Αρχείο για Ιανουαρίου, 2012

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ: «ΕΘΝΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ»

            Και ξαφνικά το ανέμελο και φλύαρο βουητό των επιβατών κατέβηκε αρκετούς τόνους. Η ατμόσφαιρα βάρυνε προς στιγμήν και οι περισσότεροι βιάστηκαν να χώσουν τις μύτες τους σε free press έντυπα/βιβλία/ή έστω διαφημιστικά φυλλάδια… Η ίδια «ιεροτελεστία» κάθε φορά που κάποιος πρόσφατα αποφυλακισμένος-άρτι αφιχθείς από το τάδε κέντρο αποτοξίνωσης-φτωχός κηδεμόνας παιδιού με προβλήματα υγείας, μπαίνει σε έναν συρμό. Χωρίς να θέλω να γίνω γραφική θυμίζει την είσοδο των Παραφρόνων στο Hogwarts Express, για όσους έχουν διαβάσει το γνωστό βιβλίο…

Προσπαθώ να καταλάβω τι προκαλεί αυτήν την μαζική αποστροφή: «Το όχι και τόσο καλαίσθητο θέαμα-ιδιαίτερα στην περίπτωση των ακρωτηριασμένων; Η οργή ότι δεν ζούμε σε ένα κράτος Πρόνοιας; Το αίσθημα ενοχής επειδή προτιμάω να δώσω τα 20-30 cents σε τσίχλες, φιλτράκια, χαρτοπόλεμο; Ο αυτοματισμός και η συνήθεια του-δεν-δίνω;»

Φυσικά να μην ξεχάσω να αναφέρω το κλασσικό σενάριο συνομωσίας: «καλό του κάνω, είναι πρεζόνι». Αυτό πια! Ότι πρέπει να είναι όλοι ναρκομανείς/καμουφλαρισμένοι τσιγγάνοι με σκοτεινό σχέδιο πλουτισμού και πάει λέγοντας;

Δηλαδή δεν μπορεί να είναι απλώς… πάμφτωχοι; Φτωχοί. Απένταροι. Πώς το λένε; Άνθρωποι που ζουν με την έσχατη «ποιότητα» ζωής. Άνθρωποι απελπισμένοι. Άνθρωποι σκιές. Το ξέρω πως είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς και γι’ αυτό οι περισσότεροι από εμάς ζούμε σε άρνηση. Αλλά αν προσέξετε εκεί έξω, υπάρχουν κάποια πλάσματα που περπατούν με μάτια πελώρια και άδεια, και σού διηγούνται ακατάσχετα ιστορίες στο παραμιλητό τους… Ε, αν και αυτοί υποκρίνονται, να τους στείλουμε όλους μαζί στο Royal Theater, αδικούνται εδώ.

Τέλος υπάρχουν και αυτοί που σε περιμένουν έξω από έναν φούρνο ή ένα εστιατόριο και σου ζητούν να τους αγοράσεις ένα κομμάτι ψωμί. Βέβαια κανείς δεν σου εγγυάται ότι αυτό το κομμάτι ψωμί δεν θα μεταπωληθεί για αποκομιδή χρημάτων. Υπάρχει και αυτή η περίπτωση.

«Κατά τ’ άλλα εσείς που’ σαστε υγιείς και αξιοπρεπείς βοηθήστε μας και λίγο…»

 

