Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2011

Υστερόγραφο: Στάσου λίγο..

Πολλοί αναρωτηθήκαμε ποιός να ‘ναι αυτός που  ερμηνεύει το «Στάσου λίγο». Στα χρόνια που μεσολάβησαν, ετοίμασε τον πρώτο του δίσκο, το «Υστερόγραφο». Ένας τέτοιος τίτλος μπορεί να σημαίνει ένα τέλος. Για το Νίκο Μερτζάνο όμως, είναι μόνο η αρχή.

Πώς προέκυψε η σχέση σου με τη μουσική?

Ήμουν τρίτη Γυμνασίου και είχα ερωτευτεί μια συμμαθήτριά μου, που ήταν μεγάλο ταλέντο και φωνή κι έτσι αποφάσισα να μάθω πιάνο για να την προλάβω στο πανεπιστήμιο που θα πήγαινε να σπουδάσει. Άγνοια κινδύνου λέγεται αυτό! Αρχικά, ντρεπόμουν να τραγουδήσω, αλλά τελικά το πήρα απόφαση. Κι έτσι άρχισαν όλα, ωδεία κτλ.

Και πώς εξελίχθηκαν όλα αυτά?

Κατά τύχη. Μέσω του youtube, είχαμε ανεβάσει ένα κομμάτι , το «Στάσου λίγο». Το μισό απ’ αυτό γράφτηκε την ημέρα που άρχισε η σχέση, και το συνέχισα ακριβώς όταν τελείωσε-γι αυτό είναι και πιο τσαντισμένο. Το αφιέρωσα, τα φτιάξαμε , με χώρισε , το έστειλα στο συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά δεν γύρισε ποτέ. Πώς σου φάνηκε αυτό? (Γέλια) Αλλά  τελικά αποφάσισα να το δω πιο επαγγελματικά. Έχω περάσει στο ΦΠΨ, προσπάθησα να το τελειώσω, αλλά δεν τα έχω καταφέρει. Θέλω να πάρω το πτυχίο μου, γιατί έχουμε μια τάση ότι αρχίζουμε να το τελειώνουμε. Πλέον έχουμε  συνέχεια πρόβες. Έχω πολύ άγχος, ειδικά στα live .

Και όταν είσαι πάνω στην σκηνή, πώς το αντιμετωπίζεις?

Αυτό έχει μια σαδομαζοχιστική πλευρά, για το λόγο ότι ξεκινάμε αγχωμένοι, συνεχίζουμε δριμύτεροι και εκεί που πάμε να «ξεφουσκώσουμε» μετά το διάλλειμα-γιατί κάπου εκεί ακούς και τα πρώτα σχόλια- ότι έχεις πάει καλά, τελικά καταλήγει με μια τεράστια ανακούφιση. Στο Οξυγόνο συνέβη το εξής αστείο, ενώ το κοινό φώναζε για encore ,εγώ κοίταζα τους στίχους λες και το περίμενα! Ήταν τόσο στημένο γιατί, λέγαμε «παιδιά πρώτο live είναι, ας υπάρχει κι ένα encore!» (Γέλια) Είναι συγκινητικό γιατί τόσο καιρό έμπαινα στο Youtube και στο Facebook, έβλεπα πως πάνε καλά τα views, έπαιρνα κάποια σχόλια, αλλά δεν είχα κάνει live. Δεν υπήρχε διαδραστικότητα και επικοινωνία με τους από κάτω. Και τώρα καταλήξαμε να κάνουμε το live και να έρθει κόσμος απ’ το πουθενά κι αυτό ήταν απροσδόκητα καλό.

Ποιά είναι τα επόμενα βήματα όσο αφορά τη δουλειά σου?

