Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2011

PARTY

Posted: Φεβρουαρίου 24, 2011 in Τουρλού

«ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ??
ΣΤΟ ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ!»
Τα κεφάλια έξω!Η εξεταστική τελείωσε!Ντυθείτε,στολιστείτε και φέρτε τους εαυτούς σας,τις παρέες σας και ελάτε να ξεσαλώσουμε στο μασκέ πάρτυ του Καλειδοσκοπίου στο ASPRO bar (Aριστοφάνους 4, πλ.Ψυρρή) στον πάνω όροφο, το Σάββατο 26 απο τις 22:00 και μετά!Με το ολοκαίνουργιο τεύχος φυσικά…
DON’T MISS IT 😉

Advertisements

Νούμερο 42

Posted: Φεβρουαρίου 21, 2011 in Νέο Καλειδοσκόπιο

Το νέο τεύχος έφτασε. Κλείσαμε τα έντεκα χρόνια μας και συνεχίζουμε ακάθεκτα να μολύνουμε τα στέκια των εξαρχείων, τις σχολές και πολλούς χώρους τέχνης με το περιοδικό μας. Αναζητείστε το, αναζητείστε μας. Καλή ανάγνωση..!

Θα μας βρείτε στις σχολές του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, του Πανεπιστημίου Πειραιά, του Παντείου Πανεπιστημίου, στην πανεπιστημιακή λέσχη, αλλά και σε επιλεγμένα καφέ ή μπάρ του κέντρου ( ΕΝ ΔΕΛΦΟΙΣ, ΙΠΠΟΠΟΤΑΜΟΣ, ROSEBUD, RUE DE MARSEILLE, ΚΑΘ’ΟΔΟΝ, ΚΟΚΚΟΙ ΚΑΦΕ, ΤΡΑΛΑΛΑ, ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ, BARTESSERA, BOOZE, ΜΥΛΟΣ, ΧΑΡΤΕΣ, ΚΑΦΕΤΙ, DASEIN, GINGER ALE, ΠΩΛΕΙΤΑΙ, ΒΟΧ,  PLAYHOUSE, ΔΙΠΛΟ ΚΑΦΕ, STAND, STUDIO, VOX-ΛΙΒΑΝΗΣ 5 ΔΡΟΜΟΙ, ΠΟΔΗΛΑΤΟ, ΚΑΦΕΚΟΥΤΙ, ΟΣΤΡΙΑ, ΜΙΚΡΟ ΚΑΦΕ, WAY OUT CAFE, CIRCUS, ROCK’N’ROLL, SALTO MORTALE (Πεύκη), σε κινηματογράφους (ΑΛΦΑΒΙΛ, ΑΣΤΥ, ΕΛΛΗ, ΤΙΤΑΝΙΑ, ΤΡΙΑΝΟΝ) , θέατρα ( ΦΟΥΡΝΟΣ, ΧΥΤΗΡΙΟ) και βιβλιοπωλεία (ΠΟΛΙΤΕΙΑ, ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, ΙΑΝΟΣ, ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ, ΩΚΕΑΝΙΔΑ) .

Κράτα την ανάσα σου

περνάει ο βασιλιάς Αζάης

με την πορφύρα και τη βουβή συνοδεία του

φοράει στέμμα από κοχύλια

κι είναι η βουλή του ολέθρια

ο λαός του δεν πνίγηκε καθώς λένε

μην τους ακούς

πέθαναν όλοι, ένας -ένας από τη δίψα

μην τους ακούς

μην τους ακούς- και να θυμάσαι πως τούτη η πολιτεία είναι αδιάβροχη

ούτε ο ωκεανός δε μπορεί να ξεπλύνει τα κρίματα της

«The Black Swan» από Κ.Γεωργουλά

Posted: Φεβρουαρίου 3, 2011 in Movies
Ετικέτες:

Η φράση «γλυκό μου κορίτσι» δεν θ’ ακουστεί ποτέ ξανά ίδια στ’ αυτιά σας και η ιδέα σας για τον κόσμο του κλασικού μπαλέτου θ’ αλλάξει για πάντα αφού δείτε την ταινία του Αρονόφσκι , ένα πυρετικό όνειρο που οδεύει με πιρουέτες προς την κατεύθυνση του εφιάλτη. Φανταστείτε τα Κόκκινια Παπούτσια σκηνοθετημένα απο τον Πολάνσκι στις μέρες της Αποστροφής, προσθέστε μια δόση Όλα για την Εύα, λίγο απο Showgirls, και ίσως πάρετε μια ιδέα για το ύφος και το μέγεθος  αυτής της σκοτεινής, συναρπαστικής περιπέτειας που ο Αρονόφσκι κατορθώνει να φτιάξει με (στροβιλιστικά εντυπωσιακό) άξονα την πειθαρχημένη υστερία της Νάταλι Πόρτμαν, στην ερμηνεία της καριέρας της.

