛΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ, ΝΟΜΙΖΩ ΟΜΩΣ ΠΩΣ Ο ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ (ΣΕ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΜΟΡΦΗ ΤΟΥ) ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ. ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑΝΑΙ ΓΙΑΣΕΝΑ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. ΟΥΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΟΣΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΚΙ ΑΝ ΑΥΤΟΙ ΕΧΟΥΝ. ΜΗ ΓΙΝΩ ΗΘΙΚΟΠΛΑΣΤΙΚΟΣ ΣΑΝ ΚΑΤΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΠΟΥ ΠΡΟΚΥΠΤΕΙ ΣΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΑΤΑΜΟΥΤΡΑ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΔΙΑΓΡΑΨΕΙΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΧΑΡΑΞΕΙΣ ΚΑΤΙ ΝΕΟ, ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΡΙΣΚΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΟΝΤΩΣ Η ΤΥΧΗ ΒΟΗΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟΛΜΗΡΟΥΣ… ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΟΥΔΕΙΣ ΛΟΓΟΣ. ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΟΝ ΟΡΟ “ΣΥΣΤΗΜΑ”(ΜΕ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΙΣ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ)! ΤΟ ΘΕΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΣΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑΧΕΙ (ΚΑΛΟ ΜΑΛΙΣΤΑ ΘΑΤΑΝ ΝΑ’ΧΕ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΓΙΑ ΠΟΙΚΙΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ) ΑΛΛΑ ΠΟΣΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ Ή ΓΙΑ ΠΟΣΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΘΥΜΟΣ ΝΑ ΨΑΞΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ.
    ΘΑΝΑΣΗΣ
    Υ.Γ. ΒΑΓΓΕΛΗ, Η ΑΝ.Ν.Α. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΜΕ ΑΠΗΓΑΓΕ…ΟΥΤΕ ΚΑΗΚΑ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΜΕ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ.
    Υ.Γ.2 ΞΑΝΑΘΕΤΩ ΑΜΕΣΑ ΣΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟ ΠΟΣΤ ΜΕ ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ, ΧΡΗΣΤΟ ΣΕΣΕΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΙ!!!
    Υ.Γ.3 ΚΩΣΤΑ ΚΑΛΩΣ ΜΑΣ ΒΡΗΚΕΣ ΚΙ ΑΠΟ ΜΕΝΑ, ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΙΑ ΕΚΕΙ ΣΤΗ ΛΥΩΝ….

  27. Ο/Η Sia λέει:

    Υποβλήθηκε 15/10/2007, 10:59 μμ
    Πρώτη φορά εδώ,οφείλω να ομολογήσω ότι οι συζητήσεις σας ειναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες κ καλές αφορμές για αναζήτηση!Με αφετηρία τα περί παιδείας ανωτέρω κ μετά από μια μάλλον αποτυχημένη απόπειρα στην πολιτική δικονομία 2,απλά αναρωτιέμαι πώς στο καλό καλούμαστε να διαλέξουμε σχολές στο ΄΄εκπαιδευτικό΄΄μας σύστημα..πώς βρίσκομαι να διαβάζω πραγματα που στην καλύτερη με απωθούν ενώ στη χειρότερη τα απεχθάνομαι,πώς κάνω συμβιβασμούς ενώ τους μισώ τόσο,πώς ανέχομαι να κυλάει η ζωή μου σπαταλημένη προς ικανοποίηση κάποιων αλλων,πόσο ισχυροί είναι οι κανόνες-φυλακές της κοινωνίας κ γιατί είναι τόσο δύσκολο να τους αγνοήσεις…
    (Πόσα αναπάντητα ερωτήματα μπορεί να έχει ένας άνθρωπος τελικά!)
    Κ κάτι τελευταίο..είναι μια σκέψη που περιέχεται στο ΄΄Τάδε έφη Ζαρατούστρα΄΄του Νίτσε κ μ’έχει στοιχειώσει κυριολεκτικά εδώ κ 2 χρόνια που την πρωτοδιάβασα.
    Λέει ότι για να καταλάβεις αν η ζώη σου ως τώρα άξιζε πραγματικά,αρκεί να κάνεις την υπόθεση ότι για κάποιο λόγο είσαι υποχρεωμένος να τη ζεις κ να την ξαναζήσεις συνεχώς απτην αρχή.Αν η σκέψη αυτή σε γεμίζει με χαρά τότε δεν έχεις παρά να τη συνεχίσεις με τον ίδιο τρόπο.Αν όμως -κ εδώ σας θέλω-κυριεύεσαι από τρόμο κ μόνο στην ιδέα,πρέπει κ τώρα αν είναι δυνατόν να την αλλάξεις….
    Την παραδίδω ,λοιπόν.πιστεύοντας ότι θα βρουν κ αλλού στέγη τα δικά μου φαντάσματα…

  28. Ο/Η κώστας από λυών λέει:

    Υποβλήθηκε 15/10/2007, 6:43 μμ
    και πάλι χαίρετε!
    Άθω: οι απόψεις συγκλίνουν , η συζήτηση θα συνεχιστεί άμα το φέρει η κουβέντα κι όταν με φέρει κι εμένα προς τα κάτω.
    Χρήστο: 5!
    Ελπίζω να είσαι καλά και η αλήθεια είναι ότι το θέμα έχει πολλές πτυχές, αλλά στο γενικό πλαίσιο μας βρίσκω όλους σύμφωνους.
    Ηλία: είδα το βιντεάκι και είναι όντως πολύ καλό!!
    Βαγγέλη: εύγε!
    Έλια: σ’ευχαριστώ πολύ για το τεύχος, το παρέλαβα πριν λίγο… δε φαντάζεσαι τη χαρά να γυρνάω από τη σχολή όπου ήμουν από το πρωί και να βρίσκω το καλειδοσκόπιο στο γραμματοκιβώτιο!
    Το κουλό δε, είναι ότι στο τεύχος έγραψα μόνο μια κριτική στην Οθόνη, το έργο ήταν τα 400 χτυπήματα, που το βρήκα και το είδα το περασμένο Πάσχα εδώ στη Λυών που είχα έρθει να δω ένα φίλο… και βλέπω το κείμενο τυπωμένο, πάλι εδώ, μήνες μετά… (δεν είναι κάτι το τρομέρο αλλά θέλω να το γράψω!)
    Κώστα: άει τράβα να διαβάσεις κανά βιβλίο…

  29. Ο/Η xxristos λέει:

    Υποβλήθηκε 14/10/2007, 10:58 μμ
    Έλια, Άθω, Κώστα (γάλλε) μου αρέσουν πολύ αυτά που γράψατε.
    Σχετικά με τις εξετάσεις, ίσως τελικά να έχω τόσο μεγάλο κόμπλεξ με τη συγκεκριμένη διαδικασία που να μη μπορώ με τίποτα να χωνέψω αυτό που λέει η Έλια. Αν και χαίρομαι πραγματικά εκ μέρους της που ένιωσε έτσι, αν και αποθεώνω θεωρητικά τα όσα ριζοσπαστικά υποστηρίζει, για μένα όταν η τέχνη γίνεται εξεταστέα ύλη, στεγνώνει από συναισθήματα και καταντά πληροφοριακό υλικό. Δυστυχώς. Στην επόμενη ζωή μου μακάρι να το ξεπεράσω. Στην επόμενη ζωή μου θα γίνω και τιμωρός.
    Όσον αφορά τώρα στον Κλειστό Κύκλο, έχετε όλοι δίκιο. Θα το διαβάσω τα Χριστούγεννα.
    Αν και χρειάζομαι, πρώτα, περίληψη του προηγούμενου. Δε θυμάμαι το Χριστό μου.
    Κώστα, 3 ή 4;

  30. Ο/Η athos λέει:

    Υποβλήθηκε 14/10/2007, 10:44 πμ
    Κώστα, καταρχάς ελπίζω να είσαι καλά, μας έχεις λείψει και σε σκεφτόμαστε συχνά εδώ. Κατά τ’ άλλα όταν λέω ότι δεν πρέπει να μπαίνει σε διαδικασία κριτικής δεν εννοώ ατομικά, προσωπικά. Φυσικά και οποιαδήποτε μορφή τέχνης έχει καλό ή κακό (συμβολικά τα δύο άκρα) αντίκτυπο στον καθένα. Αν ήταν ένα ξερό κομμάτι ψωμί που δεν το αγγίζαμε δεν θα είχε νόημα. Όμως στο σχολείο (και στο πανεπιστήμιο) υποχρεώνεσαι να μάθεις ότι ο Ελύτης στον τάδε στίχο υπονοεί πχ τον έρωτα και μόνο τον έρωτα και εσύ μετά πρέπει αυτό να το αποστηθίσεις και να το γράψεις γιατί αν δεν βεβαιωθεί το σύστημα ότι έχεις πειστεί ότι υπονοεί τον έρωτα τότε πχ δεν θα περάσεις στο πανεπιστήμιο…Την ίδια στιγμή που εσύ απολαμβάνεις τον ίδιο στίχο κάνοντας έναν όμορφο συνειρμό με μια απόλυτα αντίθετη ερμηνεία. Πιστεύω, επειδή όντως δεν ήμουνα καθόλου σαφής πριν, ότι σχετικά με την τέχνη πρέπει να διατυπώνεται άποψη, να γίνεται συζήτηση αλλά να μην επιβάλλεται γνώμη (είτε με το σχολείο, είτε με εμπορική προπαγάνδα). Να διασφαλίζεται η “εξουσία” του υποκειμενικού. Όπως κι αν έχει βέβαια πρόκειται για μια τεράστια κουβέντα με άπειρες προεκτάσεις.
    Έλια, 1ή 2 ;

  31. Ο/Η Κώστας από λυών λέει:

    Υποβλήθηκε 13/10/2007, 12:57 μμ
    Μια διευκρύνιση για την τέχνη.
    Λάθος διατύπωση.
    Όταν λέω ‘αντικείμενο’ εννοώ τον τρόπο. Δηλαδή στην ποίηση το ποίημα, στη ζωγραφική ο πίνακας κλπ. Συνεπώς κρίνω το εν λόγω αντικείμενο και όχι τη συγκεκριμένη έκφραση τέχνης (ποίηση, ζωγραφική…), πόσω μάλλον την ίδια την Τέχνη. Η κριτική αφορά το αντικέιμενο και μόνο σε πρώτο στάδιο

  32. Ο/Η Κώστας από λυών λέει:

    Αν και δεν έχω διαβάσει κανένα από τα δύο βιβλία είχε ενδιαφέρον να διαβάσω τη συζήτηση.
    Όσον αφορά τον Ελύτη συμφωνώ με την Έλια στην ιδέα και με τον Άθω στη διατύπωση. Νιώθω ότι συμφωνείτε σ’αυτό. Αν κερδίζει τις πανελλήνιες μέσα μας ή αν κερδίζει οτιδήποτε άλλο πέρα από τέτοιου είδους δοκιμασίες, δεν παύει να είναι κάτι τρομερά δυνατό. Δυστυχώς πρέπει να το κατάλαβουμε από μόνοι μας αφού το σχολείο το τυποποιεί και το κομματιάζει με “τη μέθοδο των τριών” (αυτό θα αρέσει στο Ρομπόλα νομίζω…).
    Άθω, η τέχνη δέχεται κριτική. Τη βλέπω σαν ένα αντικέιμενο που μου παρουσιάζεται και
    εκτίθεται. Με τους δικούς μου ψυχικούς μηχανισμούς το δέχομαι ή το απορρίπτω. Μου αρέσει ή δε μου αρέσει. Δεν πιστεύω όμως ότι μπορεί να μας αφήσει απαθείς. Συμφωνώ όμως ότι η τυποποίηση είναι ό.τι χειρότερο, αφού μας επιβάλλεται μία άποψη κάποιου (σεβαστού ή όχι) και μας αναγκάζουν να αναδιατυπώσουμε μία απόλυτα προσωπική θέση. Απόψεις τύπου, “ήμασταν μικροί για να καταλάβουμε, μας προετοίμαζαν το κριτικό πνεύμα για ψάξουμε πάρα πέρα, δίνοντάς μας μόνο μια άποψη (αν μας έδιναν και μια δεύτερη θα μας μπέρδευαν, για τόσο βλαμένα μας είχαν)” τις θεωρώ μαλακίες, και τις έχω ακούσει από “εκπαιδευτικούς”.
    Το μόνο θετικό ίσως είναι ότι επιβάλοντάς μας με τέτοιο τρόπο την τέχνη μας απομάκρυναν και εάν τώρα μας αρέσει είναι γιατί μόνοι μας το ψάξαμε και σπάσαμε “τείχη” γκρεμίσαμε “πόλεις” και σκίσαμε κι ένα βιβλίο τότε, έτσι για το γαμώτο…
    Καλώς σας βρήκα παιδιά, ωραίες συζητήσεις προμηνύονται… αν κι έχω διάβασμα θα προσπαθήσω να ξαναπεράσω σήμερα.

  33. Ο/Η athos λέει:

    Υποβλήθηκε 13/10/2007, 9:49 πμ
    Όλοι οι ήρωες όλων των βιβλίων του κόσμου κάποτε έγιναν σαράντα. Και οι γονείς μας γίνανε κι εμείς θα γίνουμε. Δεν ανατρέπεται η συνταγή του γήρατος. Προφανώς όμως δεν μπορείς να βλέπεις όλα τα βιβλία, όλες τις ιστορίες ως μια ρεαλιστική συνέχεια. Δεν σκέφτομαι τι κανει ο Χόλντεν στα σαράντα του γιατί ο Σάλιντζερ τον μαζεύει, τον αποσύρει, ο Χόντεν δεν μεγαλώνει. Ο Μπέντζαμιν όμως μεγάλωσε, τι να κάνουμε. Είναι σαν να βλέπεις έναν αγώνα, η ομάδα σου να κερδίζει 1-0 στο ημίχρονο και να μην δεις το δεύτερο γιατί δεν φοβάσαι μην χάσει. Η ομάδα σου θα χάσει γιατί οι ήρωες του Κύκλου δεν έχουν την αισιοδοξία της νίκης που είχανε στη Λέσχη. Όμως το να μην διαβάζεις τον Κύκλο (πέρα από μια γροθιά στο στομάχι της περιέργειας) είναι σαν να αρνείσαι ότι θα μεγαλώσουμε κι εμείς. Κι εγώ όλους νέους θέλω να σας θυμάμαι αλλά αν σας δω μετά από 25 χρόνια δεν θα γυρίσω απ’ την άλλη επειδή θα έχετε άσπρα μαλλιά. Αν συμπαθείς τον Μπέντζαμιν ως έφηβο, θα τον λατρέψεις ως σαραντάρη γιατί θα είναι φοβερά πραγματικός.
    Ξαναλέω και περιμένω επιβεβαίωση από όσους έχουν διαβάσει τον Κύκλο ότι δεν είναι ως βιβλίο αναγκαστικά χειρότερο απ’ τη Λέσχη και η εξέλιξη των ηρώων δεν απογοήτευσε από λογοτεχνικής σκοπιάς.
    Όμως, Ελιάκι (μένταλ…), φοβάμαι ότι διαφωνώ εντελώς με το θέμα της τέχνης. Ο Ελύτης κερδίζει για πλάκα οτιδήποτε εκτός από τις εξετάσεις. Δεν αμφισβητώ φυσικά αυτό που λες ότι ένιωσες αλλά αναφέρομαι στον κανόνα. Το σχολείο (εκτός από το ότι είναι η θεσμική οργάνωση της άγνοιας που λέει κι ένα σύνθημα που συναντάω συνέχεια), είναι ένα σάπιο, παρωχημένο παλιόπραμα που θα έπρεπε να ντρέπεται να πιάνει στο στόμα του το όνομα του Ελύτη. Αν δεν αλλάξει ο προσανατολισμός του σχολείου, εκτός από ανθρώπους θα καταστρέψει και την τέχνη και θα μείνουν στο τέλος μόνο τα ψάρια για να πανηγυρίζει ο Ντάγκλας Άνταμς. Και ο προσανατολισμός του σχολείο θα πρέπει να είναι αυτό που είπε ο Χρήστος μέσω Ντιούι, όλα αυτά που είπε ο Νιλ μέσω του Σάμερχιλ, π.χ., «δεν πρέπει να βάζουμε γερασμένα κεφάλια σε νεαρούς ώμους». Η τέχνη έτσι κι αλλιώς πιστεύω δεν πρέπει να μπαίνει σε διαδικασία κριτικής γιατί αυτό είναι αντίθετο με την θεωρία του υποκειμενικού που κατά τ’ άλλα την συντηρεί.
    Άλλο ένα Σάββατο ξεκινά και προμηνύεται υπέροχο.