Πρώτον πρέπει να βρεθούν οικονομικοί πόροι , πρακτικά πράγματα όπως live, αισιοδοξία που είναι κλισέ.. Εγώ προσωπικά πανικοβάλλομαι !Το θέμα είναι να βάλουμε κάποια σταθερά βήματα  με τους μουσικούς και με όσους εμπλέκονται με το δίσκο που να λειτουργήσουν. Τώρα αυτό που περιμένουμε είναι να ολοκληρωθεί και να βγει ο δίσκος. Μάλιστα μαζί με δύο άτομα που δημιουργήσαμε το cd, είχαμε μπλέξει σε πολλές ενορχηστρώσεις μέχρι να καταλήξουμε στο πως θα βγει το ύφος του δίσκου. Ήταν δύσκολο να βγει ένα ενιαίο αποτέλεσμα.

«Υστερόγραφο» λοιπόν ο αναμενόμενος  δίσκος.

Στο «Υστερόγραφο» έχουμε από ζεϊμπέκικο με επιρροές Κραουνάκη μέχρι «Αναφιώτικα» και Μassive Attack.  Στα live προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα που να εξυπηρετεί και τη διασκέδαση και να μην φέρει και την κατάθλιψη! (Γέλια) Το album φτιάχτηκε στη διάρκεια ενός έτους και τα κομμάτια είχαν γραφτεί τα τελευταία δύο χρόνια, όμως κάποια δεν μπήκαν στο δίσκο. Κακά τα ψέματα, σκιαγραφούν το ίδιο πρόσωπο η την ίδια ανάγκη πλην ελαχίστων. Αυτό που ήθελα να περάσει ήταν πως » η τελευταία λέξη μετά την τελευταία λέξη» είναι αυτή που μετράει .Η οποία είναι για μένα η πιο σημαντική, είναι αυτό που καταλαβαίνεις κι όχι αυτό το οποίο λέγεται. 

Ποιές είναι οι σημερινές, «τελευταίες λέξεις» ?

Γενικά έχω καταλάβει ότι δεν συνεννοούμαστε, αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Δεν υπάρχει συνεννόηση γιατί δεν υπάρχουν πια υποχωρήσεις για απλά πράγματα. Δηλαδή ακούω από σένα, μαθαίνω από σένα, υπάρχει λόγος να σε γνωρίσω και να κάνω υπομονή. Αυτό πλέον δεν υπάρχει. Ή θα επενδύουν κάποιοι σε μια σχέση και θ’ αγκιστρώνονται σ’ αυτή για προσωπικό τους όφελος, ή δεν θα την αφήνουν για προσωπικό τους όφελος.

Πώς περνάς τα μηνύματα που θες, με την θλίψη ή με τη χαρά?

Το μήνυμα το περνάς με την θλίψη γιατί είναι η μόνη που κάνει «ευγενική τη χαρά». Γενικά στην πραγματικότητα θεωρώ ότι τα πράγματα που καταγράφονται στη μνήμη μας είναι τα «μαύρα». Το μαύρο είναι χρώμα- όπως είπε και η Αλεξίου. Η χαρά είναι πιο εξωτερική, τη μοιράζεσαι με όλους. Όταν μου λένε «κλαίω με τα κομμάτια σου» νιώθω αλλόκοτα, γιατί ήταν κάτι που απλά προέκυψε.

Oι στίχοι σου είναι κατά βάση ερωτικοί. Τί σημασία έχει για σένα ο έρωτας?

Όλοι οι στίχοι είναι κατά βάση ερωτικοί, εκτός απ’ τα Αναφιώτικα, που περιγράφει τη θέα από εκεί, βλέποντας και τη γραφικότητα της Ελλάδας. Πιστεύω πως όλα πηγάζουν από τον έρωτα τελικά. Μπορεί όλα να είναι χάλια, να ερωτευτείς και να μην τα βλέπεις άσπρα- αυτό είναι το περίεργο, να τα βλέπεις μαύρα και να μη σε νοιάζει. Έχεις διαύγεια όταν είσαι ερωτευμένος, o έρωτας δεν τυφλώνει. Βλέπεις τον εαυτό σου σε σχέση με κάποιον άλλον, δεν τον βλέπεις ατομικά κι αυτό έχει μεγάλη σημασία. Δεν είναι ανιδιοτελής αλλά τίθεται ο όρος να δώσεις για να πάρεις. Τυχαίνει να σκεφτόμαστε κάποιο πρόσωπο και να λέμε «είσαι αυτό που είσαι κι αυτό τα δικιολογεί όλα». Αυτό και μόνο εμπεριέχει μια ανιδιοτέλεια. Τα αγνά πράγματα, εμπεριέχουν αγνές προθέσεις συνήθως.

