Αρχείο για Δεκέμβριος, 2010

Καλή χρονιά

Posted: Δεκέμβριος 31, 2010 in Αναμνηστικά

Καλή χρονιά και πολλές ευχές σε Καλειδοσκόπους και μή. Να είμαστε όλοι καλά, να έχουμε ένα όμορφο 2011.
Από τη διεύθυνση.

Τις στιγμές αυτές ο Woody Allen, ευτυχώς, ετοιμάζει ακόμη μια ταινία. Μέσα σε ένα χάος από αμερικανιές, ψευτοκουλτουριάρικες ταινίες και τρισδιάστατα σκουπίδια, ευτυχώς υπάρχουν ορισμένοι δημιουργοί που διασώζουν την αξιοπρέπεια του χώρου!

Η τελευταία ταινία του W. Allen «You Will Meet A Tall Dark Stranger» δεν είναι κωμωδία. Το πιο κωμικό της στοιχείο είναι ο ίδιος ο τίτλος και οι σχετικοί με αυτόν συνειρμοί των πρωταγωνιστών. Και απογοητεύει όσους πήγαμε και όσους θα πάνε αναμένοντας την κωμικότητα των προηγούμενων έργων του.

Ωστόσο, έχει κάποια πολύ αξιόλογα στοιχεία, τα οποία βέβαια δεν αρκούν να καταστήσουν την ταινία αριστούργημα. Ούτε καν να με αναγκάσουν να την προτείνω ανεπιφύλακτα σε κάποιον που θέλει να πάει σινεμά (δε θέλω και πολύ, για Γούντυ μιλάμε!). Αν όμως το ξανασκεφτούμε, μπροστά στη γενική μετριότητα, το «Θα Συναντήσεις Έναν Ψηλό Μελαχρινό Άνδρα» έχει το κάτι παραπάνω!

Πρώτα απ’ όλα, έχουμε μια ωραία ιστορία. Ιστορία καθημερινή, όπου αποτυπώνονται ρεαλιστικά τα προβλήματα κοινών ανθρώπων, με διάθεση αρκετά ρομαντική. Και μέσα στην αίσθηση αυτή που σου δίνει, ότι βλέπεις γεγονότα συνηθισμένα, τελικά συμβαίνουν μοναδικά πράματα! Απίστευτα αδιέξοδα, απίστευτες συμπτώσεις και αδυναμία διαφυγής. Τελικά, η ώρα περνά ευχάριστα, αφού οι καθημερινοί και ολίγον τί γραφικοί τύποι που βλέπουμε στην οθόνη έχουν αρκετά ενδιαφέρουσα ζωή για να την παρακολουθήσουμε.

Επίσης, ο Allen αξιοποιεί άριστα το Λονδίνο και δίνει μια εντελώς διαφορετική εικόνα της πόλης. Αντί μια μουντής, σκοτεινής, βροχερής πόλης (κατάλληλο σκηνικό πχ για ένα δράμα όπως στο Match Point), έχουμε μια ευχάριστη πόλη, ακόμη και με ήλιο, η οποία πρωταγωνιστεί περισσότερο με τους ανθρώπους της, παρά με τα τοπία και την ατμόσφαιρά της.

Στα θετικά μπαίνουν και οι πολύ καλές ερμηνείες, η καταπληκτική φωτογραφία, τα πολύ όμορφα πλάνα και η ευρύτερη σκηνοθεσία, η οποία υπηρετεί ακριβώς το σκοπό της ταινίας (δε λείπουν και οι στιγμές που γίνεται ειρωνική στους Άγγλους!).