Όπως και στον «Παλαιστή» δυο χρόνια πριν, η ταινία πορεύεται δια μέσου της Νίνα και η Πόρτμαν επωμίζεται επάξια το φορτίο. Αν δεν ερμήνευε τόσο καλά, σχεδόν θα αναρωτιόσουν στο πρώτο μισό τι στο %#@*$@#  βλέπουμε και τι θέλει να κάνει ο Αρονόφσκι. Καθώς η εμμονή αρχίζει να βαραίνει ως ψύχωση (όπως με τον ήρωα στο «Π», την μητέρα στο «Requiem for a Dream») και η Νίνα να εμφανίζει συμπτώματα παράνοιας με παραισθήσεις, μπερδεύοντας την πραγματικότητα με την φαντασία, ο Αρονόφσκι επιλέγει να το εκφράσει με την μανιέρα του μεταφυσικού θρίλερ τρόμου και τότε αρχίζεις να σκέφτεσαι ότι έχεις να κάνεις με ένα αριστούργημα στον χώρο των b-movies, ένα παράξενο σινεφίλ πείραμα άρτιας παραγωγής. Καθώς όμως φτάνουμε στο κρεσέντο, με την μεταστροφή της Νίνα, όταν καταφέρνει να βγάλει το ζώο(κυριολεκτικα!) από μέσα της, τότε το έργο απογειώνεται και απολαμβάνουμε μια ‘όπερα’, ένα παλιρροιακό κύμα που δεν είχαμε μετρήσει καλά και τώρα ορθώνεται επιβλητικό μπροστά μας. Με την ένταση στο κόκκινο απο την αρχή ως το τέλος και την camp υπερβολή να σηκώνει συχνά κεφάλι, ο Μαύρος Κύκνος είνα ένα ψυχολογικό θρίλερ που ανα πάσα στιγμή σε προκαλέι να μην το πάρεις στα σοβαρά. Μόνο που κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, όταν ο Αρονόφσκι χειρίζεται το μυαλό και το συναίσθημα σου σαν μαριονέτες, όταν η Πόρτμαν σε παρασύρει στην εμμονική της παράνοια και η ιστορία κινηματογραφείται σαν να είναι ο,τι πιο σημαντικό έχει γυριστεί ποτέ σε φιλμ. Προφανώς δεν είναι, αλλά για τις δύο ώρες που η μπαλαρίνα της Πόρτμαν θα στριφογυρίζει τον σκοτεινό εαυτό της στην σκηνή προσπαθώντας να αγγίξει την τελειότητα πάνω στα σανίδια, τίποτα άλλο δεν πρόκειται να στροβιλίζει στο μυαλό σας εκτός απο τις δικές της χορευτικές και ψυχολογικές φιγούρες. Ο Αρονόφσκι κάνει την πιο ολοκληρωμένη ταινία του, μια τέλεια διάσπαση μιας κοπέλας σε Οντίλ και Οντέτ που θυσιάζεται επειδή μπερδεύει την τέχνη, την τελειότητα και τη σεξουαλικότητα, μια ψυχαγωγική σπουδή πάνω στον θάνατο και την αναγέννηση, την υποταγή και την εγκατάλειψη στην αγκαλια των επιθυμιών, ένα ολίγον απ’ ότι φάινεται ειρωνικό θρίλερ για την bitchiness της γυναικείας φύσης. Το σύγχρονο σινεμά δηλαδή, στα καλύτερα του. 😉

 

Ανάμεσα στα σημαντικά resolutions που έθεσα για τη νέα χρονιά( να με κάνει follow στο twitter ο Jared Leto,/ να μάθω ποιος κάνει το γαλλικό μανικιούρ στις κυρίες που πουλάνε κοσμήματα στην τηλεόραση κ.α.), αποφάσισα να καταπολεμήσω το άγχος της καθημερινότητας. Για το σκοπό αυτό δεν θα ξαναπάω στο σούπερ μάρκετ. Δεν θέλω να ξυπνήσω δραματικές μνήμες, αλλά είμαι σίγουρη ότι ο καθένας από μας έχει βιώσει μια τουλάχιστον στιγμή πανικού ως παιδί, με τη μάνα του να τον αφήνει στην ουρά του ταμείου, λέγοντας: «Αχ, μισό λεπτο, μείνε εδώ μην χάσουμε τη σειρά μας, κάτι ξέχασα να πάρω» και έπειτα να εξαφανίζεται στους διαδρόμους για μια αιωνιότητα και μια μέρα. Φυσικά, στην εκπνοή του χρόνου πάντα κατάφερνε να εμφανιστεί αλλόφρων με το ξεχασμένο χαρτί υγείας στο χέρι. Αλλά και τώρα που είμαι κοτζάμ γαϊδούρα , το σούπερ μάρκετ με φρικάρει και με το που φτάνω στο ταμείο, οι πιο παρανοϊκές σκέψεις αρχίζουν να με δηλητηριάζουν: «Στέκομαι στην ουρά που προχωράει πιο γρήγορα ή μήπως να πάω στην διπλανή? Έχω αγοράσει τα πιο συμφέροντα πράγματα?  Γκαντάμιτ, ξέρω βαθιά μέσα μου ότι ανάμεσα στα ράφια υπήρχαν προσφορές και μικροκουπονάκια με δώρα και ειδικές τιμές που ποτέ δεν εντόπισα. Αυτή η κυρία γιατί με κοιτάει έτσι? Θέλει να της παραχωρήσω τη θέση μου επειδή κρατάει μόνο δυο πακέτα μακαρόνια? Κι αν την αφήσω να περάσει μπροστά και με βρίσουν οι από πίσω? Αυτό το 8χρονο παιδάκι μπροστά μου γιατί είναι μόνο του? Θα γυρίσει η μαμά του εγκαίρως από τη ζούγκλα των διαδρόμων ή θα την περιμένουμε 10 ώρες καθώς αυτό θα παθαίνει πανικό? Έχω στην τσάντα μου μια σοκοφρέτα από χθες, λες να νομίζουν ότι την έκλεψα από εδώ? Πως θα τους αποδείξω ότι την έχω από χθες,  μήπως να τη δαγκώσω κρυφά να φαίνεται χρησιμοποιημένη?» Νομίζω θέλω τη μαμά μου. Και ας με παρατάει στην ουρά ακόμα και σήμερα.