Kείμενο από την Βαρβάρα Μπαρδακά

http://www.youtube.com/results?search_query=nikos+mertzanos&aq=0&aql=t

Η ομάδα του Καλειδοσκοπίου ευχαριστεί αμφότερους το Νίκο Μερτζάνο και τη Βαρβάρα Μπαρδακά για την εμπιστοσύνη και την προτίμηση τους και τους εύχεται ότι καλύτερο για τη συνέχεια.

‘’ Μεσάνυχτα στο Παρίσι” του Woody Allen

«Αν δεν είχα γεννηθεί στη Νέα Υόρκη, θα ήθελα να ζω στο Παρίσι» λέει ο ίδιος ο Woody Allen κι αν πάρεις την ταινία του σαν μια ειλικρινή δήλωση συναισθημάτων, η παραπάνω φράση μοιάζει αυτονόητη.

Ο Gil (Owen Wilson) και η Inez (Rachel McAdams) εκδράμουν για το Παρίσι στα πλαίσια ενός επαγγελματικού ταξιδιού των γονιών της Inez. Οι δυο τους είναι ερωτευμένοι, αρραβωνιασμένοι και σκοπεύουν να παντρευτούν το προσεχές φθινόπωρο.  Ο Gil ωστόσο είναι ένας συγγραφέας που παλεύει να βρει την έμπνευσή του, λατρεύει το Παρίσι και θα ήθελε πολύ μετά το γάμο τους να μετακομίσουν εκεί. Η Inez από μεριάς της δε συμμερίζεται το όνειρο αυτό καθώς επίσης και το θαυμασμό που τρέφει εκείνος για τη δεκαετία του ’20. Όταν εκείνη θα βγει για χορό με φίλους της, ο Gil θα βρει την ευκαιρία για ένα μεταμεσονύκτιο περίπατο, κατά τον οποίο θα συνειδητοποιήσει πως η πόλη αυτή αποτελεί μία αστείρευτη πηγή έμπνευσης για τη δουλειά του. Όσο όμως εθίζεται σε αυτούς τους νυχτερινούς περιπάτους που τον οδηγούν όλο και πιο κοντά στην καρδιά της πόλης, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από τη γυναίκα που σχεδιάζει να παντρευτεί.

Το “Μεσάνυχτα στο Παρίσι” είναι μια εξαίσια ρομαντική κομεντί, έστω και αν – ή ακριβώς επειδή- αναγνωρίζει την απογοήτευση που σκιάζει κάθε γνήσια έκφραση του ρομαντισμού. Η ταινία έχει την εμπνευσμένη ανοησία κλασικών κωμικών πορτρέτων του κ. Allen , όντας εμπλουτισμένη βέβαια από την μοιρολατρία που χαρακτηρίζει τόσο πολύ τη μετέπειτα δουλεία του. Μέσα από στάσεις στην Belle Époque, στον Ντανταϊσμό και στο Σουρεαλισμό καθώς επίσης και με πινελιές από Hemingway, Fitzgerald, T. S. Eliot, Picasso, Dalí, Modigliani, Lautrec, Matisse και Man Ray κάνει μια περιήγηση στον τρόπο με τον οποίο κοιτάζουμε το ρομαντισμό σε κάθε εποχή.