Στο ερώτημα όμως ποιος είναι ο σκοπός, είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς. Ο Allen έχει μάλλον κάποιους προβληματισμούς εκπηγάζοντες από την ηλικία του, οι οποίοι δεν μας συγκινούν ιδιαίτερα! Κεντρικό θέμα είναι (πάλι) το νόημα της ζωής, η ύπαρξη, μέσα από το πρίσμα της λογικής και του ορθολογισμού. Δεν έχουμε κάποιοι μανιχαϊστικό δίλημμα, αφού οι χαρακτήρες που κινούνται βάσει της πραγματικότητας παρουσιάζουν αρκετές διαφορές. Άλλοι είναι ψυχροί και αυστηροί ορθολογιστές, άλλοι καταπιέζουν το συναίσθημά τους, άλλοι είναι δέσμιοι αυτού, παρότι επιδιώκουν να το παρουσιάσουν εκλογικευμένα. Ωστόσο, κανείς δεν βρίσκει τελικά αυτό που ψάχνει. Αντίθετα από το «Whatever Works» («Ό,τι Κάτσει») του 2009, στην ταινία του του 2010, ο Allen φτιάχνει ήρωες παγιδευμένους στην μοίρα τους. Αν είναι άμοιροι ευθυνών δεν ξέρουμε, ίσως το κακό αποτέλεσμα να είναι αποτέλεσμα της μιζέριας, της αδιαφορίας, της παραίτησης, της ματαιοδοξίας που κινούν τη λογική των ηρώων.

Τελικά, όμως, βρίσκουμε και έναν χαρακτήρα ευτυχισμένο. Το μόνο χαρακτήρα που δεν πολυσκοτίζεταί. Που δεν ακούει στις προσταγές της λογικής. Που αρκείται να ακούει τα ευχάριστα λόγια των μάντεων και των χαρτορίχτρων. Που δε ζει στο δυτικό κόσμο του ορθολογισμού, αλλά στο δυτικό υπόκοσμο, όπου η απόγνωση βρίσκει καταφύγιο στο μεταφυσικό. Ο χαρακτήρας αυτός ξεκινά την ιστορία με τα πιο σοβαρά προβλήματα από όλους, δείχνει ο πιο απελπισμένος. Και στο τέλος είναι ο μόνος που τα έχει λύσει όλα, ενώ οι υπόλοιποι τρέχουν και δε φτάνουν.

To “You Will Meet A Tall Dark Stranger” είναι η συνέχεια του “Whatever Works”. Δεν είναι τόσο κωμικό, η κωμική διάθεση που είχε ο σκηνοθέτης δεν αποδίδει τόσο γέλιο, αλλά οι προβληματισμοί είναι παρόμοιοι, ιδωμένοι από μια πιο απαισιόδοξη ματιά. Τί πιστεύει ο Άλλεν δεν το ξέρουμε, σίγουρα πάντως δεν είναι οπαδός της ψυχρής λογικής. Αν το αποτέλεσμα στη ζωή είναι απόρροια τύχης και μόνο, αν η λογική ή η ηθική παίζουν θετικό ή αρνητικό παράγοντα, είναι ερωτήματα προς περαιτέρω ανάλυση. Θα το κάνει στις επόμενες ταινίες του, θέτοντας μάλλον κι άλλα ερωτήματα!

You Will Meet A Tall Blond Θοδωρής Ηλιόπουλος

 

 

Την Τρίτη, 21 Δεκέμβρη στο blue fox (Ασκληπιού 91), ένα πάρτυ βγαλμένο από άλλη εποχή. Είσοδος δωρεάν, έξοδος δωρεάν. Το ενδιάμεσο εξαρτάται από τον καθένα.

Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως ακόμα τον ψάχνω… Ένας ακόμη ολόφρεσκος, σπαρταριστός Woody Allen προβληματίζει. Μια σειρά ατελείωτων κωμικο-τραγικών καταστάσεων, συγκρούσεων, συμπτώσεων με φόντο τον έρωτα, το χρήμα, την τύχη, τις φιλοδοξίες και, πάνω απ’ όλα, τη δίψα για αναζήτηση της πραγματικότητας. Είναι όμως αυτή η λύση; Ένα ενδιαφέρον θέμα με μια ακόμα πιο ενδιαφέρουσα λύση, δια χειρός Woody εγείρει το ενδιαφέρον, όχι όμως τόσο ώστε να τη χαρακτηρίσουμε μια εκ των καλύτερων ταινιών του. Χαρακτηριστικές καυστικές ατάκες (αισθητά λιγότερες από άλλες φορές), ολοκληρωμένοι και πολύπλευροι χαρακτήρες (ένα από τα γνωστά ατού του συγκεκριμένου σκηνοθέτη), κρίση ηλικίας και… τραύλισμα των ηρώων (!) είναι κάποια από τα χαρακτηριστικά και αυτής της ταινίας-δίχως να αποτελούν πρωτοτυπία δυστυχώς.

