«Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή» από τον Θάνο Σώρα !

Posted: Οκτώβριος 31, 2011 in Book

Η αγάπη μετριέται σε αριθμούς; Σίγουρα όχι, αλλά πάντως αποτυπώνεται με ψηφία. Και όχι μόνο η αγάπη. Οι αριθμοί κρύβουν μυσταγωγικά πίσω από τις καμπύλες και τις γωνίες τους κάθε θεμελιώδη ανθρώπινη έννοια και αξία: τη στοργή, την έγνοια, την πίστη, τη ζωή, την ίδια ύπαρξη του κόσμου. Αυτό είναι το θεματικό κέντρο του βιβλίου της Yoko Ogawa που κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία το 2004, τιμήθηκε με το λογοτεχνικό βραβείο Γιομιούρι, το Μεγάλο Βραβείο των Βιβλιοπωλών και, πρόσφατα, με το βραβείο της Εταιρείας Μαθηματικών για ευνόητους λόγους.

Όντας εγώ ανέκαθεν θεωρητικό στοιχείο μου μπήκε και τρίτη σκέψη πριν το διαβάσω αλλά σίγουρα δε βγήκα χαμένος εν τέλει. Όσο και να μην ‘’πας’’ τα μαθηματικά, στο τέλος το λιγότερο θα σεβαστείς αυτή την πολύπλοκη και παρεξηγημένη επιστήμη. «Όσο αδύνατο είναι να εξηγήσει κανείς γιατί τα αστέρια είναι όμορφα, άλλο τόσο είναι και να εκφράσει την ομορφιά των μαθηματικών«. Και αυτό είναι μόνο η αφορμή. Ποτέ μου δεν πίστευα πως οι ανθρώπινες σχέσεις θα μπορούσαν να κεντηθούν, να μεταφραστούν με αλγεβρικούς όρους και εξισώσεις.

Συγκεκριμένα, μια οικιακή βοηθός, ένας άνθρωπος εντελώς κοινότοπος, φτωχός και καλοσυνάτος, κάποιο τυχαίο δείγμα της αστικής κοινωνίας με τα αέναα βάσανα που το απασχολούν πιάνει δουλειά στο σπίτι ενός πρώην καθηγητή πανεπιστημίου μαθηματικών, ο οποίος αποτελεί ‘’ δύσκολη περίπτωση’’. Εκείνος μετά από αυτοκινητιστικό ατύχημα ζει καταδικασμένος με μια βραχεία μνήμη μόλις ογδόντα λεπτών, ενώ θυμάται τα πάντα πριν το δυστυχές συμβάν πριν από δεκαεφτά χρόνια (βρισκόμαστε στο 1992). Με παρότρυνσή του η γυναίκα μπορεί να φέρνει στο σπίτι του και το δεκάχρονο γιο της που έχει πάθος με το μπέιζμπολ και στον οποίο ο καθηγητής δίνει το ψευδώνυμο Ρουτ (=ρίζα, επειδή το κεφάλι του μοιάζει με το μαθηματικό σύμβολο). Από εκεί και πέρα αρχίζει αν υφαίνεται μια νέα σχέση μεταξύ των τριών τους που ούτε απλή φιλία μπορείς να τη χαρακτηρίσεις αλλά ούτε οικογενειακή  ευτυχία ∙ ίσως Θαλπωρή με όλη την έννοια της λέξης.

Κάθε πρωί οι δυο τους θα ξανασυστήνονται με τον καθηγητή όμως μαθαίνουν να συμβιβάζονται με την αναπηρία της μνήμης του και προσπαθούν να συμβαδίζουν με τα δικά του σταθμά. Θέλουν να τον ανακαλύψουν αλλά έχει καλά το παρελθόν καλά θαμμένο μέσα του, γλυκό και κοντινό. Εκείνοι προσπαθούν να τον γνωρίζουν αλλά εκείνος θα μιλάει μόνο για τον μαγικό μαθηματικό του κόσμο. Σταδιακά παύουν να του κάνουν αναφορά για το τώρα και προσπαθούν να αυτοεξομοιωθούν με το δικό του τώρα, που έχει σταματήσει να κυλάει εδώ και δύο δεκαετίες. Και θα ταξιδεύουν συνέχεια από εποχή σε εποχή χωρίς να χάνονται και μένουν να καταλαβαίνουν πως η Λήθη δεν είναι τόσο κακή τελικά. Αποτελεί μια περαιτέρω ευκαιρία να αγαπήσεις τον άλλο, όπως προσπαθείς να κάνεις τον τυφλό να δει με τα δικά σου μάτια. Και οι πρώτοι αριθμοί χαμογελάνε από μακριά για την εντελέχεια του σύμπαντος που έχουν πλάσει.

Η γλώσσα απλή, λιτή και απέριττη, εντελώς ανάλογη με την ιαπωνική φιλοσοφία για τη ζωή και τη γαλήνη που εκπνέουν τα πάντα, ακόμα και τα πεζοδρόμια. Οι σελίδες θα περνούν και εσύ θα μυρίζεις το νοτισμένο χώμα και θα άπτεσαι τα άνθη κερασιάς. Το μόνο εμπόδιο στην ανάγνωση αποτελούν οι μαθηματικές παρεμβολές αλλά προτείνω να μην της προσπερνάτε. Τις περισσότερες φορές αποτελούν δομικό στοιχείο της πλοκής.

Καλή ανάγνωση!!

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Μάχη λέει:

    έκανες την αρχή στη στήλη μας και διαδικτυακά 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s