Η καταπληκτική φωτογραφία ,που μέσα από ένα μοντάζ εικόνων -από τα σκαλιά της Μονμάρτης έως και τον πύργο του Άιφελ- , αξιοποιεί και αναδεικνύει στον υπερθετικό βαθμό τα πιο όμορφα σημεία της πόλης του Παρισιού. Στα θετικά μπαίνουν επίσης οι πολύ καλές ερμηνείες ενός αν μη τι άλλο εντυπωσιακού cast (Owen Wilson, Rachel McAdams, Kathy Bates, Marion Cotillard, Michael Sheen, Adrien Brody καθώς και η Carla Bruni).

Διανύοντας αισίως την όγδοη δεκαετία της ζωής του, ο ασταμάτητος Woody Allen με την 41η του ταινία αποδεικνύει ξανά την έμπνευσή του γράφοντας, σκηνοθετώντας και γενικότερα δημιουργώντας ένα φιλμ που ισοδυναμεί με μια υπέροχη ερωτική επιστολή για το Παρίσι, τις όμορφες Γαλλίδες και τους bon viveur καλλιτέχνες.

Για τους δικούς μου λόγους τον τελευταίο καιρό ο KMplayer μου παίζει μόνο παλιές ταινίες (του 1960 η νεότερη) και ο Ηitchcock έχει την τιμητική του. Παρόλα αυτά υπάρχει ένα back-up από σύγχρονες ταινίες και το «The life of David Gale» ήταν μία από αυτές.

Προκατειλημμένος στον μέγιστο βαθμό πριν καν ξεκινήσει η ταινία να φανερώνει τις αρετές της, την έβλεπα με την λογική να αναδείξω 1-2 καλές σκηνές και κατά τα άλλα να πω πόσο μούφες είναι οι νέες ταινίες. Τελικά η ταινία με εξέπληξε και σας παραθέτω το γιατί.

Η ιστορία μιλάει για την περίπτωση ενός πανέξυπνου Αμερικανού ακαδημαϊκού στο Texas, φανατικό κατακριτή της θανατικής ποινής σε όλη του τη ζωή. Στο ξεκίνημα της ταινίας  λοιπόν τον βρίσκουμε προ των πυλών της…θανάσιμης ένεσης κατηγορούμενος για βιασμό και δολοφονία. Ο θεσμός που πολεμούσε τα τελευταία χρόνια επρόκειτο να τερματίσει τη ζωή του. Τραγική ειρωνεία ε? Προφανώς όπως καταλαβαίνετε όλα αυτά είναι μια παρεξήγηση και ο Kevin Spacey είναι αθώος. Κάποιος του την έστησε. Κάποιος τον θέλει έξω από το παιχνίδι. Κάποιος του την έφερε. Έτσι λοιπόν καλεί μία δημοσιογράφο (Kate Winslett) 3 μέρες πριν εκτελεστεί για να καταγράψει την ιστορία της ζωής του (βλ. τίτλο)  .Όσο λοιπόν καταγράφει την αγνή και ενάρετη ζωή του στην οποία έχει έναν γιο που τον λατρεύει, μία γυναίκα που τον απατά με έναν Ισπανό από τη Βαρκελώνη και μία ακαδημαϊκή καριέρα που τερματίστηκε άδοξα λόγω ψευδών κατηγοριών για βιασμό, η Κάτια (ελληνιστί) καταλαβαίνει πως είναι όντως αθώος. Έτσι, αρχίζει να ενώνει τα κομμάτια του παζλ και ξεκινά μία δραματική μάχη προς την αθώωση του. Περίπου σε αυτό το σημείο σηκώνεσαι από τη θέση σου και παρακολουθείς μία ταινία με δαιμονιώδη ρυθμό, συνεχείς εναλλαγές και συνταρακτικές αποκαλύψεις. Προσπαθείς να ψυχογραφήσεις τον κάθε χαρακτήρα και τον σκοτεινό (ή «φωτεινό») ρόλο που παίζει. Υποψιάζεσαι αυτόν, φωνάζεις για τον άλλον, χτυπάς το κεφάλι σου για τον πούστη τον δείνα. Για το τέλος δεν θα πω τίποτα για να μην σας προϊδεάσω με κανέναν τρόπο.

