«Πανεπιστήμιο Vs Κοινωνία» από τον Θάνο Σώρα !

Posted: Νοέμβριος 26, 2011 in Ελεύθερα Κείμενα

Εργαζόμενοι σε τέλμα, φοιτητές σε εφεδρεία. Ή μήπως το αντίθετο; Σε μια εποχή που όλα τρέχουν τόσο γρήγορα ώστε υπάρχει πιθανότητα να εκτροχιαστούν από την κανονικότητα, οι λέξεις δεν πειράζει να μπερδευτούν. Και οι δυο κατηγορίες παλεύουν (OMG πολύ μαρξιστικό ακούστηκε αυτό), και οι δύο πληρώνουν τα σπασμένα αλλά αποτελούν δύο κόσμους ασύμπτωτους κατά τη γνώμη μου.

Λόγω ταυτότητας θα κληθώ να μιλήσω για τον δικό μου κόσμο, του πανεπιστημίου. Τα τέκνα του ετερόκλητα μεταξύ τους αλλά ταυτίζονται στο γεγονός πως έχουν την όρεξη (όχι απαραίτητα την τεχνογνωσία) να τα αλλάξουν όλα. Στις φλέβες τους κυλάει αναβράζον οξυγόνο και γύρη και έχοντας εισέλθει στον ακαδημαϊκό χώρο από την πρώτη στιγμή ξεχύνεται η θέληση τους για μεταρρύθμιση. Αυτή είναι και η βάση του διαχωρισμού ενός απλού κοινωνού ανθρώπου μ’ ένα φοιτητή. Ο φοιτητής αγωνίζεται γιατί αισθάνεται ανάγκη και οφείλει χρέος στον εαυτό του, εκ των προτέρων, ενώ ο πολίτης έχοντας ήδη θεαθεί την καταστροφή κάνει τα αδύνατα δυνατά ώστε να σώσει το τομάρι του πρώτα. Η συλλογικότητα εκλείπει μετά τα τριάντα σα να είναι κάποια ορμόνη που αποδιώχνεται μόνη της από το σώμα μας.

Θα αποκαλούσα το πανεπιστήμιο ‘’κράτος εν κράτει’’. Και όχι, κάνετε λάθος αν σκέπτεστε πως το άμοιρο άσυλο είναι εκείνο που του δίνει μια γοητεία. (Εξάλλου μόνο το να απλώνεις το τραπεζάκι σου στο προαύλιο χρησιμεύει πλέον.) Είναι η αστέρευτη ενεργητικότητα της που αν τη μαζέψεις σε μια παλάμη μοιάζει με ολάνοιχτο χρυσάνθεμο. Επιμονή για διάλογο (οι αψιμαχίες είναι μες στο πρόγραμμα), επιθυμία με συμμετοχή στα δρώμενα και πείσμα. Οι φοιτητές είναι παιδιά της πόλης και τους αρέσει. Έχουν όραμα το οποίο δεν είναι αναγκαία πολιτικό. Θα τους παραλλήλιζα με τους ‘’σιδώνιους νέους του Καβάφη’’ αφαιρώντας κάθε ψήγμα ειρωνείας.

Τι να κάνεις όμως που για να αναμορφωθείς πρέπει να εγκλειστείς σα ποντίκι σε μια αίθουσα του ΄70 που μυρίζει σαπίλα και υγρασία; Που οι καθηγητές δεν μπορούν να έρθουν για διάλεξη γιατί έχουν να κάνουν 2-3 άλλες δουλίτσες ολίγον παράνομες. Τα όπλα ελάχιστα και το όνειρο μένει όνειρο αν δεν μπλεχτείς κάπου. Κατάληψη και πορεία: αναχρονιστικά μέσα και σύγχρονη πραγματικότητα. Δεν τα καταδικάζω, και εγώ τα υποστηρίζω περιστασιακά.

Κανείς, εντούτοις, δεν έχει άδικο αλλά και κανένας δεν έχει απόλυτο δίκιο. Προχτές ξαναβγήκε η λίστα με τα 200 καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου ∙ κανένα ελληνικό. Ο Εύδοξος (το διαδικτυακό σύστημα δήλωσης συγγραμμάτων, ντε) παρακαλεί σχεδόν στα γόνατα τους φοιτητές να ανταλλάσουν βιβλία μεταξύ τους μετατρέποντας τις σχολές σε υπαίθριο παζάρι. Τα συνδικαλιστικά σωματεία καλούν τους φοιτητές στις πορείες τους χωρίς να έχουν αναρωτηθεί αν έχουν βοηθήσει στο ελάχιστο την ακαδημαϊκή κοινότητα.

Δεν ξέρω τι να πιστέψω. Αλλά το χειρότερο είναι πως δεν ξέρω που να εντάξω τον εαυτό μου. Φοβάμαι… και μένω να αναλογίζομαι πως στο μόνο σημείο όπου τέμνονται οι ζοφερές ευθείες του πανεπιστημίου και της κοινωνίας είναι εκείνο της στασιμότητας.

                                                                                                                                                                                            Φωτό: Φυλακισμένο Πανεπιστήμιο, Κώστας Δημητρόπουλος, φοιτητής Νομικής

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s