ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΦΑΥΛΟΤΗΤΑΣ από Δ.Γκίτσα

Posted: Δεκέμβριος 8, 2010 in Ελεύθερα Κείμενα

Είναι κάτι βράδια που νιώθεις όλο το μάταιο της ύπαρξης

να χαϊδεύει το γλυκό πρόσωπό σου…

Να, σαν αυτές τις νύχτες που καθόμασταν ώρες στο πεζούλι,

προσπαθώντας να βρούμε αντικλείδια για μια πόρτα που ποτέ δεν θα άνοιγε

με τα πόδια γυμνά στα χώματα

και το κρύο σεντόνι της νύχτας να μας τυλίγει…

Πόσες και πόσες φορές δεν αναζητήσαμε

όλα τα σιωπηλά «γιατί», τα δειλά «δεν» και τα καταθλιπτικά «πρέπει»

σε κάποιο ραγισμένο αστέρι…

Ναι, σίγουρα τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά,

Να είχαν πάρει ίσως μια τροπή λιγότερο αδιάφορη

και περισσότερο χρωματιστή…

Όμως ο χρόνος είναι σαν την χαμένη πρώτη σου αγάπη.

ποτέ δεν γυρίζει πίσω…

Και έτσι αναγκάζεσαι να προχωράς…

Σ’ έναν δρόμο που δεν έχει αφετηρία ή προορισμό.

να συνεχίζεις δίχως να γυρνάς πίσω το κεφάλι,

και να βρίζεις το δάκρυ που πάει να σπάσει στα μάτια σου…

Γιατί αν και ασήμαντος

είχες την ψύχωση να ονειρεύεσαι…

και το θράσος να τραγουδάς την θλίψη…

Δήμητρα Γκίτσα

 

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Πολύτιμη λέει:

    Είναι σα να διαβάζω Λειβαδίτη!Άψογο!Πολλά πολλά συγχαρητήρια!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s