Όλα ξεκινούν με μια ηλικιωμένη κυρία στα πρόθυρα της κατάθλιψης, παρατημένη από τον άντρα της (για μια –πρακτικά- εγγονή του)! Καταφεύγει σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες και μέσω «μεταφυσικών» συμπτώσεων και φυσικά τη δύναμη της … ενόρασης καταφέρνει να βρει την ευτυχία(εν τέλει στην αγκαλιά κάποιου άλλου!)! Η κόρη της χωρίζει, ο γαμπρός της μετακομίζει στη γειτόνισσα, ενώ ο άντρας της μετανιώνει, όταν όμως δυστυχώς γι’ αυτόν είναι πλέον αργά! Και μαντέψτε: το μέντιουμ της εν λόγω κυρίας τα προέβλεψε όλα και δεν είναι καν μέντιουμ! Όλοι όσοι λοιπόν ζουν στον πραγματικό κόσμο αποτυγχάνουν και οι ιστορίες τους μένουν ατελείς… Προφανώς θα σκεφτείτε ότι ξέχασε να τελειώσει το σενάριο! Κι όμως, είναι η απτή απόδειξη ότι το να αντιμετωπίζεις κατάματα τη ζωή δεν είναι η λύση!

Ομολογουμένως το να καταλήγει μια ταινία στο συμπέρασμα ότι τελικά σε αυτή τη ζωή αξίζει να ζεις με ψευδαισθήσεις, σίγουρα αποτελεί καινοτομία στην έως τώρα «γραμμή» του κινηματογράφου. Αν όμως έχεις φτάσει στην τρίτη σκηνή κουρασμένος και χρειάζεσαι τονωτικά για να συνεχίσεις, δεν το λες επιτυχία! Μακροσκελείς διάλογοι, απουσία κεφιού, ανύπαρκτη πλοκή. Κι όσο για τον μελαχρινό άντρα…ποιος ξέρει; Μπορεί να είναι όντως ο χάρος, που θα ‘ρθει όλους να μας περιμαζέψει κάποια στιγμή από τον μάταιο τούτο κόσμο!

Το σημαντικότερο σε αυτή την ταινία είναι ότι δυστυχώς ο Woody Allen αποδεικνύει ότι απαιτείται κάποιος χρόνος αποστασιοποίησής του από τον κινηματογράφο. Μετά το καλοστημένο «Vicky Cristina Barcelona» και το αριστουργηματικό «Match Point», μάλλον αυτή η ταινία ήρθε για να μειώσει τις προσδοκίες μας. Δυνατές ερμηνείες, καλή σκηνοθεσία, αδιάφορη φωτογραφία και έλλειψη σεναρίου χαρακτηρίζουν μια από τις πλέον αναμενόμενες ταινίες της φετινής σεζόν. Μια εμφανής επανάληψη του «whatever works». Ίσως φταίει η απουσία της Carla Bruni! Σίγουρα όχι απαράδεκτη, αλλά ίσως αν έλλειπε η υπογραφή του συγκεκριμένου δημιουργού, η ταινία να περνούσε αδιάφορη.

MACHETE από Φ.Αμολοχίτη

Posted: Δεκέμβριος 10, 2010 in Movies
Ετικέτες:

Ένα είναι αυτό που προκύπτει απ’ το Machete. Ποτέ μα ποτέ μην ευνουχίσεις, σκοτώσεις την οικογένεια, πυροβολήσεις το κεφάλι κάποιου και μετά ζητήσεις τα ρέστα. Ειδικά αν αυτός είναι μεξικάνος. Τότε τα πράγματα δε θα είναι καλά…