Advertisements

Οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι δεχόμαστε τα τελευταια χρόνια καθημερινά επιθέσεις που τερματίζουν ατομικά δικαιώματα, ελευθερίες και ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Το σχέδιο υπάρχει από παλιά και τέθηκε σ’ εφαρμογή με το δήθεν τρομοκρατικό χτύπημα στου δίδυμους πύργους των ΗΠΑ, πριν σχεδον μια δεκαετία.
Συνεχίζεται με το κατασκεύασμα της Κρίσης, όπως τ’ ονομάζουν και σαν τελικό στόχο έχει τον απόλυτο περιορισμό των λαών, την έλλειψη αντίδρασης, την απολυτή υποταγή και τα φθηνά εργατικά χέρια σε ολοκληρο τον κόσμο που θα δουλεύουν για τα Αφεντικά.
Το χρήμα θα πρέπει να συγκεντρώνεται στους λίγους, αν είναι δυνατό χωρίς το παραμικρό κόστος. Οι μισθοί (πείνας) που θα δίνουν και πάλι θα πρέπει να επιστρέφουν σε αυτούς, με την αγορά δικών τους προιόντων και υπηρεσιών.
Βέβαια αυτό το πράγμα, έχει πολλούς παραμέτρους. Ενα από αυτά που τρέμουν οι κυβερνήσεις και καθεστώτα της υφηλίου είναι η ελεύθερη πληροφόρηση. Τα πράγματα ήταν υπό έλεγχο όσο υπήρχαν τα συμβατικά μέσα ενημέρωσης.
Με την έκρηξη όμως του διαδυκτιου οι ισορροπίες άλλαξαν και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα (γι’ αυτούς). Αν σταματησει η ελεύθερη πληροφόρηση η διάδοση της γνώσης, τα υπόλοιπα είναι απλά και τετελεσμένα γεγονότα που θα γίνουν σ’ ελάχιστο διάστημα.
-Καθόλου τυχαιο που τις τελευταίες εβδομάδες, κατατέθηκαν συγχρόνως τα νομοσχέδια SOPA/PIPA και ACTA τόσο σε Αμερική, όσο και σε Ευρώπη.
Μετά την κίνηση της 18ης Ιανουαρίου 2012 που αποτελεί μια ιστορική μέρα στο διαδίκτυο, τα δυο πρώτα (SOPA και PIPA), μπήκαν στο συρτάρι (θα τα επαναφέρουν με άλλο όνομα και άλλη πρόφαση, να είσαστε βέβαιοι).
Το νομοθέτημα-κατασκεύασμα όμως που εξακολουθεί ακομα να απειλεί είναι το ACTA και αυτό αφορά άμεσα ολοκληρο τον κόσμο και ιδιαίτερα την Ευρώπη.

To ACTA αποτελεί μία πέρα από ολοφάνερη προσπάθεια ελέγχου των από πάνω στους από κάτω. Σε καρτουνίστικη μορφή και με ελληνικούς υπότιτλους παρατίθεται μία εξαιρετική απόδοση της πραγματικότητας.

-Ώρα τώρα να προχωρήσουμε και στο ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement). Πιστεύω με τα παραπάνω θα έχετε αντιληφθεί γιατί τους τρομάζει η ελεύθερη διάδοση της πληροφορίας και το διαδίκτυο. Φυσικά όλα σαν τελικό στόχο έχουν το χρήμα, τη συγκέντρωση του σε λίγους.
Για να κατανοήσετε καλύτερα το ACTA, θα σας δώσω ένα πολύ απλό παράδειγμα:
Ας πούμε πως αποφασίσατε να πάτε σε καποια σχολή και να μάθετε ένα μουσικό όργανο. Πληρώσατε κανονικά τα μαθήματα σας και αποκτήσατε την γνώση.
Αυτή τη γνώση αποφασίσατε να τη μεταλαμπαδεύσετε στα παιδιά σας, στη γυναίκα σας, σε κάποιον δικό σας άνθρωπο. Από τη μια το κόστος των μαθηματων και από την άλλη γιατί όχι?
-Κι’ όμως! Σύμφωνα με το ACTA είσαστε παράνομοι, καθώς δώσατε αυτή τη γνώση χωρίς πληρωμή. Δωρεάν δηλαδη, καθώς το ACTA την θεωρεί ιδιοκτησία (copyright) κάποιων και μόνο!
Σύμφωνα με το ACTA η πράξη σας αυτή θα θεωρείται παράνομη και επιβάλλει μεγάλα χρηματικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης. Μάλιστα εκτός αυτού, θα έχει δικαίωμα ο ιδιοκτήτης της σχολής μουσικής που σας δίδαξε (επί πληρωμή), να σας ζητησει αποζημίωση, επειδή δώσατε τη γνώση που σας έδωσε (επί πληρωμή), αλλού (δωρεάν).
-Καλά, θα αναρωτηθείτε και που θα το μάθει ο οιοσδήποτε αυτό? Πως δηλαδη μεταλαμπαδεύσατε τις επί πληρωμή γνώσεις σας για τη μουσική, στα παιδιά σας (δωρεάν)?
Σύμφωνα με το ACTA και πάλι, από τη στιγμη που με καποιο τρόπο ανακατευτήκατε σε καποιο copyright (στη διδασκαλία μουσικής στο παράδειγμα μας), θα παρακολουθείστε ηλεκτρονικά. Κάθε είδος συνομιλίας σας, κάθε επαφή σας, οτιδήποτε μπορειτε να φανταστείτε. Και αν δίκαια η άδικα (με τη λογική του ACTA), κάποιος κρίνει (η απλά σας καρφώσουν) πως εμπλέκεστε σε κάτι τέτοιο, θα πρέπει να υποστείτε τις συνέπειες (μεγάλα χρηματικά πρόστιμα και φυλάκιση).