Μερικά στοιχεία παραπάνω.

1)Τον πρωταγωνιστικό ρόλο όπως θα είδατε και παραπάνω τον έχει η Kate Winslett. Υes…yes…η Rose από τον Τιτανικό. Από σε στιγμή σε στιγμή περιμένεις να πει στον Kevin Spacey «Οh Jack» αλλά…τίποτα! Επιπλέον τις φορές που κλαίει υποσυνείδητα παίζει στο μυαλό σου το «My heart will go on». Definetely γύφτικο ξανθό μαλλί, definetely για κάποιο λόγο το απολαμβάνεις όταν υποφέρει και definetely τις φορές που τρέχει εύχεσαι να μην προλάβει για να την δεις να υποφέρει (πάλι) και να κλαίει με τον δικό της σπαραχτικό τρόπο. Παρόλα αυτά δεν είναι καθόλου ενοχλητική η παρουσία της για τις ανάγκες της ταινίας και εκπληρώνει στον μέγιστο βαθμό τον ρόλο της ρεπόρτερ που αγωνίζεται για το δίκιο. Ίσα-ίσα δεν θα ήθελα να δω μία πιο σοβαρή ηθοποιό.

2)Kevin Spacey. Πόσο άχρωμος, άοσμος, και ουδέτερος ηθοποιός? Γιατί επιλέγει συνέχεια να παίζει ρόλους σαν και αυτόν που δεν χρειάζεται να ωθήσει στα άκρα τις ικανότητες του? Γιατί δεν τσαλακώνει τον εαυτό του? Γιατί δεν κάνει κάτι με το οποίο δεν είναι εξοικειωμένος? Όποια και αν είναι η απάντηση σε αυτά τα γιατί προς στιγμήν αδιαφορούμε καθώς στη συγκεκριμένη ταινία έπαιξε όπως ακριβώς έπρεπε και δεν θα μπορούσε να είχε παίξει καλύτερα. Βέβαια ούτε και χειρότερα θα μπορούσε να παίξει αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

3)Berlin. Το μέγιστο πουτανί! Η χειρότερη φάρα γυναικών ! Η απόδειξη πως η γυναικεία κακία είναι πιο πονηρή και πιο δαιμόνια και πιο υπόγεια από κάθε άλλο είδος κακίας. Αυτό που έκανε η τύπισσα άμα μου το έκαναν εμένα θα ήταν λόγος να την βρω, να την βασανίσω με τον πιο extreme τρόπο, μετά να τη σκοτώσω και να δώσω τα απομεινάρια της στα σκυλιά και τις γάτες του δρόμου. Δεν μπόρεσε να κερδίσει ούτε με την εξυπνάδα της (την ποια?), ούτε με την εμφανισή της και επέλεξε το καριολί να την φέρει στον ακαδημαικό με τον πιο απαίσιο και ύπουλο τρόπο. ΜΗΝ ΑΝΥΣΗΧΕΙΤΕ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ ΠΟΙΟΣ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ DAVID.Η ΚΑΡΙΟΛΙΑ ΤΗΣ BERLIN ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΠΛΟΚΗΣ.

 

Συμπέρασμα ? Δείτε την ταινία άμα δεν έχετε καμιά καλύτερη να δείτε αλλά μην την προτιμήσετε από καμιά Hitchcockιά ή κάτι που έχετε ψάξει εσείς προσωπικά. Σε κάθε περίπτωση η ταινία δεν παύει να είναι μία αμερικανιά.

