«CALEIDOSKOPIC MIND» από τον Μιχάλη Μητσάκο

Posted: Δεκέμβριος 9, 2011 in Ελεύθερα Κείμενα

 Πάνε δώδεκα χρόνια τώρα που σεργιανώ μονάχος στην έρημο μ’ένα καλειδοσκόπιο στο χέρι. Η  μυρωδιά από την καμμένη Τροία φθάνει ακόμη στην μύτη μου,οι πολεμικές ιαχές αντηχούν στα αυτιά μου,η μορφή σου στοιχειώνει το μυαλό μου.. Θυμάμαι ακόμη τα λόγια σου:<<Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ’,άλλ’είδωλον ην>> Πιάνω λίγη άμμο στα χέρια μου και αφήνω τους κόκκους να γλιστρήσουν σιγά-σιγά. Το ίδιο που έκανα και παιδάκι στην ακτή του Βοσπόρου.. Τώρα πια η Τροία,ο πατέρας μου,ο Έκτορας:όλα,όλοι τους στάχτη! Εγώ μονάχα ο δειλός το έσκασα μαζί με τα γυναικόπαιδα και να’μαι τώρα εδώ-στην μέση του πουθενά. Αλλά σάμπως και ‘γω είμαι ζωντανός; Η ανυπαρξία του έρωτα σου ήταν ο θανατός μου.. Σου φαίνεται αστείο αλλά είμαι ήδη νεκρός όταν περιπλανιέμαι άσκοπα στην έρημο-σε μια έρημο αχανή,χωρίς καμιά όαση.. Ποιο είναι το νόημα ενός ταξιδιού χωρίς κανένα προορισμό; Κλείνω τα μάτια,βλέπω ξανά την μορφή σου.. Πώς είναι δυνατόν να σ’ερωτεύτηκα; Πως μπέρδεψα την αλήθεια με το ψέμμα; Μου το’χες πει αρκετες φορές ότι δεν μ’αγαπούσες,αλλά σε ήθελα τόσο πολύ που η επιθυμία μου έκρυβε την πραγματικότητα. Να’ναι μονάχα ο δικός μου έρωτας κάλπικος; Μήπως ο έρωτας δεν είναι πάντοτε μια ψευδαίσθηση; Ποτέ δεν γνωρίζεις τον άνθρωπο δίπλα σου-μέσα από το δέρμα του. Ποτέ σου δεν μαθαίνεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά του. Ποτέ δεν θα γίνει ολότελα δικός σου. Ερωτεύεσαι απλά τα αποσπάσματα μιας μορφής που βλέπεις μέσα από το πρίσμα ενός καλειδοσκοπίου.. Και εγώ ερωτεύτηκα κάθε θραύσμα σου:την αύρα σου,τον τρόπο που ο αέρας παρέσυρε τα μαλλιά σου,το πώς καθόσουν δειλά δίπλα μου.. Μ’αγάπησες ποτέ σου; Πως θα μπορούσες αφου ποτέ σου δεν υπήρξες.. Και όμως είμαι σχεδόν βέβαιος ότι κάποια στιγμή η ψυχή σου διασταυρώθηκε με την δική μου. Είσαι μια μακρινή ανάμνηση που ακόμη στοιχειώνει τον λογισμό μου.. Πως να σε σκοτώσω όταν τρυπώνεις σε κάθε μου σκέψη; Είμαι προσκολλημένος σ’έναν έρωτα ξεψυχησμένο. Ο έρωτας αυτός είναι μια μορφή νεκροφιλίας:σοδομώ πάνω στο κουφάρι του,βιάζω κάθε ανάμνηση,ζητώντας κι’άλλες.. Κρατώ σφιχτά το καλειδοσκόπιο.. Αυτό το παιχνίδι είναι ότι μου έχει απομείνει πια.. Λένε ότι μέσα από το καλειδοσκόπιο ποτέ δεν βλέπεις την ίδια εικόνα. Όμως εγώ βλέπω μονάχα εσένα. Είμαι ερωτευμένος μαζί σου,πάντοτε θα’μαι. Κλείνω το γράμμα σ’ετούτο το μπουκάλι και το αφήνω να το παρασύρει το κύμα. Ελπίζω πως κάποια στιγμή θα φθάσει στα χέρια σου,πως θα μπορέσεις να με καταλάβεις έστω κσι λίγο.. Ίσως πάλι -πιο πιθανό-να χαθεί για πάντα στον ωκεανό,σάυτόν που καταπίνει λαίμαργα τσακισμένα όνειρα κσι ναυαγισμένες ελπίδες..

 

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Π.Μ λέει:

    Πάντα σε διαβάζω και πάντα μου επιβεβαιώνεις ότι κάνω καλές επιλογές:P
    «Η του γνωστού Οίκου…»:P

  2. Ο/Η basile λέει:

    πολυ καλο…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s