Αρχικά λοιπόν αξίζει να πούμε πως δεν πρόκειται για μια ταινία για όλους. Όχι προς θεού, γιατί έχει κρυμμένα φιλοσοφικά μηνύματα που μπορεί να μην πιάσετε, αλλά μάλλον γιατί τίποτα δεν είναι κρυμμένο. Θα τα δείτε ΟΛΑ. Κεφάλια να πέφτουν, γεννητικά όργανα να… μην περνάνε και τις καλύτερες τους ώρες, γυναίκες να κρύβουν πράγματα σε «αλλόκοτα» μέρη, έναν απ’ τους ασχημότερους πρωταγωνιστές όλων των εποχών και τον Robert de Niro σ’ ένα ρόλο που μάλλον δε θα του δώσει Oscar. Όσοι λοιπόν ελπίζετε πως ο Robert Rodriguez μετά τοPlanet terror έβαλε μυαλό… μαντέψτε πάλι. Ευτυχώς η ταινία είναι τόσο περήφανη για το χαρακτήρα της, που αρκεί μια αφίσα, ένα trailer, μια κριτική, οι περίεργες ώρες προβολής, ο τίτλος από μόνος του στην τελική βρε αδερφέ για να αποθαρρύνει τους ανυποψίαστους  απ’ το να χάσουν πάνω κάτω μια με δυο ώρες απ’ τη ζωή τους. Όσο για τους υπόλοιπους…

Ας πούμε όμως λίγα για την ιστορία της ταινίας. Ο πρωταγωνιστής (Danny Trejo), o επονομαζόμενος και Machete, μαχαίρι ελληνιστί, είναι ένας vigilante στο Μεξικό. Σίγουρα οι περισσότεροι αγνοούμε πλήρως το νόημα της λέξηςvigilante, εν τούτοις απ’ την ταινία καταλαβαίνουμε πως πρόκειται για τον κλασσικό σούπερ μπάτσο, που δεν καταλαβαίνει μία, και αρκεί μια ενοχλητική μύγα στο μέτωπο του για να τα σπάσει όλα. Ωστόσο ο ήρωάς μας είναι καλό παιδί, δεν ψάχνει πολλές φασαρίες και όπως και να το κάνουμε είναι τίμιος. Κρίμα που τα αφεντικά του δεν είναι… Αφού λοιπόν κλασσικά τον προδίδουν, τον ευνουχίζουν και του σκοτώνουν την οικογένεια (ψιλοπράγματα δηλαδή), τον παρατάνε στην ησυχία του. Τρία χρόνια μετά ξαναβρίσκουμε το παλικάρι μας στην Αμερική λαθρομετανάστη, να δουλεύει οικοδόμος και να φαίνεται να τα χει ξεχάσει όλα. Είπαμε είναι καλό παιδί. Οι «κακοί» όμως επιμένουν, ξαναεμφανίζονται έστω και κατά λάθος στη ζωή του και τον καταστρέφουν και πάλι. Για όσους η λέξη «κακοί» είναι τραβηγμένη, ενημερώνω πως πρόκειται για φασίστες, εθνικιστές, ρατσιστές, μεγαλέμπορους ναρκωτικών και wannabe παιδεραστές. Άμα θέλετε να τους πείτε εσείς κάπως αλλιώς, πράξτε το ελεύθερα. Επειδή όμως το να παίζεις με τα σπίρτα είναι μια φορά επικίνδυνο, το να παίζεις με τον Machete είναι ΠΟΛΥ ΜΑ ΠΟΛΥ χειρότερο. Τουλάχιστον με τα σπίρτα έχεις το κεφάλι σου ήσυχο. Στη θέση του έστω… Και έτσι η εκδίκηση αρχίζει και ο Machete έχει θυμώσει. ΠΟΛΥ! Και αν νομίζετε πως μόνος του δεν τους έχει όλους (βλακεία σας αλλά έστω), που να μπλέξει στην υπόθεση και «ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ» (όχι αυτό της Α.Ρ.Ε.Ν., μιλάμε για κάτι σαν τη Φιλική Εταιρεία, στο πιο μεξικάνικο και σέξυ). Και τότε όλοι θα καταλάβουν ότι «THEY JUST FUCKED WITH THE WRONG MEXICAN” !!!