 

Εnjoy 🙂

                                                                                                                                                                 

     

   
    Το φεγγάρι είναι ολόγιομο. Το αιμοδιψές πλήθος,έχει μαζευτεί γύρω από την φωτιά, έτοιμο για το θέαμα που περίμενε από καιρό. Τα κύμβαλα χτυπούν ρυθμικά, το πλήθος χοροπηδάει σαν δαιμονισμένο. Ακούγονται ουρλιαχτά. Η ανθρωποθυσία ξεκινά!  Βελιγράδι 2011.Το κοινό, αρχικά, ζητωκραυγάζει ενθουσιασμέν層Amy,Amy». Η βασίλισσα της soul εμφανίζεται στη σκηνή. Τρεκλίζοντας, προσπαθεί να τραγουδήσει. Ξεχνάει τα λόγια των επιτυχιών της, παραπατάει, χαιδεύει αμήχανα το κορμί της. Σκιά του αλλοτινού της εαυτού !Το πλήθος εξοργίζεται,ζητάει εκδίκηση. Τα ζητωκραυγάσματα μετατρέπονται γρήγορα σε γιουχαίσματα. Το »Amy,Amy» γρήγορα αλλάζει σε »Shamy,Shamy» απο τους απηυδησμένους θεατές. Ένα ακόμη είδωλο αποκαθηλώνεται. Βέβαια, η Έιμι δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος αστέρας που καίγεται απο την ίδια του την λάμψη. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την Μπρίτνει, αλλοτινή πριγκίπισσα της ποπ, να σέρνεται στην μπάρα ενος κλαμπ, με βλέμμα χαμένο και παραπανίσια κιλά στο βιντεο-κλιπ του »Gimme more». Το αλκοόλ, τα ναρκωτικά, οι κακές παρέες (βλ.Πάρις Χίλτον) και ένα διαζύγιο στοίχισαν τον θρόνο και την καριέρα της αθώας παιδούλας των ’00s. Οι παπαράτσι σαν σμήνος από σαρκοβόρα ζωύφια την ακολουθούσαν παντού, κατέγραφαν και κατέκριναν κάθε κίνησή της και με την συγκατάβαση του κοινού την έσπρωχναν ένα ακόμη βήμα εμπρός στο γκρεμό. Όμως,έτσι είναι η βιομηχανία του θεάματος:κατασκευάζει είδωλα, τα πλασάρει στο κοινό, το οποίο με την σειρά του, τα αποθεώνει. Οι  σταρς γίνονται πόστερ στους τοίχους εφηβικών δωματίων και κάνουν τις νεανικές καρδιές να χτυπούν δυνατά.  Ώσπου, φθάνουν τα έξαλλα παρτυ, οι καταχρήσεις και τα ροζοκίτρινα σκάνδαλα. Και σιγά-σιγά (ή γρήγορα-γρήγορα) το <<πιο λαμπρό αστέρι>> μετατρέπεται σε αστέρα pulsars. Μόλις οι μάνατζερ και οι παπαράτσι διαπιστώσουν πως το τέλος φθάνει, προσπαθούν να ξεζουμίσουν το προιόν τους:Τους το χρωστάει,άλλωστε! O σταρ, σαν τον Μεφιστοφέλη, έχει πουλήσει την ψυχή του στον Βελζεβούλη του θεάματος-και πρέπει να ξεπληρώσει! Ενα ακόμη αποτυχημένο cd από την Britney, μια sold-out αλλά ανεκπλήρωτη περιοδεία απο την Ειμι, άφθονο πορνογραφικό υλικό απο πρωτοκλασσάτους αστέρες (όπως ο Ράσελ Κρόου) η σελεμπριτις-»δορυφόρους» (όπως η Πάμελα Άντερσον ή η Πάρις Χίλτον). Και το κοινό περιμένει την στιγμή που ένα ακόμη είδωλο του θα θυσιαστεί, όπως οι πληβείοι απολάμβαναν τις μονομαχίες στο Κολοσσαίο. Τι χρειάζεται η πλέμπα πέραν από λίγο άρτο και θέαμα; Και όποιος νομιζει ότι η θυσία των σταρ είναι φαινόμενο του νέου millenium, πλανάται πλάνην οικτρά! Η Μέριλυν Μονρόε βρέθηκε νεκρη απο υπερβολική δόση ναρκωτικων σε βίλλα στο Μπέβερλυ Χίλς, ο Έλβις Πρισλευ σ’ενα μοτέλ και ο Τζειμς Ντιν χάθηκε σε αυτοκινητιστικό. Κοινή κατάληξη όλων; Η αγιοποίηση! Γιατί το κοινό λατρεύει να μισεί τα ξεπεσμένα είδωλα του, αλλά λατρεύει ακομή περισσότερο την αγιοποίηση που ακολουθεί την ανθρωποθυσία. Οι »κακομαθημενοι, αγενεις και υπερεκτιμημένοι» διάσημοι γίνονται ωσιομάρτυρες- »αδικημενοι απο την ζωη, ανασφαλείς και αυτοκαταστροφικοί» αστερες και ολοι καταλήγουμε στο ότι:<<το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία>> .Σύμφωνα με τωρινές θεωρίες συνωμοσιολογίας ο Έλβις, η Μέριλυν, ο Τζέιμς και τ’άλλα τα παιδιά βρίσκονται κάπου σ’ένα νησί στον Ειρηνικό ωκεανό. Πιθανότατα για το ίδιο νησι έχει κλείσει εισητήριο χωρίς επιστροφή και η Έιμι. Και εάν δεν το έχει κλείσει η ίδια, θα φροντίσουμε εμείς γι’αυτό. Άλλωστε, σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν, έτσι δεν είναι;  

