Αρχείο για Μαρτίου, 2011

Η φωνη του γεμισε το δωματιο και συγχρονιστηκε σιγα σιγα με τους τακτικους χτυπους ενος ρολογιου.Γεμισε τη φιγουρα του με παθος,τη φιλησε και αρχισε να της μιλαει με την καρδια του ετοιμη να εκραγει απο την ενταση της στιγμης.Οταν αυτη ηρεμησε,αρχισε να μιλαει,κοιτωντας τη στα ματια.

«ΜΕΓΑΛΩΝΕΙΣ ΚΑΙ Η ΖΩΗ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΜΕΓΑΛΟ Η ΜΙΚΡΟ,ΑΛΗΤΗ Η ΤΟΛΜΗΡΟ,ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ Η ΑΠΟΠΑΙΔΙ ΕΝΟΣ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΟΥ ΥΠΕΡΕΓΩ.

ΔΙΑΣΧΙΖΕΙΣ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΝ ΑΝΑΒΑΤΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΑΝ ΑΠΛΟΣ ΛΑΘΡΕΠΙΒΑΤΗΣ,ΟΝΕΙΡΩΝ ΑΛΛΩΝ,ΙΣΩΣ ΠΙΟ ΩΡΑΙΩΝ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΩΝ.

ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΗΣΙΑΣ,ΤΗΣ ΑΔΙΚΙΑΣ,ΕΝΟΣ ΕΜΟΡΦΟΥ ΧΑΜΟΓΕΛΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΤΙΜΙΑΣ ΑΛΗΤΕΙΑΣ.
ΑΝΟΙΓΕΙΣ ΠΛΩΡΗ ΣΕ ΟΣΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΦΟΒΑΣΑΙ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΒΓΕΙΣ ΝΙΚΗΤΗΣ.
ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΤΙΜΩΡΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΑΚΟ ΠΕΡΙΓΥΡΟ ΠΟΥ ΣΕ ΚΡΑΤΑΝΕ ΣΕ ΕΠΙΦΥΛΑΚΗ.
ΔΙΑΟΛΙΖΕΣΑΙ ΜΕ ΧΙΛΙΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙΣ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΣΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΟΛΙΣΤΕΙΣ,ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΛΗΣΤΗΣ.
ΕΙΣΑΙ ΤΑΧΑ ΕΝΑΣ ΓΕΝΝΗΜΕΝΟΣ ΝΙΚΗΤΗΣ?ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ,ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΕΣΥ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ Η ΜΑΓΕΙΑ,ΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΣΟΥ ΘΑ ΒΡΕΙΣ ΜΙΑ ΥΓΙΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ.

ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ,ΤΑΞΗ,ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ  ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΧΡΥΣΩΝΟΥΝΕ ΤΟ ΧΑΠΙ.

ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΟΔΗΓΟΣ ΜΑΣ.ΝΙΚΗΣΕ ΤΑ ΚΑΙ ΠΙΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ.

ΟΜΩΣ ΕΥΤΥΧΩΣ,ΟΥΤΕ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΑ ΔΕΣΜΑ,ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΙΚΡΕ ΜΟΥ ΦΙΛΕ,ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΑ.
ΚΑΙ ΑΝ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ,ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΡΑΤΗΣΕΙ,ΙΣΩΣ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΕΙ,ΔΙΧΩΣ ΜΙΣΗ,ΜΙΣΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΑ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΚΡΑ,ΟΜΟΡΦΑ,ΒΟΛΙΚΑ,ΜΑ ΚΥΡΙΩΣ,ΑΛΗΘΙΝΑ,ΘΑΥΜΑΤΑ.
ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΣΕ ΕΣΕΝΑ,ΠΙΣΤΕΨΕ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ,ΔΕΙΞΕ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΤΙ ΤΟ ΚΟΣΜΗΜΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΤΟΠΟ.
ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΒΟΛΙΚΑ Η ΨΥΧΗ ΣΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ,ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΣΕ ΣΥΜΦΕΡΕΙ.
ΓΡΑΦΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΜΕΤΡΑΣ ΠΟΣΟΙ ΜΕΝΟΥΝ ΜΑΖΙ ΣΟΥ.
ΑΕΙ ΓΑΜΗΣΟΥ.ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ,ΖΗΣΟΥ.
ΟΣΟ ΕΧΕΙΣ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙΣ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ.
Η ΠΙΑ ΦΙΛΕ ΜΟΥ,ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΟΥ,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΩΛΕΙΑ.ΕΥΤΥΧΩΣ,ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ,ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ ΟΛΙΓΟΠΩΛΙΑ.