  34. Ο/Η Έλια λέει:

    Υποβλήθηκε 12/10/2007, 11:58 μμ
    Χρήστο, εννοώ απλώς ότι αν εσύ άκουγες το “Γράμμα” του Μάλαμα, που λες, στις εξετάσεις, λογικό να αντιδρουσες όπως λες, αλλά θα έλεγες έστω και για μια στιγμή ότι είναι ένα άσχημο τραγούδι;
    Εννοώ ότι αυτή η ομορφιά του που σε αγγίζει τώρα, ή ο πυρήνας της έστω, δε χάνεται και σε αγγίζει πάντα. Έστω και ελάχιστα. Όπου, όποτε και όπως το συναντήσεις. Ακόμα κι αν κάποτε το βαρεθείς, ή το συνδυάσεις με μια εντελώς άσχημη εμπειρία, δεν μπορεί παρά να το θεωρείς πάντα ένα ωραίο τραγούδι.
    Και αλίμονο αν κάτι ποταπές μισητές εξετάσεις μπορούσαν να αφαιρέσουν τη μαγεία της τέχνης για την πλάκα τους. Έστω και με άγχος, και με 2 ώρες ύπνο, και με νεύρα, είδα εκείνο το πρωί ένα ποιήμα του αγαπημένου Ελύτη. Και έννοώ ότι πριν αρχίσει το βαρετό δίωρο που έγραφα αρλούμπες, για ένα λεπτό που ξαναδιάβασα το ποιήμα, κατάφερα να νιώσω απλώς ότι είναι πρωί κι ότι είμαι μόνο ένα 18χρονο που διαβάζει Ελύτη. Τίποτα άλλο. Όλα τα άλλα μισητά και τρισάθλια πέρασαν για εκείνο το ένα λεπτό εντελώς ασυναίσθητα και ασυνείδητα σε δεύτερη μοίρα. (Ο Ελύτης νίκησε για πλάκα τις Πανελλήνιες). Κι αν δεν είναι αυτή μία από τις μυστικές δυνάμεις και μαγείες της ίδιας της τέχνης, τότε τι είναι;
    Για τον Κλειστό Κύκλο: συμφωνώ με όσα είπατε, όντως πάντα υπάρχει μια συνέχεια και σίγουρα ποτέ δεν της ξεφεύγουμε. Και συμφωνώ, Ηλία, για 70s και 90s.
    Είναι όμως ξεκάθαρη επιλογή του συγγραφέα πού και για πόσο θα τοποθετήσει τους ήρωες. Κι ως που θα φανταστεί και θα μας παρουσιάσει τη μοίρα τους. Απλώς, αν ήμουν Κόου, θα προτιμούσα να τους αφήσω εκεί. Κι ο Χόλντεν του Φύλακα στη Σίκαλη κάποτε σαραντάρισε. Ε και; Αλίμονο αν ξέραμε ή αν έστω μπαίναμε στη διαδικασία να φανταστούμε ολόκληρη τη ζωή των ηρώων. Είναι καθαρά θέμα του τι μήνυμα θέλει να περάσει ο καθένας με το βιβλίο του. Και προφανώς ο Κόου θέλησε να δώσει και τη διάσταση της ενηλικίωσης.
    Επίσης, Χρήστο, δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να σου άρεσε τόσο πολύ η Λέσχη, να έχεις απέναντί σου τον Κλειστό Κύκλο και να μην το αρχίζεις. Σαν κάτι τύπους που έρχεται ένα γράμμα και δεν το ανοίγουν γιατί δε νιώθουν έτοιμοι, ή που βγαίνει ένα μάθημα και δεν πάνε να το δουν γιατί φοβούνται. Αγωνία…σασπένς…περίεργεια… τι πιο έντονο, τι πιο υγιές, τι πιο ανθρώπινο;

  35. Ο/Η xxristos λέει:

    Υποβλήθηκε 12/10/2007, 11:13 μμ
    Για το “Κλειστός Κύκλος”: δεν το έχω διαβάσει αν και το έχω σπίτι, αν και ρούφηξα (μπλιαχ) τη Λέσχη όταν χρειάστηκε. Ίσως να μην το διαβάσω και ποτέ, δηλαδή. Γιατί?
    Όπως το λέει η Έλια. Αισθάνομαι ότι “κάποιες ιστορίες είναι τόσο ωραίες που δεν είναι ανάγκη να μάθουμε αν και πως τελειώνουν”. Λέει κι ο Άθως: “η εξέλιξη των ηρώων είναι ο χειρότερος φόβος που έχω για τη δική μου ζωή”. Ε, δεν θέλω να το διαβάσω. Θα τους αφήσω να πεθάνουν έτσι, μου αρκεί (για την ώρα) ο δικός μου εσωτερικός προβληματισμός για τους πιθανούς συμβιβασμούς του μέλλοντος.
    Για το Δαιμονιστή: απίστευτη αλληγορία για τον έρωτα, απίστευτη όμως. Και η σκηνή στην παραλία, να διαβάζουμε με Δήμητρα, θα μου μείνει.
    Για τη διδασκαλία συμφωνώ με Άθω, Ρόμπο. Είχε πει ο Dewey: “Σκοπός του σχολείου δεν πρέπει να είναι η προετοιμασία για τη ζωή, αλλά η ίδια η ζωή”. Αυτό ακριβώς.
    Τέλος: Αν στις εξετάσεις μου έβαζαν να ακούσω το “Γράμμα” του Μάλαμα, για μένα το ωραιότερο πράγμα που έχει γραφτεί στην ελληνική “έντεχνη” (δεύτερο μπλιαχ για τη λέξη) θα έκανα εμετό, θα ούρλιαζα και γενικά θα αντιδρούσα όπως ο Mac Dowell στο Πορτοκάλι. Οι εξετάσεις μπορούν να αφαιρέσουν τη μαγεία της τέχνης για την πλάκα τους. Αυτό πιστεύω. Και είναι ότι χειρότερο έχει σκεφτεί το ανθρώπινο μυαλό μετά την ατομική βόμβα (ατάκα Άθω ήταν αυτή. Κάποτε θα λέγαμε ατάκα Άθου…). Οπότε, Έλια αυτό που περιγράφεις με το ποίημα του Ελύτη περιμένω να μου το εξηγήσεις από κοντα. Αλλιώς θα είμαι σίγουρος πως πάτησες λάθος πλήκτρα.
    Υ.Γ.1 Welcome Κώστα Γάλλε
    Υ.Γ.2 Που είναι ο Θανάσης ρε παιδιά?
    Υ.Γ.3 φρέσκε Ηλία οέο

  36. Ο/Η ilias λέει:

    Υποβλήθηκε 12/10/2007, 9:10 μμ
    είχε παλιόκαιρο την μέρα που σς γνώρισα.
    και σήμερα παλιόκαιρο έχει Νονέ…
    Make em an offer they can’t refuse

  37. Ο/Η athos λέει:

    Υποβλήθηκε 12/10/2007, 3:03 μμ
    Σε έναν καλύτερο κόσμο πολλά θα ήταν διαφορετικά. Αλλά τι να κάνουμε; Αυτός είναι ο Κλειστός Κύκλος και απ’ τη στιγμή που υπάρχειθα τον κρίνουμε για αυτό που είναι. Κι εγώ αλλιώς την είχα πλάσει στο μυαλό μου τη συνέχεια αλλά δεν είναι δική μου η ιστορία. Και κυρίως πιστεύω ότι ο Κύκλος, για όποιον τον έχει διαβάσει, μπορεί να μην του άρεσε τόσο όσο η Λέσχη, ίσως όχι επεισή δεν είναι το ίδιο ωραίο ως βιβλίο αλλά επειδή η εξέλιξη είναι κάπως άλλη απ’ αυτή που περίμενε. Η εξέλιξη των ηρώων στον Κύκλο είναι ο χειρότερος φόβος που έχω για την δική μου ζωή αλλά τι να κάνουμε;
    Όλα αυτά απ’ τη στιγμή βέβαια που υπάρχει η συνέχεια, συμφωνώ κατα τ’ άλλα με το ότι ίσως να μην έπρεπε ο Κόου να έχει βγάλει καθόλου τον κυκλο (αν και νομίζω ότι τον έγραψε μαζί με τη λέσχη και τα έβγαλε ως δυο διαφορετικά βιβλία για εμπορικούς-πρακτικούς λόγους)
    Κούρασα και κουράστηκα (σαν τον Σάντος που λέει κι ο Χρήστος)

  38. Ο/Η Έλια λέει:

    Υποβλήθηκε 11/10/2007, 11:12 μμ
    να τα διαβάσω, πάλι μπορεί κάτι να μου έλεγαν.Υπάρχει ένας κεντρικός πυρήνας υπέροχος που παραμένει εξίσου υπέροχος όπως κι αν στον σερβίρουν.
    Για Λέσχη: Βαγγελάκη, στάνταρ από Καλειδοσκόπιο σου ήρθε το δώρο. Δεν μπορεί. Και διαφωνώ, ο Κλειστός Κύκλος δεν είναι η ιδανική συνέχεια της Λέσχης. Ίσως καλύτερα να έμεναν τα πράγματα εκεί. Μερικές ιστορίες είναι τόσο ωραίες που δεν είναι ανάγκη να μάθουμε αν και πώς τελειώνουν (ωστόσο είναι φυσική ανάγκη να διαβάσεις μετά τον κλειστό κύκλο, δεν γίνεται, δεν κρατιέσαι!)
    Προς Κώστα: ΣΥΓΓΝΩΜΗ! Εγώ έπρεπε να ειδοποιήσω για το μπλογκ, είχα εξεταστική και άργησα να σου στείλω το επόμενο μέιλ. Excuse-moi! Ελπίζω να μπαίνεις συχνά, χάρηκα αφάνταστα που είδα ξαφνικά το όνομά σου!
    Προς Δήμητρα και Χρήστο: Τι γλύκα που έισασταν στην παραλία με Δαιμονιστή. Θέλω ενέσεις Κορτι-ζόνης ΤΩΡΑ!!!
    Προς Άθω (έτσι, για φινάλε): Μένταλ… ;ο)

  39. Ο/Η Έλια λέει:

    Προς Κατερίνα: Συγχαρητήρια για το ωραιότατο post. Δεν έχω διαβάσει Μαντάμ Μποβαρύ αλλά μου ξύπνησες ένα γενικότερο ενδιαφέρον για ξενόγλωσση λογοτεχνία και δη γαλλική. Κι εσύ Κλειώ.
    Και είναι τρομερό το πώς διάφορα άχαρα πράγματα (όπως το Sorbonne 2) μπορεί να σου ξυνπνήσουν πράγματα ωραία και πάνω από όλα έναν τρόπο να δεις τα πράγματα αλλιώς. Συμφωνώ απόλυτα με όσα ειπώθηκαν για σχολεία και λογοτεχνίες.
    Αλλά όταν κάτι είναι πραγματικά ωραίο κι όταν είσαι πραγματικά έτοιμος να το δεχτεις, θα σε αγγίξει με όποιον τρόπο κι αν βρεθεί στον δρόμο σου. Θυμάμαι τον εαυτό μου στις Πανελλήνιες, το πρωί της Λογοτεχνίας, είχε πέσει Μικρή Πράσινη Θάλασσα, ε μα τον Θεό, εκείνο το 1 λεπτό που διάβασα το ποιήμα πριν αρχίσω να γράφω σαν τρελή τις τυποποιημένες μου απαντήσεις, ένιωσα αυτό το κάτι που θα ένιωθα κι αν διάβαζα σπίτι μου Ελύτη.
    Διότι όπως και να το κάνουμε είναι έργα τέχνης, κι επειδή μερικά από αυτά είναι διαολεμένα καλά, ακόμα κι αν με είχαν αλυσοδεμένη, νηστική για μέρες και μου δίναν ξαφνικά

  40. Ο/Η cleo λέει:

    Υποβλήθηκε 11/10/2007, 7:58 μμ
    Κάτι για τον Χάρι Πόττερ ήθελα να πω!Φυσικά και δεν τον κατακρίνω, διαβάζω φανατικά από την 1η γυμνασίου και ναι είμαι από αυτά τα βλαμμένα που δεν κοιμούνται και δεν βγαίνουν και δεν διαβάζουν τίποτα άλλο μέχρι να το τελειώσουν (μάλλον για αυτό κόπηκα και Δημόσιο διεθνές τώρα που το σκέφτομαι…)Όποιος μάλιστα θέλει καποιο από τη σειρά τα έχω όλα!Απλά νομίζω ότι είναι αυτονόητο πως δεν συγκρίνονται ο Φλωμπέρ και η Ρόουλινγκ για κανένα λόγο…Για υτόκαι η αναφορά μου στο προηγούμενο σχόλιο!
    Expeliarmus!!!!!!!!!

  41. Ο/Η tokaleidoskopio λέει:

    Υποβλήθηκε 11/10/2007, 2:31 μμ
    Επειδή δεν έχω διαβάσει τα προαναφερθέντα βιβλία δεν έχω κάτι και επίσης για να μην αρχίσω να λέω “σκατά στους καθηγητές φιλολογίας” θα πώ ότι απλά συμφωνώ 100% με τον Άθω. Ίσως υπάρχουν κάποιοι ταλαντούχοι καθηγητές που πιθανόν να μπορούν να παρακινήσουν τα παιδιά προς τη λογοτεχνία. Αλλά πιστεύω λίγοι. Και τους λίγους αυτούς πολύ εύκολα τους εγκλωβίζει το εκπαιδευτικό “εξεταστικό” σύστημα. Ιδιαίτερα στις τάξεις του δημοτικού είχαν την αίσθηση ότι οι δασκάλες κατάφεραν να με κάνουν να μισήσω τα λογοτεχνικά βιβλία. Νομίζω δεν είμαι ο μόνος.
    Υγ: Προς Κώστα Φιλίππου, άμα πατήσεις στα πάτρια εδάφη μη ξεχάσεις να μας επισκεφτείς!Και να φέρεις κάνα κρασί από τη Λυόν…
    Προς Δήμητρα: Γιαγιάκα χριστοπούλου δε ξέρω αν πρέπει να σου απαντήσω γιατί θα διαβάσεις το comment αλλά μετά θα το ξεχάσεις λόγω της γεροντικής ανιας που σε δέρνει
    Προς Κατερίνα (Ξ): Πραγματικά θαυμάζω όσους τα καταφέρνουν και αγαπάνε τα γαλλικά, εγώ απλά υπήρξα ανεπίδεκτος μαθήσεως….
    Γιώργος ” γαμώ τη δανειστική βιβλιοθήκη γαμώ” Ρομπόλας

  42. Ο/Η Πολύμνια λέει:

    Υποβλήθηκε 11/10/2007, 1:28 μμ
    Ούτε εγώ έχω διαβάσει την Μαντάμ Μποβαρύ αλλά πραγματικά έχω μπει σε πειρασμό με όλα αυτά που γράφετε…
    Αυτό που με έχει εντυπωσιάσει πιο πολύ, Κατερίνα και Κλειώ, είναι που σας άγγιξε τόσο πολύ παρ’όλο που το διαβάσατε στα γαλλικά!
    Διότι έκανα χρόνια γαλλικά και σκεφτόμουν να τελειώσω κάποια στιγμή με τα διπλώματα και όλα αυτά τα άχαρα αλλά πίστευα ότι θα ήταν φρικτά βαρετό!
    Μ’αρέσει που με βάζετε στο τριπάκι να σκεφτώ ότι η προετοιμασία για ένα δίπλωμα μπορεί να είναι μια ωραία εμπειρία…
    Και επίσης μ’αρέσει που μου δίνετε όλοι ερεθίσματα για να διαβάσω ξένη λογοτεχνία γιατί είμαι κάπως προκατειλημμένη και διαβάζω μόνο ελληνική…

  43. Ο/Η Κατερινα (ξ) λέει:

    Υποβλήθηκε 11/10/2007, 12:06 μμ
    Ευχαριστώ που απαντήσατε τοσα!
    Για τη Μαντάμ Μποβαρύ: κλειώ πραγματικά χαίρομαι που βράθηκεσ κι εσύ στη θέση μου, εννοώ συναισθηματικά και σορμπονικά, μου δινει κουράγιο! θα τα πουμε κ απο κοντά για το βιβλίο, με βοήθησε το ποστ σου! θανάση, μετά από τόσα, πιστεύω να έχεισ
    αρχίσει να διαβάζεις. Θα σε εξετάσουμε, προσοχή! (κουνάω δάχτυλο αυστηρά) Ηλία ούτε κ εγώ ήξερα τί ένιωθα απέναντί της. Με εκνεύριζε, αλλά και την καταλάβαινα σε κάποια πράγματα. Πάντως πιστεύω πως δείχνει γενικά μια θέση απέναντι στη ζωή, κριτηκή και ενάντια στην εποχή της. Όταν το είδα και σε ταινία όμως, λυπήθηκα, επειδή γειώνουν
    λίγο τη μαγεία του βιβλίου και η μαντάμ βγαίνει ξεδιάντροπη και εκνευριστική. Ίσως βέβαια να μην είδα και την καλύτερη μεταφορά.
    Για τη Λέσχη: Ευχαριστώ Άθω :Ρ, πάντως, γενικά, το βιβλίο μου αρέσει πολύ. Στην αρχή το ύφος μου θύμισε λίγο το γουρούνια με φτερά, το κολλέγιο με τους έρωτες αλλά και την σταδιακή πολιτικοποίηση, τα βάσανα. Όταν το διαβάσω όλο θα υπάρξει νέο ποστ.
    Για τη λογοτεχνία: δεν ήμουν στη θεωρητική κατεύθυνση, οπότε, ουσιαστικά, ίσως ποτέ δεν πιέστηκα τόσο όσο οι υπόλοιποι για να “μάθω μια ερμηνεία”.
    Για τον Χάρι Πότερ: Λίγα τα λόγια σας!! Στούπεφαϊ!
    Ελπίζω να μην ξέχασα κάτι!
    Α, κάτι άσχετο. Κάτω κάτω, στο κέντρω τησ σελίδας, πάνω στο γκρι, υπάρχει ένα σμάιλι ή με γελούν τα μάτια μου;
    τχξ!

  44. Ο/Η batzis λέει:

    Υποβλήθηκε 11/10/2007, 10:30 πμ
    παρασαγκας ++;
    παρασαγκας5 δηλαδή

  45. Ο/Η athos λέει:

    Υποβλήθηκε 11/10/2007, 9:45 πμ
    Προς:
    Κώστα από Λυών: καλώς ήρθες στο μπλογκ, σε περιμέναμε κατά κάποιο τρόπο. Ελπίζουμε να περνάς ομορφα εκεί. Να τα λεμε μεσω μπλογκ και ελπιζουμε και από κοντά κάποια στιγμή φέτος
    Κατερινα Σ. : Πάρα πολύ ωραία τα είπες αν και δεν έχω διαβάσει Μαντάμ Μποβαρύ. Έκανες όμως πολύ καλά που έθεσες μια λογοτεχνική αισθητική σε αυτόν τον πολυχώρο. Ελπίζω να μην σε απογοητεύσει η Λέσχη των Τιποτένιων, θα νιώσω λίγες τύψεις. Βέβαια δεν πιστεύω να σε απογοητεύσει. Είναι πανέξυπνη ιστορία, χαριτωμένη, γλυκιά, νοσταλγική. Αν δεν ψάχνεις βαριά ακαδημαικά αναγνώσματα, η λέσχη δεν θα σε απογοητεύσει. Σε ζηλεύω που την διαβάζεις τώρα, τόσο πολύ που απ’ το κακό μου μου ρχετε να σου πω τι γίνεται στο τέλος…
    Ηλία : είχε παλιόκαιρο τη μέρα που σε γνώρισα
    Χρήστο : το πρόσεξα το 4 δίπλα στο παρασάγκας, είσαι μεγάλος κατεργάρης.
    Βαγγέλη: Η λέσχη μου άρεσε πιο πολύ απ’ όλα του Κοου. Μετά βάζω τον Κλειστό κύκλο που είναι η συνέχεια της Λέσχης. Δεν είναι ίσως το ίδιο ωραίο, ίσως επειδή βρισκόμαστε πια με τους ήρωες στα 40 τους και δεν υπάρχει αυτή η νοσταλγία, το εφηβικό όνειρο κτλπ. Ωστόσο παραμένει στο ίδιο μοτίβο, αυτό που σου άρεσε, άρα φαντάζομαι θα σ’ αρέσει κι αυτό. Άλλωστε δεν θέλεις να μάθεις τι έγινε μετά; Επίσης, το Τι ωραίο πλιάτσικο, που θεωρείται το αριστούργημά του, εμένα μου φάνηκε πολύ καλό όντως αλλά λίγο κατώτερο της Λέσχης. Τέλος, το Σπίτι του Υπνου που διάβασα πρόσφατα σχετικά, είναι ένα επίσης καλό, (μου άρεσε όσο και το πλιάτσικο) έχει μια σπουδαία ανατροπή στο σύνολό του, έχει μια κάπως πιο επιστημονική και όχι πολιτικοκοινωνική εσάνς ως φόντο της ιστορίας.
    Προς όλους:
    1) Στο σχολείο όποιος πιέζει τον μαθητή για οποιονδήποτε λόγο θα πρέπει να αποβάλλεται από την κοινότητα της εκπαίδευσης. Αυτό πιστεύω και είμαι συνειδητά απολυτος. Δεν έχουμε 100 παιδικές ηλικίες για να μην τις χαρούμε. Μια έχουμε. Αν ένα παιδί δεν θέλει να μάθει τίποτα, να μην μάθει τίποτα, θα κάνει κάτι άλλο στο ζωή του. Αυτός που θέλει, θα μάθει επειδή θέλει και θα πάει μπροστά σ αυτό που τον ενδιαφέρει. Θα μάθει ουσιαστικά και δεν θα παπαγαλήσει πέντα πράγματα για να πάρει καλό βαθμό σε ένα διαγώνισμα. Ίσως είναι λίγο άστοχο αυτό το σχόλιο εδώ αλλά ένιωσα την ανάγκη να τα πω με αφορμή το πως διαδάσκεται η λογογτεχνία. Πιστεύω πως η λογοτεχνία διδάσκεται με λάθος τρόπο, τα λέμε κι απο κοντά όμως γιατί πρέπει να φύγω τώρα
    2) όσοι έχετε διαβάσει την λέσχη, διαβάστε ΤΩΡΑ και τον κλειστό κύκλο γιατί με κουράσατε
    Φιλιά μικρά μου καλειδοσκοπιάκια

  46. Ο/Η demetra λέει:

    Υποβλήθηκε 10/10/2007, 11:17 μμ
    Χμ, Βαγγέλη ελπίζω να πήρες μετά και τον “κλειστό κύκλο”, που ουσιαστικά είναι η συνέχεια της λέσχης. Οι ήρωες έχουν μεγαλώσει και… Δεν θα πω τι γίνεται, αλλά εγώ τουλάχιστον ξημερώματα τέλειωσα τη λέσχη και την επομένη διάβαζα κλειστό κύκλο. Ο Χαντζής ο πρεσβύτερος από την άλλη δεν έχει διαβάσει τον κλειστό κύκλο και αρνείται συνειδητά να το κάνει.
    Υ.Γ. Θυμάσαι Κρις στη Σίφνο που διαβάζαμε δαιμονιστή όρθιοι;
    Υ.Γ. Ρομπόλα, εσύ καταλαβαίνω γιατί δεν συμμετέχεις στην κουβέντα. Δεν έχεις κάνει ακόμα την εγχείρηση καταρράκτη και δεν βλέπεις,ε…; Θα σου δώσω το τηλέφωνο του δικού μου του γιατρού, καταπληκτικός..