Για όλους εσάς λοιπόν που νομίζετε πως ο Tarantino είναι πολύ κουλτούρα για τα γούστα σας, για όσους μεγαλώσατε βλέποντας Rambo, Jean Claude Van Damme και το παρεάκι τους και τώρα νιώθετε ενοχή αλλά και νοσταλγία για το  «τιμημένο» παρελθόν, για όσους το όνομα Danny Trejo λέει κάτι (έστω κάτι ρε παιδί μου), για όσους θέλετε να δείτε τη Michelle Rodriguez, τη Jessica Alba και τη Lindsay Lohan μαζί και ταυτοχρόνως, ΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ το Machete είναι για εσάς! Πρόκειται για μια παρωδία των bmovies, μια ταινία χωρίς λόγο ύπαρξης επί της ουσίας, ύμνος στη βία, στην υπερβολή και στα… μακριά κοφτερά μαχαίρια. Άμα τη δείτε όπως της αξίζει και όπως την είδαν και οι δημιουργοί της, χωρίς προσδοκίες, χωρίς απαιτήσεις για κάτι άλλο πέρα από χαβαλέ, τότε θα την αγαπήσετε όπως αγαπήσατε το Deathproof, το Planet Terror, το «Κάποτε στο Μεξικό» (καλά τι μάπα ήταν αυτή..), το Inglorious Basterds, τις ταινίες με καράτε, με βαράτε, με πιστόλια, με ρουκέτες, με μπαστούνια του γκολφ και δε συμμαζεύεται. Γιατί ΟΛΑ αυτά ή επιρροές αυτών υπάρχουν στο MACHETE (καλά για τα μπαστούνια κρατώ και μια επιφύλαξη). Πάρτε λοιπόν παρέα (οπωσδήποτε ειδάλλως μακριά), ποπ κορν και… απολαύστε υπεύθυνα, χωρίς ντροπές και ενοχές. Απλά μην καμαρώνετε την επόμενη για την εργάρα που είδατε…

You just fucked with the wrong Φίλιππος Αμολοχίτης.

 

Προς τέρψη και ενημέρωση

Posted: Δεκέμβριος 9, 2010 in Τουρλού
Ετικέτες:

Η ηλεκτρονική στήλη της οθόνης λειτουργεί ώς εξής: Τα άτομα που θέλουν να ανεβάσουν ένα κείμενο, το στέλνουν αρχικά στο μέηλ foteliop@yahoo.gr και πολύ σύντομα θα το δούν στο μπλόγκ.

Τα ακόμη πιο διαδικαστικά θα συμφωνηθούν στην αυριανή συνάντηση οθόνης.

Είναι κάτι βράδια που νιώθεις όλο το μάταιο της ύπαρξης

να χαϊδεύει το γλυκό πρόσωπό σου…

Να, σαν αυτές τις νύχτες που καθόμασταν ώρες στο πεζούλι,

προσπαθώντας να βρούμε αντικλείδια για μια πόρτα που ποτέ δεν θα άνοιγε

με τα πόδια γυμνά στα χώματα

και το κρύο σεντόνι της νύχτας να μας τυλίγει…

Πόσες και πόσες φορές δεν αναζητήσαμε

όλα τα σιωπηλά «γιατί», τα δειλά «δεν» και τα καταθλιπτικά «πρέπει»

σε κάποιο ραγισμένο αστέρι…

Ναι, σίγουρα τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά,

Να είχαν πάρει ίσως μια τροπή λιγότερο αδιάφορη

και περισσότερο χρωματιστή…

Όμως ο χρόνος είναι σαν την χαμένη πρώτη σου αγάπη.

ποτέ δεν γυρίζει πίσω…

Και έτσι αναγκάζεσαι να προχωράς…

Σ’ έναν δρόμο που δεν έχει αφετηρία ή προορισμό.

να συνεχίζεις δίχως να γυρνάς πίσω το κεφάλι,

και να βρίζεις το δάκρυ που πάει να σπάσει στα μάτια σου…

Γιατί αν και ασήμαντος

είχες την ψύχωση να ονειρεύεσαι…

και το θράσος να τραγουδάς την θλίψη…

Δήμητρα Γκίτσα