ΚΑΙ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΕΛΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΜΟΝΟΣ.
ΔΙΧΩΣ ΠΑΡΕΑ.

ΚΑΙ ΕΣΥ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΜΟΝΟ ΤΑ ΩΡΑΙΑ..»

Καποτε σταματησε να απαγγελλει.Κοιοταξε στα ματια της και καταλαβε κατι αλλο,πιο σημαντικο,πιο μεγαλο.Παρελαση συναισθηματων ακολουθησε και ολα συνεχισαν να ξετυλισσονται σαν κινουμενο παζλ συγχρονης τεχνης.Χαμογελασαν με νοημα και κοιταξαν εξω απο το παραθυρο.Η βροχη τους τα ελεγε ολα και τους κουρδιζε σαν παρατημενα πιανα.Οι μελωδιες που προεκυψαν γεννησαν  ποθο,υποταγη  και αδυναμια.Ο χρονος χαθηκε.

Η εικονα εσβησε.Σαν αλλες τοσες,ηρθε,υπνωτισε το ειναι σου με συναισθηματα και εφυγε σαν δηλητηριωδες βελος.Οι πληγες ειναι εκει και χορευουν με τα στενοσοκακα της κακομοιριας σου.
Ευτυχως για σενα,ξερεις να χορευεις βαλς.

Τζο
—————————————————————————————————————————-

Τζο Γκοσπελ δε θερντ,νεγρος φιλοσοφος που εγινε διασημος το 16ο αιωνα γιατι εκανε στο ανατολικο Τιμπουκτου σχολη τεχνης,την choise,στην οποια προεβαλε συνδυασμους τεχνης πανω στα ψυχογραφικα ολογραμματα των πελατων του,δρωντας σαν μεντιουμ-γκουρου.Οταν εγινε αρκετα γνωστος και μαθευτηκε η τεχνικη του,Ισπανοι νιντζα τον σκοτωσαν και το εκαναν μοδα.Το παραπανω αρθρο ειναι η μοναδικη ανοιχτη δημοσιευση του που σωζεται.Στην ταφοπλακα του,βρεθηκε γραμμενη η φραση:May You dance with me and I may feel alright.May You give me that chance and I will find a way.Then,You will be right.

 

 