-Αυτό ήταν παράδειγμα στη πραγματική ζωή, το οποίο δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία πως είναι στα άμεσα σχέδια των αρπακτικών του πλανήτη (τα Αφεντικά, ντε).
Για να περάσουν όμως εκεί, πρέπει πρώτα να το εφαρμόσουν στο διαδίκτυο.
-Μα καλά, θ’ αναρωτηθείτε, πως είναι δυνατόν? Αφού δε κλέψατε κάτι από κανέναν. Για αν το πούμε στην απλή καθημερινή… δικτυακή γλώσσα:
Απλά αντιγράψατε ένα αρχείο που βρίσκεται σε καποια δικτυακή τοποθεσία. ΔΕΝ το αφαιρέσατε (κλέψατε), απλά το αντιγράψατε και το μοιραστήκατε. Κι’ όμως σύμφωνα με το ACTA, είσαστε εγκληματίας και αυτή σας η πράξη επισης θεωρείται κολάσιμη και σας επιβάλλει μεγάλα χρηματικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης.
Αν αυτό το αρχείο το ανεβάσετε σε καποια άλλη ιστοσελίδα (τη δική σας, σε καποιο forum, στο Twitter/Facebook, YouTube κλπ), τότε δεν αρκεί απλά να κατέβει το αρχείο, μα πρέπει η ιστοσελίδα να τεθεί εκτός λειτουργίας και μαζί μ’ εσάς να παραπεμφθεί και ο ιδιοκτήτης της σελιδας αυτής.
-Το πιο πιθανό είναι οι απορίες σας να έχουν μεγαλώσει τώρα. Αν αναρωτιέστε πως θα αναγνωρίσουν πως καποιο αρχείο είναι προστατευμένο με copyright αυτό είναι εύκολο καθώς θα γίνεται ηλεκτρονικά και σύμφωνα με τη νομοθεσία του ACTA, ο παροχος σας (η εταιρεία που πληρώνετε για πρόσβαση στο διαδίκτυο), θα ελέγχει (ηλεκτρονικά) τα πάντα που αφορούν τα εισερχόμενα και εξερχόμενα στον υπολογιστή σας (100% τερματισμός προσωπικών δεδομένων) και θα έχει δικαίωμα να σας κόψει τη πρόσβαση άμεσα και φυσικά να υποστείτε τις συνέπειες (μεγαλο χρηματικό πρόστιμο και φυλάκιση) σαν εγκληματίας, καθώς έτσι σας βλεπει πλέον το ACTA.
-Μάλιστα αυτά τα δεδομενα, θα μπορεί ο παροχος σας να τα δίνει με μια απλή αίτηση ακομα και στον υποτιθέμενο θιγόμενο (εταιρεία), χωρίς εισαγγελική απόφαση.