Υ.Γ:Το άρθρο το έγραψα στις 07/07 μετά την συναυλία της Έιμι Γουάινχάουζ στο Βελιγράδι και λίγο πριν τον (αναμενόμενο από πολλούς) θανατό της..-R.I.P Amy-

«Σας ενοχλούν τα μαλλιά μου;

Θα τ’ αφήσω να μακρύνουν…

Σας ενοχλούν οι πράξεις μου και η συμπεριφορά μου;

Θα τις φτάσω στα άκρα…

Κι όταν επιτέλους θα αδιαφορώ για τον σαρκασμό σας και θα μπορώ να είμαι αυτός που πρέπει να είμαι παρά την απέχθεια και την ντροπή,

θα μ’ αγαπάτε γι αυτό που είμαι…»

Ο Romain Gavras ( γιός του Κώστα Γαβρά) είναι ο δημιουργός ενός road-movie που γεννά αναμφίβολα ακραία συναισθήματα, ενός κοινωνικού έργου  με βαθύτερες προεκτάσεις σχετικά με τη μοναξιά, την καταπίεση, την ομοφυλοφιλία, την τρέλα, την ιδιαιτερότητα.

¨Ενας κοκκινομάλλης έφηβος φεύγει από το σπίτι του αναζητώντας απαντήσεις για τη ζωή του, όταν στο δρόμο του εμφανίζεται ένας ψυχολόγος αμφίβολης ψυχικής κατάστασης και το ταξίδι ξεκινάει. Οι δύο άντρες δημιουργούν μια ψυχωτική σχέση μεταξύ τους, εξαλείφουν κάθε ηθικό ενδοιασμό και έρχονται αντιμέτωποι με ακραίες καταστάσεις εφευρίσκοντας μακράν πιο ακραίες λύσεις για να τις ξεπεράσουν αλώβητοι. Είναι όμως εφικτό σε μια κοινωνία που τα συστατικά της στοιχεία είναι κενοί άνθρωποι, άμορφα κομμάτια ενός αχανούς παζλ;

Το έργο σκιαγραφεί χωρίς καμία επιείκεια τις δυτικές κοινωνίες και καταδεικνύει την ανθρώπινη αλλοτρίωση. Ο εκάστοτε άνθρωπος υπό τις ανάλογες συνθήκες και καταστάσεις είναι εν δυνάμει εγκληματίας, μπορεί να αγγίξει τα όρια της τρέλας και να φλερτάρει με τη σχιζοφρένεια. Ο κόσμος των πρωταγωνιστών είναι ένας κόσμος φόβου και ντροπής που γέννα καταπιεσμένους  ανθρώπους και ύστερα τους διώχνει ως μια απορριπτική μητέρα διότι δεν ανέχεται την αδυναμία και τη μετριότητα, δεν ανέχεται εν τέλει τη διαφορετικότητα. Οι κοινωνίες είναι δημιουργήματα των ανθρώπων αλλά και οι άνθρωποι δημιουργήματα των κοινωνιών. Όσο ωμό και ακραίο μπορεί να θεωρηθεί αυτό το φιλμ αποτυπώνει τις σύγχρονες κοινωνίες κι αυτό είναι τελικά που σοκάρει το θεατή.