  47. Ο/Η tokaleidoskopio λέει:

    Υποβλήθηκε 10/10/2007, 10:50 μμ
    Ναι είπα κι εγώ να γράψω σε ένα σοβαρό ποστ…
    Λοιπόν δεν έχω διαβάσει τη μαντάμ Μποβαρύ,παρόλο που υπάρχει στη σπιτική βιβλιοθήκη, αλλά μου έχετε εξάψει την περιέργεια τώρα και υπόσχομαι να την ξεκινήσω μόλις τελειώσω το δαιμονιστή του Κορτώ, που διαβάζω τώρα. Θα μιλήσω λοιπόν για την λέσχη των τιποτένιων ένα από τα καλύτερα μου βιβλία, το οποίο μάλιστα κάποιος μου έφερε στο πάρτυ μου. Μπορεί να είναι και κάποιος από το περιοδικό δεν ξέρω, τον ευχαριστώ πολύ πάντως! Αυτό που μου άρεσε πιο πολύ στη λέσχη ήταν-πέρα από τα επικά γράμματα του Μούνι-Χάμιλτον στο Μπίλμπορντ- το γεγονός ότι ο συγγραφέας μπλέκει καταπληκτικά την ιδιωτική ζωή των χαρακτήρων με τα όσα διαδραματίζονται τη δεκαετία των 70’s. Δείχνει ότι το γενικό επηρεάζει-ή τουλάχιστον θα έπρεπε- να επηρεάζει το ειδικό, η πολιτική,κοινωνική, πολιτιστική δηλαδή κατάσταση είναι άμεσα συνδεδεμένη με την προσωπική ζωή του καθενός. Αυτό πιστευω είναι ένα καλό μήνυμα για τους καιρούς που ζούμε τώρα, όπου έχουμε μάθει να μας νοιάζει μόνο ο εαυτός μας άντε και η οικογένεια μας και 5-6 φίλοι μας. Ο Κόου-κατα την ταπεινη μου άποψη- επαναπροσδιορίζει ή καλύτερα θέτει στη σωστή βάση την έννοια των “κοινών”, υποδεικνύοντας ότι το άτομο είναι μέλος μίας κοινότητας και έχει ευθύνη απέναντι της. Τώρα σίγουρα ο καθένας θα βρει και κάτι διαφορετικό σε αυτό το βιβλίο, γραμμένο από την εξαιρετική πένα του Κόου, αλλά εγώ αυτό κράτησα πιο πολύ από όλα. Αν έχει διαβάσει κανείς κανένα άλλο βιβλίο του ας σχολιάσει και ας προτείνει.
    Α και λίγα με τον Πότερ ε;
    Βαγγέλης

  48. Ο/Η Κώστας από λυών λέει:

    Υποβλήθηκε 10/10/2007, 10:34 μμ
    εγώ αυτό που κατάλαβα είναι ότι αν δεν μας είχε επιβληθεί σαν εξέταση, κανείς δε θα το είχε διαβάσει. Προσωπικά το έδινα τελευτάιο μάθημα για πτυχίο. Ίσως να είναι και ο βασικός λόγος που συμπαθώ αυτό το βιβλίο…
    Ρε παιδιά, από πότε υπάρχει το blog; Μόλις το ανακάλυψα εγω… και ναι, δεν άντεχα να μην πω κι εγώ τη βλακεία μου… έτσι για να το παίξω το εξόριστο και πονεμένο μέλος που δίνει το στίγμα του πού και πού…!
    Μάλλον πρέπει να κόψω το πολύ κρασι…
    Εδώ όλα καλά, κλασικά τρεχάματα… θα έλεγα ότι μου έχουν λείψει εκείνες οι κυριακές στη φεκ που λέγαμε ο καθένας το μακρύ του, το κοντό του αλλά κάπου κατέλημε μερικές φορές… ήταν κι αυτό ένας τρόπος να καταλάβω ότι είχε τελειώσει το σαββατοκύριακο…
    Καλή έμπνευση, καλή σύνταξη, καλά να περνάτε!

  49. Ο/Η xxristos λέει:

    Υποβλήθηκε 10/10/2007, 9:55 μμ
    Αυτό που έχω να πώ εγώ, Κατερίνα, είναι ότι είσαι πολύ τυχερή που διαβάζεις τώρα το “Η λέσχη των τιποτένιων”. Όπως πολύ τυχερός είναι όποιος διαβάζει τώρα το “ο φύλακας στη σίκαλη” ή το “πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ” ή το “οι απόψεις ενός κλόουν” κτλ. (στην πραγματικότητα έχω διαβάσει πολύ συγκεκριμένα πράγματα κι απέχω παρασάγκας4 απ’ το να χαρακτηριστώ βιβλιοφαγος). Κι ακόμη ότι χαίρομαι πολύ όταν “ακούω” κάποιον να μιλάει με τόσο πάθος για κάτι που είδε/ άκουσε/ διάβασε.

  50. Ο/Η Cleo λέει:

    Υποβλήθηκε 10/10/2007, 8:27 μμ
    Κατερίνα (κς,ξ)μόλις διάβασα το ποστ σου και έχω τρελαθεί!Πρώτον γιατί ένιωσα σα να είδα τις σκέψεις μου γραμμένες και όταν αυτό γίνεται από κάποιον άλλο, το λιγότερο που σου προκαλεί είναι έκπληξη, αν όχι σοκ…Δεύτερον, γιατί η λογοτεχνία ήταν το αγαπημένο μου μάθημα σε όλο το σχολείο και ειδικά στην τρίτη λυκείου, στην κατεύθυνση που θεώρησα ότι επιτέλους παίρνει την αξία και τη θέση που της πρέπει- με όλα τα λάθη βέβαια και τις παραλείψεις που η διδασκαλία στο πλαίσιο των πανελληνίων συνεπάγεται…-Για να καταλάβεις, εγώ που από παιδάκι τρελαινόμουνα στα εξωσχολικά, έκανα ένα χρόνο να ξαναπιάσω τέτοιο βιβλίο μετά τις εξετάσεις (το γνωστό μεταπανελληνιακό σύνδρομο….) και όταν αυτό έγινε, ναι το παραδέχομαι ήταν το έκτο Χάρι Πότερ, μόνο και μόνο για να διαβάσω τη συνέχεια…Και κάπως έτσι φθάνω στον τρίτο λόγο που τρελάθηκα με το ποστ σου:το ότι πέρυσι έκανα και εγώ για Σορμπόν 2, μια απόφαση που πήρα μετά από πολλή σκέψη, αφού δεν ήθελα στο άγχος των εξετάσεων να χάσω πάλι αυτό που μετά από τόσο κόπο βρήκα, την αγάπή μου για τη λογοτεχνία…Τελικά η απόφαση μου με δικαίωσε και αισθάνομαι πολύ τυχερή για αυτό (γιατί τώρα που το σκέφτομαι όλα τα καλά που μου έχουν συμβεί από τύχη είναι), γιατί ήταν μια εμπειρία μοναδική για μένα, που κάθε άλλο παρά εξετάσεις θύμιζε…Για αυτό λοιπόν θέλω να πω ότι ναι, η διδασκαλία και ειδικά αυτή του σχολείου αν όχι καταστρέφει,σβήνει όλη τη μαγεία του αντικειμένου, αλλά ευτυχώς που υπάρχουν διέξοδοι και κυρίως άνθρωποι που σε βοηθάνε να τις βρείς (όπως η καθηγήτρια μου στα ιδιαίτερα στο σχολείο και αυτές των γαλλικών μετά) και έτσι όσο και να το μίσησες, αν κάποτε το αγάπησες σίγουρα το ξαναβρίσκεις και το λατρεύεις για μια ζωή!Excusez- moi για τη δόση υπερβολής, αλλά πραγματικά είναι φοβερό συναίσθημα να νιώθεις ότι κάνεις κάτι που αγαπάς και σχεδό αδιανόητο να το εντάξεις σε εξετασιοκεντρικό σύστημα…Και όμως με τα σορμπον αυτό συμβαίνει!Και είναι αλήθεια ότι όταν πρωτοαντίκρυσα τα βιβλία σχεδόν αηδίασα στη σκέψη των κλασσικών μυθιστορημάτων, αλλά μετά κατάλαβα το λόγο επιλογής τους…
    Λοιπόν στο δια ταύτα: η μαντάμ που λες και εσύ είναι μια ηρωίδα qui souffre de soi- meme που λέγαμε και εμείς πέρυσι…Οι στόχοι που αυτή θέτει είναι ανυπέρβλητα εμπόδια που η καθημερινότητά της δεν της επιτρέπει να υπερβεί και οι άνθρωποι που συναντά νομίζει ότι είναι η ευκαιρία που περιμένει για να acceder au monde du bonheur qu’elle revait, αλλά η απογοήτευση είναι τελικά που την κυριεύει, γιατί προφανώς η σύγκρουση ανάμεσα στην ονειρική διάσταση που τόσο θέλει να κατακτήσει και την πραγματικότητα που ζει την τσακίζει και την οδηγεί στη μοιραία κατάληξη της…Αυτό που με σόκαρε ήταν η παντελής έλλειψη μητρικού φίλτρου αλλά και η φιγούρα του Charles, του τόσο τραγικά ερωτευμένου συζύγου της, που ενώ σε όλο το έργο θες να τον βρίσεις που με τη συμπεριφορά του πυροδοτεί τίς απιστίες της, στο τέλος διαπιστώνεις πόσο πιστά αφιερωμένος της είναι…Δεν ξέρω, νομίζω πως αυτό το νιώθεις και για την Emma κατά τη διάρκεια του έργου-θες να τη βρίσεις που δεν είναι ευχαριστημένη με τίποτα-και πραγματικά αναρωτιέσαι τι να είναι αυτό που ψάχνει και τελικά δε βρίσκει ,για αυτό και το τραγικό της τέλος σχεδόν το αντιλαμβάνεσαι σαν επιλογή της και όχι σαν μοιραία και αναπόφευκτη λύση στη μόνιμη insatisfaction της (ή αλλιώς και bovarysme…).Αυτά προς το παρόν, έπεται και συνέχεια, απλά παραέγραψα πολλά για comment μάλλον…
    Υ.Γ.1Αν σου άρεσε η Μποβαρύ, όταν θα κάνεις Mauriac kai Therese θα πεθάνεις…Εγώ προσκύνησα στο έργο!( αν φυσικά έχεις πάρει και option λογοτεχνία)
    Υ.Γ.2 Θανάση ελπίζω να σε πείσαμε να το διαβάσεις (θα πάρεις και πολλές ρομαντικές σκηνοθετικές ιδέες…)
    Υ.Γ.3Έχω και τις περσινές μου σημειώσεις για ό,τι χρειαστείς!

  51. Ο/Η Θανάσης λέει:

    Υποβλήθηκε 10/10/2007, 3:56 μμ
    ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΥΛΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ…ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΥΤΕ ΤΟ ΕΞΩΦΥΛΛΟ…ΕΝΑ ΡΕΜΑΛΙ ΤΟΥ ΓΑΛΛΙΚΟΥ. ΣΤΟ ΕΡΓΟ “ΚΡΥΦΕΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ” Η ΚΕΙΤ ΓΟΥΙΝΣΛΕΤ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΗΡΩΙΔΑ , ΤΟΥ ΕΝ ΛΟΓΩ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΥ. ΤΟΤΕ ΜΟΝΟ ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΩ (ΑΝ ΚΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟΧΩ ΑΝΟΙΞΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΩ ΠΙΟ ΚΑΤΩ). ΟΛΑ ΙΣΩΣ ΛΙΓΟ ΠΟΛΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΚΙ ΕΛΑΦΡΩΣ ΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ. ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΑΝΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΤΑΙΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΟΜΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΑΤΗΣΑ ΠΟΤΕ ΓΤ ΣΤΗ ΜΙΑ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟ ΤΑΥΤΙΣΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΓΑΡΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΨΥΧΑΓΩΓΙΑ. ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ (ΑΚΟΜΑ) ΟΜΩΣ ΔΙΟΤΙ ΑΠΟ ΜΙΚΡΟΣ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΤΕΜΠΕΛΗΣ ΚΟΥΡΑΖΟΜΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ “ΕΠΡΕΠΕ” ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ…ΕΝΝΟΩ ΠΩΣ ΜΑΛΛΟΝ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΧΑΝΤΑΚΩΝΕΤΑΙ Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ, ΙΣΩΣ ΓΤ ΣΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤ ΠΟΥ ΘΑ ΒΓΑΛΕΙΣ. ΑΥΤΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΑ (ΚΑΙ ΤΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΗΚΑ ΜΟΝΟ ΣΤΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΣ 3ΗΣ ΛΥΚΕΙΟΥ ΟΠΟΥ ΕΞΕΦΡΑΖΑ ΤΕΛΕΙΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΓΤ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΛΑΘΟΣ.)ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΕΧΝΙΚΑ ΣΤΑΘΕΡΑ ΜΕΡΗ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΙ ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ.ΕΚΦΡΑΖΩ ΜΙΑ ΓΝΩΜΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΟΚΙΜΟ ΝΑ ΒΑΘΜΟΛΟΓΟΥΜΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΩΣ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΖΩ ΚΙ ΑΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΟΥ ΑΠΛΑ ΕΧΕΙ ΜΕΛΕΤΗΣΕΙ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΤΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ. ΣΙΓΟΥΡΑ Ο ΓΝΩΣΤΗΣ ΤΟ ΚΑΤΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΛΛΑ ΔΕ ΒΟΗΘΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ ΣΤΟ ΝΑ ΤΟ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΤΩ ΠΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΑ…ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΙΣΩΣ ΕΤΣΙ ΘΑΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΜΑΘΗΜΑ ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΗΣ(ΙΣΩΣ ΣΑ ΜΑΘΗΜΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ Ή ΜΑΘΗΜΑ ΜΗ ΥΠΟ ΕΞΕΤΑΣΗ, ΚΙ ΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ ΛΙΓΟΙ ΠΟΥ ΓΟΥΣΤΑΡΑΝ, ΕΞΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΩΡΑ ΥΠΝΟΥ Ή ΠΑΙΔΙΟΥ). ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ Η ΚΟΥΤΣΟΥΚΗ ΟΤΙ ΚΑΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΤΟ ΕΡΕΘΙΣΜΑ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗ ΧΑΘΕΙ ΜΕΤΑ ΚΑΙ ΔΗ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟΥ ΜΕΣΩ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΕΒΡΕΘΗ…ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟΣ ΓΙΑ ΚΡΙΣΕΙΣ ΕΠΙ ΘΕΜΑΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ ΓΙΑ 2ΩΡΟ ΚΑΦΕ ΚΑΙ ΜΗ ΤΟ ΚΑΙΩ ΑΛΛΟ, ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΓΙΝΕ ΑΝΤΙΛΗΠΤΗ Η ΑΠΟΨΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΧΑΘΗΚΑΤΕ ΣΤΑ ΑΔΥΤΑ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΜΟΥ ΕΠΙ ΤΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ.