Το ACTA ακομα βρίσκεται σε εξέλιξη και αλλαγές. Έρχεται στο όνομα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων (με τη λογική που είχαν οι σταυροφόροι του Μεσαίωνα που κατακρεούργησαν, καταληστευσαν και βίασαν  στ’ όνομα του καλού!).
Τα πράγματα δείχνουν πως μετά την ήττα του SOPA/PIPA, το ACTA θα το κάνουν να περάσει πάση θυσία.
Το τι κανουμε εμείς σαν άνθρωποι είναι άλλη υπόθεση. Βλέπετε εδώ στην Ελλάδα, είμαστε μαθημένοι στη κουτοπονηριά που μας έχουν γαλουχήσει τόσα χρόνια πολίτικοι και ΜΜΕ. Σε συνδυασμό με την Ελληνική ιντερνετικη γενιά του Facebook και την ημιμάθεια τα πράγματα είναι ακομα χειρότερα (δείτε ένα χαρακτηριστικότατο παράδειγμα ).
Μη ξεχνάτε πως οι κάθε χώρα μπορεί να επιβάλει νομοθεσίες για το Internet και να έχουν ότι είδους απαγορεύσεις θέλουν.
Ένα παράδειγμα, από τα πρόσφατα, είναι αυτά της Λευκορωσίας  και του Ιραν .
Ακριβώς τα ίδια θέλουν να επιβάλλουν και οι Έλληνες “πολίτικοι”, όπως αλλωστε είπε πριν κάποιους μήνες, ένας από το σινάφι τους.

>>>Δείτε και το παρακατω βιντεο, από τους Anonymous , τ’ οποίο επεξηγεί με πολύ απλό τρόπο, ωστε να γίνει αντιληπτό και στον πιο αδαή τι είναι το ACTA και τα ολέθρια αποτελέσματα της εφαρμογής του (με Ελληνικούς υπότιτλους):

-Για τις δράσεις σχετικά με το ACTA, μπορειτε να ενημερωνόσαστε, από τη σελιδα: How to act against ACTA  και φυσικά και από το osarena, καθώς σαν υγιώς σκεπτόμενοι άνθρωποι είμαστε ενάντια στη τρομοκρατία, τον φασισμό και τη στέρηση της ελευθέριας. Αυτά είναι πανανθρώπινα δικαιώματα, αλλωστε.

>>>Δείτε ακομα περισσότερα στοιχεία και λεπτομέρειες για το ACTA, σ’ ένα παλιότερο άρθρο:

-Επίσης θα ήθελα να σας προτείνω να δείτε και το παρακατω βιντεο που ίσως αρκετοί αγνοείτε και είναι ένας τρόπος να αντιληφθείτε, μαζί με όλα τα προηγούμενα που διαβάστε και είδατε εδώ, το παιχνιδι που παίζεται ενάντια στον άνθρωπο από τους αλήτες του πλανήτη (με Ελληνικούς υποτίτλους και αυτό):
Το Μάρκετινγκ της Τρέλα ς (YouTube).

Α! Και όσοι από σας νομίζετε ότι η ευαισθητοποίηση και το μάζεμα ηλεκτρονικών υπογραφών και οι προβολές του θέματος στο facebook είναι χωρίς λόγο τσεκάρετε εδώ τα νούμερα του διαδικτυακού πολέμου εναντίον στα SOPA/PIPA !
SOPA Strike Facts (infographic)
Συμπέρασμα ? Υπογράψτε εδώ και γενικά ψάχτε το θέμα και ακολουθήστε το όσο πιο πολύ μπορείτε!»ACTA: SOPA & PIPA on steroids! SHALL NOT PASS»
Πηγή : GHZ.GR

Σάρα Γκανή

 

 

Σάρα Γκανή

 

 

Θάνος Σώρας

 

 

Winter Magic - Πολύτιμη Μητσάκου

 

 

 

Αν και μόλις πριν από λίγα λεπτά ολοκλήρωσα το κείμενο που θα γράψω για τη συγκεκριμένη ταινία στο επόμενο τεύχος του περιοδικού (σε συνεργασία με την τεράστια Βάσω Βελώνα), δεν μπόρεσα να αποφύγω μια εκτενέστερη κριτική για την ταινία μέσω του μπλογκ. Ας τα πάρουμε όμως απ’ την αρχή. Στόχος μου είναι να αποδώσω την εμπειρία μου από την παρακολούθηση της ταινίας, αλλά και της ιστορίας γύρω από το νόημά της γενικότερα και όχι μόνο από την ταινία καθαυτή.