Advertisements

Χάος. Χάσμα γενεών (και όχι γενναίων). Λένε ότι η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου εκτός από το ότι τροφοδότησε τη νέα γενιά των golden boys (μην σας παραπλανεί ο όρος “boy”, δεν περιγράφει ηλικία αλλά εφηβική απληστία) γαλούχησε τη νέα γενιά γονέων που έχουν εικόνισμα το (εικονικό) μαστίγιο και κριτήρια ανατροφής που συγκλίνουν στο παραδοσιακό τρίπτυχο πατρίς-θρησκεία-οικογένεια. Αν εξαιρέσουμε την πρόσφατη youth boom φάση, λόγω των γνωστών γεγονότων – βλέπε δεκεμβριανά- (που επιτέλους έφεραν το ένα πόδι κοντά στο εφηβικό), η 40something γενιά των γονέων ρίχνει ακατανόητους ηλεκτροφόρους κεραυνούς στα φυντάνια της, ακριβώς για τον ίδιο λόγο που τώρα τα σκεπάζει κάτω από τη γονική φτερούγα. Κατ’ άρχήν να ξεκαθαρίσω και να οριοθετήσω το ακατανόητο status κάτω (ή πάνω) από το οποίο οι σημερινοί (και οι περσινοί) γονείς κάνουν παιδιά(αυτό θα εξηγήσει πολλά πράγματα παρακάτω): για να κάνουν έναν κατ’εικόνα και ομοίωση κανακάρη, ο οποίος θα είναι ως πιτσιρικάς τόσο επαναστάτης όσο αυτοί (αλλά χωρίς να τους σπάει τα αρχίδια όταν κοιμάται), τόσο καλός μαθητής όσο αυτοί (αλλά χωρίς να είναι τόσο απαιτητικός και ανταγωνιστικός, ώστε να χρειάζεται να τα χώνουν για φροντηστήρια) και τόσο καλός και συνειδητοποιημένος πολιτικά φοιτητής (αλλά όχι τόσο ώστε να τους ζητάει λεφτά για χαρτζιλίκι ύστερα από ένα χαμένο από καταλήψεις εξάμηνο). Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι αν και οι περισσότεροι γονείς μεγαλώνουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις δικές τους προσλαμβάνουσες σε κάθε φάση της ηλικίας τους, όταν αυτά ακολουθούν πιστά το μοντέλο, τους εξοργίζουν ακόμα περισσότερο. Οι σημερινοί 40άρηδες (γονείς οι περισσότεροι ως επι το πλείστον), κωλόπαιδα ανεβάζουν, κωλόπαιδα κατεβάζουν τους σημερινούς 20άρηδες (ανεξάρτητα από το αν είναι κανονικά παιδιά τους) αγνοώντας ότι α) αυτοί τα έμαθαν έτσι και β) ότι οι ίδιοι έκαναν τα ίδια και χειρότερα (και πιθανότατα ήταν περισσότερο αμόρφωτοι και λιγότερο ακομπλεξάριστοι απέναντι στη ζωή). Δεν είμαι εδώ για να υποστηρίξω τους μεν ή τους δε, αλλά για να σημειολογήσω μια σουρεαλιστική κατάσταση κατά την οποία οι 20άρηδες δέχονται πυρά από μια γενιά πατεράδων και μανάδων, η οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν είχε καμία ουσιαστική γονική παιδεία ( και τα βιβλία «Πώς να μεγαλώσετε το παιδί σας» που αγόρασαν με δόσεις από εκείνον τον πλασιέ δεν πιάνονται). Η youth culture πάντα θα είναι όπως είναι. Μπορεί κάποτε να έπαιζε πεντόβολα, μπορεί τώρα να παίζει Wii, αλλά πάντα θα είναι ένα, δύο, τρια βήματα όχι μπροστά από αυτά που έκαναν οι γονείς της, αλλά το «χειρότερο» (και το σημαντικότερο) μπροστά από τη νοσταλγία των γονέων της. Και αυτό τα λέει όλα. Το ότι ο 40άρης των 00s που δεν έχει καμία σχέση με τον καταπιεσμένο 40άρη των 90s (που έχει περάσει ξώφαλτσα και μια μεταπολίτευση που όσο να’ ναι σου αφήνει και κάποια τραύματα). Ο 40άρης των 00s παίζει κι αυτός με το Wii του γιου του( ναι μπαμπά, ξέρω τι έκανες πέρυσι το καλοκαίρι που έλειπα στη Σύρο), σερφάρει στο ίντερνετ (στην πραγματικότητα δεν ξέρει τι εστί Firefox) και παρακολουθεί τα νέα μοντέλα κινητών (απλά για να την μπει στο συνάδελφο του που έχει ένα «ταπεινό» κινητό διετίας). Το χάσμα πάντα υπήρχε, πάντα θα υπάρχει. Και αυτό είναι υγιές. Γιατί κανένα παιδί δεν βγήκε υγιές μεγαλώνοντας με κολλητό τον πατέρα του. Το πιθανότερο είναι να μην έχει κανέναν άλλο κολλητό εκτός από τον εαυτό του. Κι αυτό είναι πρόβλημα. Όσο για το πώς βλέπουν οι 40άρηδες τους 20άρηδες, η απάντηση είναι εύκολη: σαν τους χαμένους τους εαυτούς. Κι αυτό είναι επίσης pathetic.

Υ.Γ. Και για όσους αναρωτιούνται ακόμα, ναι όλο αυτό το έγραψα γιατί ο βλάκας ο πατέρας μου αρνείται να μου αγοράσει το υπερτέλειο, καινούριο iphone. Οικονομική κρίση και μαλακίες…. Επίτηδες το κάνει!! ;D