  52. Ο/Η Κατερίνα Κουτσούκη λέει:

    Κατερινάκι, εκτός από τα συγχαρητήρια για το post επειδή το θεωρώ πολύ ειλικρινές, πρέπει να σου πω πως καλά κάνεις και διαφωνείς με το γνωμικό, κ εγώ μαζί σου. Όσο και να διαβάζει κανείς από μικρή ηλικία, από παραμύθια και μυθιστορήματα μέχρι λογοτεχνία και ποίηση, δεν είναι σε θέση να εμβαθύνει αν δε του έχει υποδείξει κάποιος τον τρόπο. Κ αυτό εκ των πραγμάτων πρέπει να γίνεται στο σχολείο παρόλο που δεν έχουν όλοι οι καθηγητές τις γνώσεις και τη διάθεση να το κάνουν. Και ακόμα κ αν κάποιος δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με τη λογοτεχνία στη ζωή του, πάλι το σχολείο είναι αυτό που μπορεί να στο κάνει πιο προσιτό. Βέβαια, υπάρχουν και εξαιρέσεις: ή να έχεις γονείς σχετικούς με το αντικείμενο ή απλά ψαγμένους ή να έχεις πολύ μυαλό και ταλέντο…Πάντως είναι κρίμα όλοι να μαθαίνουμε να διαβάζουμε και να κρίνουμε βιβλία ή κείμενα λογοτεχνικά μόνο μέσα από τις ξένες γλώσσες…
    Υ.Γ. Τώρα σου μιλάω εγώ που έχω χαθεί τόσο στα τέρατα της νομικής που κουράζομαι πλέον να διαβάσω όχι βιβλίο, αλλά ακόμα και εφημερίδα…
    Υ.Γ.2. Η Κλειώ έκανε πέρυσι για sorbonne 2 και είχε τη Μαντάμ Μποβαρύ. Όταν μπει θα κάνει comment στάνταρ. Με είχε πρήξει πέρυσι…

  53. Ο/Η Κατερίνα ξ λέει:

    (ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2007)
    Χαλβάς Φαρσαλινός (ή Un post sur rien)

    Τούτο εδώ το ποστ δεν έχει κάποιον συγκεκριμένο λόγο ύπαρξης. Ένας ίσως λόγος ύπαρξης είναι να σας πώ πόσο σας αγαπώ! (αλήθεια) Ενας άλλος λόγος ύπαρξης είναι να πω στον Ηλία οτι δεν πρόλαβα να αγοράσω από τη Λαρισα χαλβά φαρσαλινό επειδή Σάββατο απόγευμα προς βράδυ είχανε κλείσει τα μαγαζια με σουβενιρ. Επίσης, θα ήθελα να πω πως μου άρεσε πολύ η προσωπογραφία της Σίσλι Μπόιντ από τις γραφές του τεύχους μπανάνα, τόσο πολύ που αγόρασα το βιβλίο και βρίσκομαι τώρα που μιλάμε στην σελίδα 73.
    Τελικά ίσως έχω περισσότερα να πώ. Ναι λοιπόν, θέλω να μοιραστώ τα συναισθήματα που μου προξένησε το βιβλίο του Φλωμπέρ, η Μαντάμ Μποβαρύ. Το τελείωσα προχθές. Από μόνη μου ίσως να μην το διάβαζα ποτέ. Αυτή τη χρονιά όμως δίνω για το σορμπόν 2, και αυτό προϋποθέτει την ανάγνωσή του. Με επηρέασε πολύ αυτό το βιβλίο. Στιγμές στιγμές ένιωθα πως είμαι η Έμμα (η μαντάμ). Η ρομαντική, καταθλιπτική, η πάντα ξένη στον τόπο της. που έψαχνε τη ζωή αλλού, στους παράνομους έρωτες, στα ρομάντζα του Γουόλτερ Σκοτ και στην ποιητική σκέψη του Λαμαρτίν. Χωρίς να γίνομαι η Έμμα, ένιωθα τη γλυκιά μελαγχολία της, και το άγχος των κινήσεών της, ανάγωντάς το ίσως όχι στον έρωτα, αλλά στη ζωή, ως κάτι ευρύτερο. Ο Φλωμπέρ είχε πει πως η μαντάμ μποβαρύ ήταν ένα βιβλίο για το τίποτα (un livre sur rien). Η αλήθεια είναι οτι μιλάει για τόσα πολλά που δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι συγκεκριμένο και να πώ, να, αυτό ήθελε να πει. Είναι πολύ μπροστά για την εποχή του, από τον τρόπο που αντιπαραθέτει την επιστήμη με την εκκλησία, μέχρι την απόδωση των διαλόγων και των διαφορετικών χαρακτήρων, που οι περισσότεροι είναι «αρπαχτικά». Σίγουρα όμως ο καθένας δίνει τη δική του σκληρή μάχη. Κάπου, παλιά, είχα διαβάσει, ίσως να το είχα ακούσει και από κάποιον, οτι ο τρόπος με τον οποίον διδάσκεται η λογοτεχνία και επιβάλεται στα παιδιά μέσω των μαθημάτων και τον εξετάσεων, είναι κάτι που την καταστρέφει. Ίσως να το έχει πει αυτό κάποιος συμμαθητής μου αγανακτισμένος, ίσως ένας δάσκαλος κουρασμένος, ίσως ένας λογοτέχνης ξακουστός και σοβαρός. Χρόνια ζούσα με αυτό το γνωμικό για αγωγό. Πάντα υπήρχε στο πίσω μέρος του μυαλού μου, κι ας διδάχτηκα με απληστία και όρεξη όλα αυτά τα χρόνια λογοτεχνία του κόσμου στο σχολείο μου αλλά και μετά, τώρα δηλαδή. Το σκεπτικό ήταν οτι η λογοτεχνία πρέπει να διαβάζεται αυθόρμητα και με αγάπη, και όχι να επιβάλλεται και στη συνέχεια να υφίσταται αναλύσεις χωρίς τέλος και χωρίς συνοχή. Το σκεπτικό ήταν οτι έτσι περιόριζε το πνεύμα του παιδιού, ή του διδασκόμενου, αλλά του παιδιού κυρίως, και το δρομολογούσε σε κάτι που κάποιος άλλος είχε σκεφτεί. Λοιπόν, πραγματικά το είχα ακούσει κάπου αυτό το γνωμικό. Συνειδητοποίησα όμως, φέτος κυρίως, επειδή φέτος για πρώτη φορά μετά το σχολείο έκανα λογοτεχνία τόσο αναλυτικά όσο και στο σχολείο, οτι δεν συμφωνώ. Αν δεν είχα διδαχτεί τόσο αναλυτικά την λογοτεχνία, ποτέ μου δεν θα είχα έρθει σε επαφή με τόσα διαφορετικά πνεύματα, τόσους διαφορετικούς τρόπους γραφής, τόσους συγγραφείς. Ίσως το ποτέ είναι βαριά λέξη, αλλά θα μου ήταν πολύ δύσκολο. Και πραγματικά, ποτέ μου δεν θα είχα εμβαθύνει τόσο στη σκέψη και στην έννοια ενός κειμένου, μιας φράσης, ενός βιβλίου, αν δεν είχε υπάρξει η λογοτεχνία ως μάθημα, ή ως βιβλίο που διδάσκεται. Η μαντάμ μποβαρύ είναι μεγάλο βιβλίο, και αν δεν υπήρχε το σορμπόν, θα είχα αργήσει πολύ να έρθω σε επαφή μαζί του.
    Ελπίζω να μην κούρασα! Ελπίζω κάποιος να έχει διαβάσει τη Μαντάμ Μποβαρύ για να πει κι αυτός μια γνώμη!
    Με αγάπη!
    Κατερίνα Σ (κς, ξ)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s