Η πρώτη εμπειρία με την ταινία είναι… οδυνηρή. Είναι πολύ μεγάλη, βωβού κινηματογράφου, παμπάλαια και επιστημονικής φαντασίας. Για μένα που δεν είμαι και εξοικειωμένος με περίεργες ταινίες, μου φαινόταν βασανιστικό, οι ήρωες έκαναν σα σπαστικοί, η μουσική ήταν ένα όμορφο μεν, ασταμάτητο δε, χαλί κλασικών συνθέσεων και ο φουτουρισμός του 1927 είναι λίγο αστείος στις μέρες μας. Ούτε σε μισή εφεύρεση δεν έπεσε μέσα. Άντε σε μία… Ακούγεται απαίσιο… Και για τουλάχιστον το πρώτο περίπου μισό, αποδεικνύεται πως είναι, ακριβώς επειδή δε δείχνει να είναι τίποτα παραπάνω από αυτό: Μια κλασική ιστορία για μια φουτουριστική δυστοπία, όπου οι άνθρωποι είναι σαφώς διαχωρισμένοι σε πλούσιους και φτωχούς με τους πρώτους να την περνάνε ζάχαρη και τους δεύτερους να περνάνε του Χριστού τα πάθη εις διπλούν σε καθημερινή βάση. Οι πρωταγωνιστές επίσης προβλέψιμοι: Ο κακός πατέρας, ιδρυτής της πόλης και δυνάστης της, ο γιος που είναι κακομαθημένος αλλά τελικά είναι ψυχούλα, ο κακός επιστήμονας, η γυναίκα-αγία, όλα είναι εκεί. Το μόνο που δεν παραξενεύει πάντως σε πρώτη φάση, είναι το πώς η ταινία αυτή άσκησε τόση επιρροή. Έχει τα πάντα που θα βλέπαμε σε μια ταινία για το μέλλον σήμερα, τα πάντα που θα βλέπαμε σε μια ταινία δράσης σήμερα, ακόμα και τα πάντα που θα βλέπαμε σε ένα σήριαλ στο Μέγκα σήμερα.

Ακριβώς σε αυτό το σημείο λοιπόν, μετά την πρώτη ώρα περίπου,  το όλο θέμα αρχίζει να προβληματίζει. Η αρχικά απλή ιστορία, τείνει να μπερδεύει, όχι τόσο λόγω περίεργης πλοκής, αλλά λόγω του ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι θέλει να πει. Το τελευταίο μισάωρο θα σας αφήσει σίγουρα σε μεγάλη σύγχυση, αφού δε θα καταλαβαίνετε τι ήθελε να συμβολίσει η ταινία και τελικά αν ήθελε να έχει κάποιον συμβολισμό. Το χειρότερο, ή το καλύτερο, είναι ότι δε θα είστε μόνο εσείς ή εγώ που μπερδευόμαστε, είναι όλοι! Μία πολύ μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο θα σας πείσει. Άλλοι λένε ότι είναι προπαγάνδα κατά των κομμουνιστών και των Εβραίων και ότι τη λάτρευε ο Χίτλερ, άλλοι αντίθετα ότι η ταινία καταδικάζει τον ανερχόμενο τότε καπιταλισμό και τις εργασιακές σχέσεις, άλλοι ότι ο σκηνοθέτης θέλει να δείξει τη ματαιότητα τόσο του καπιταλισμού, όσο και του κομμουνισμού. Εμένα πάλι με προβλημάτιζε η τόσο συχνή αναφορά στη Βίβλο και τη θρησκεία γενικότερα, η οποία μάλιστα συχνά φαίνεται και η μόνη σανίδα σωτηρίας για τους ήρωες. Ή ποιος ξέρει, θα μπορούσαμε να πούμε ότι προφητεύει την εφεύρεση των ρομπότ και εκφράζει ανησυχίες για την άκριτη πρόοδο της τεχνολογίας. Από την άλλη, κάποιος θα μπορούσε να τα παραβλέψει όλα αυτά και να κοιτάξει μόνο στις δύο τελείως διαφορετικές ιστορίες αγάπης που η ταινία παρουσιάζει. Σα θεατής μπερδεύτηκα ιδιαίτερα για το αν ο σκηνοθέτης ενδιαφέρθηκε ποτέ πραγματικά να περάσει πολιτικο-κοινωνικά μηνύματα, ή απλώς ήθελε να δώσει ένα υπερ-πολυτελές, φουτουριστικό love story. Δε το λέει μόνο το διαδίκτυο πάντως, η αίσθηση της σύγχυσης είναι έντονη και έκδηλη από την πρώτη στιγμή που η ιστορία αρχίζει να παίρνει συγκεκριμένη μορφή.

Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο αν δει κανείς την ιστορία ΓΥΡΩ από την ταινία: Η ταινία λογοκρίθηκε, έγινε αντικείμενο επιμέλειας άσχετων ανθρώπων, κόπηκε και γενικά κανείς μέχρι περίπου πριν τρία χρόνια δεν ήξερε ποια ήταν η συνολική της διάρκεια και ποιες όλες της οι σκηνές. Οι λόγοι της όποιας τροποποίησης της επίσης είναι πολλοί: άλλοτε πολιτικοί, όταν νόμιζαν ότι η ταινία περνάει κομμουνιστικά μηνύματα και άλλοτε καλλιτεχνικοί, όταν κρινόταν πολύ μεγάλη ή πολύ ασυνάρτητη για το κοινό. Ακόμα και ο σκηνοθέτης παρουσιάζεται από άλλους ως σαδιστής και από άλλους ως τέλειος επαγγελματίας.

Όλος αυτός ο μύθος και η παραφιλολογία, προσδίδουν στο Metropolis μια ιδιόμορφη γοητεία. Δεν ξέρω αν αρκούν ωστόσο ώστε να τη δει κανείς. Σαν ταινία, η προσωπική μου άποψη είναι ότι δε λέει τίποτα, ακριβώς επειδή προσπαθεί να πει τόσα πολλά, τόσα που ούτε ίσως ο δημιουργός της να μην είχε προβλέψει. Ίσως από την άλλη να είναι αυτός από μόνος του ένας λόγος για να αφιερώσει κανείς το χρόνο για να τη δει.

Ο jeune premier του μέλλοντος,

Φίλιππος Αμολοχίτης

Πόσες φορές, αποκαμωμένοι από την ανελέητη ρουτίνα της βδομάδας στη σχολή, δεν έχετε κανονίσει χαλαρωτική (καφεδάκι στο Θησείο) ή πιο χτυπητή (swing party στο Γκάζι) έξοδο με το παρεάκι με την προοπτική ότι πάλι θα περάσετε τέλεια; Μια ώρα πριν την έξοδο, φρεσκομπανιαρισμένοι και ντυμένοι στην τρίχα βάζετε τη νέα κολόνια τον καθρέφτη ή διορθώνετε το φουλάρι ώσπου το ναρκισσισμό σας διακόπτει το κινητό. Είναι ένα από τα παιδιά. Ρωτάει με ύφος μιξοκλαμμένο και συμπονετικό αν μπορεί να φέρει μαζί τον ξάδερφό του που έχει έρθει αυτές τις μέρες από τη Σαλονίκη και θέλει να ζήσει το αθηναϊκό nightlife, ή την παλιά συμμαθήτριά του που έχει ξεμείνει το ΣΚ από παρέα. Διστάζεις. Δε θέλεις με τίποτα παρείσακτους καθώς έχεις να διηγηθείς το πώς πήγε το χθεσινό ραντεβού με το flirt και δεν μπορείς ξένο ακροατήριο. Εντούτοις υπερισχύει η άκρα φιλανθρωπία σου και δίνεις το ΟΚ. Κάκιστα! Γιατί αυτό το φαινομενικά άκακο πλάσμα μπορεί να είναι ένας από τους παρακάτω τύπους σπαστικών ανθρώπων που χαλάνε την έξοδο μόνο και μόνο με την παρουσία και την αισθητική τους. Keep in mind ότι οι πιθανότητες να μην πέσεις σε αυτόν τον τύπο ΔΕΝ είναι με το μέρος σου.