Αναμφίβολα προτεινόμενη ταινία και ανοιχτή υπό συζήτηση.

Μαρκολέφα Β.

Καλησπέρα καλειδοσκόποι και καλειδοσκοπίτισσες. Είμαι ο Νίκος Νακόπουλος και για τον επόμενο ένα χρόνο θα είμαι η «φωνή» μας στο διαδίκτυο.

 

Τα καλύτερα μας περιμένουν.

 

Δύσκολη υπόθεση η κριτική για το έργο του Νάνι Μορέτι. Οι απόψεις διίστανται. Σε γενικές γραμμές θα το χαρακτήριζα ως μια αποτυχημένη προσπάθεια του να προκαλέσει τα χριστιανικά ήθη. Κλέβω την περίληψη από το αθηνόραμα : Ο νεοεκλεγείς πάπας παθαίνει κρίση πανικού και αρνείται να βγει στο μπαλκόνι του Άγιου Πέτρου για να χαιρετήσει τους πιστούς. Έντρομοι, οι άνθρωποι του Βατικανού απευθύνονται σε έναν ψυχολόγο, ο οποίος είναι άθεος, για να τον μεταπείσει.

Είναι σίγουρο πως η περίληψη είναι πολύ πιο πλήρης από το κανονικό έργο. Η ιδέα του Ιταλού θυμίζει υπερβολικά το σενάριο του «Λόγου του βασιλιά», όπου και πάλι ένα δημόσιο πρόσωπο μεγάλης αναγνώρισης, επιρροής και εξουσίας αντιμετωπίζει προβλήματα και προσπαθεί να τα λύσει με τη βοήθεια ψυχανάλυσης . Εκεί επρόκειτο για τραύλισμα, τώρα για κρίσεις πανικού. Και οι δύο περιπτώσεις καθιστούν το άτομο ανίκανο να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του. Μεγάλη διαφορά στο τελείωμα, όπου ο πάπας δεν είχε  το χάπι έντ του βασιλιά, αλλά έκανε ένα γκράντ φινάλε με την αποδοχή της αδυναμίας του, παρότι …εκλεγμένος κατά τη Θεία βούληση.

Ο Μορέτι παρότι προσπάθησε να αμφισβητήσει τη Θεία υπόσταση του Πάπα και των υπολοίπων του Βατικανού με την παρουσίαση του ανθρώπινου προσώπου τους, εντούτοις έμεινε πιστός σε μια εικόνα του Βατικανού -μάλλον παιδικά αφελή- με τους πανάγαθους θείους πατέρες, τους ευσεβείς, τους καλοσυνάτους. Στην πραγματικότητα πολλά έγγραφα και ντοκουμέντα έχουν διαρρεύσει για την πραγματική φύση των θεοσεβούμενων  εκφραστών του καθολικισμού, και δεν συνάδει καθόλου με την αντίληψη του Ιταλού. Δυστυχώς.

Οι χαρακτήρες ελλιπέστατοι, οι συμβολισμοί αδύναμα δοσμένοι, το έργο αφελές και ανούσιο, παρά τα μερικά θετικά του στοιχεία (εξαιρετική ερμηνεία από τον Μισέλ Πικολί, απολαυστικός ο Μορέτι στον ρόλο του ψυχολόγου).

Ρηχό το αποτέλεσμα, θα συμφωνήσω με το Βατικανό, το οποίο μας προτρέπει να μη δούμε την ταινία! Ο καθένας έχει τους λόγους του.