1) Ο Κάγκουρας: Για να κρατήσει τα μαλλιά του καρφάκια τα έχει λούσει με ένα κιλό φθηνό ζελέ υφής σάλιου αγελάδας της Μινεσότα, ενώ ένα σκουλαρίκι-μπάρα κοσμεί το χοντροκομμένο φρύδι του. Φοράει φόρμα και πανάκριβο αντιανεμικό μπουφάν Timberland (εκείνο με τη τεράστια κουκούλα και το τσεπάκι στην κοιλιά που χωράει από κλειδιά μέχρι τσεκούρι) αλλά έχει ήδη βγάλει τα λεφτά του καθώς δεν το αποχωρίζεται ούτε στον ύπνο του και για να ξεκολλήσει από το δέρμα του πρέπει να γίνει πλαστική επέμβαση. Παίρνει το λόγο μόνος του και μιλάει ακατάπαυστα για όλα τα ματς του Ολυμπιακού ενώ αν η συζήτηση έρθει στα πολιτικά, θα διηγηθεί με περηφάνια, χτυπώντας ταυτόχρονα το εκνευριστικό μπεγλέρι με τις σιδερένιες μπίλιες, τότε που είχε σπάσει στο ξύλο 20 Πακιστανούς με άλλα μέλη της Χρυσής Αυγής. Μιλάει λες και έχει καταπιεί την αμόλυβδη που βάζει στο μπλε παπάκι του, ενώ στο λαιμό του γυαλίζει η στρατιωτική του ταυτότητα από τετελεσμένη θητεία του. Αν περάσει έξω από το μαγαζί αμάξι με μουσική λαϊκή στη διαπασόν θα επιδείξει τις μουσικές του γνώσεις συνεχίζοντας το τραγούδι μέχρι το τελευταίο στίχο τονίζοντας φράσεις όπως: «Αυτό σου έπρεπε αχάριστη», «Στο καλό και μην ξαναγυρίσεις». Φόντο στο κινητό έχει το τελευταίο του ξανθό απόκτημα καθώς χαμουρεύονται. Για μένα είναι ο πιο ενοχλητικός.

2)η Αριστερή: Κάθεται στο τραπεζάκι σε στυλ ‘’γ@μΩ και δέρνω’’ με στάση που επιδεικνύει βάναυσα στο σκισμένο καλτσόν της, ενώ θα κοκορευτεί πως το κόκκινο  κασκόλ της έχει ρουφήξει δακρυγόνο από 4 πορείες. Στο μυαλό της πρέπει να εκτρέφει νυχτερίδες καθώς πιστεύει πως κάθε συζήτηση, κάθε θέμα έχει πολιτικό υπόβαθρο και πετάγεται αυθαίρετα η φωστήρας για να διορθώσει τα λάθος εννοούμενα. Τρολάρει κάθε αγαθή προαίρεση συλλογικότητας στη σχολή (πχ να μαζευτούν λεφτά για να στολιστεί χριστουγεννιάτικο δέντρο) καθώς δεν προωθούν τον Αγώνα (άσχετο το αν έχει φοιτήσει σε ιδιωτικό σχολείο και μένει στην Εκάλη) και η τσιριχτή φωνή της -αναρωτιέσαι αν ακούς τραγούδι της Joanna Drigo- ταράζει τα νευρικά σου κύτταρα και σε κάνει να βγάλεις τη pina collada από τη μύτη, αφού σε έχει κάνει προηγουμένως να νιώσεις ενοχή για τα 8 ευρώ που έδωσες και ενίσχυσες τον καπιταλισμό. Την κοιτάζεις όπως στρίβει το τσιγάρο και σκέφτεσαι πως αν διάβαζε με το ίδιο πάθος που τύλιγε τον καπνό τώρα θα βρισκόταν για μεταπτυχιακό στη Μασαχουσέτη.

3) ο Hipster-ας: Φαινομενικά είναι ακίνδυνος και νομίζεις πως η παρουσία του περιορίζεται στο ύφος 100 καρδιναλίων που υποδηλώνει η ορθογώνια στάση σνομπ παγονιού που έχει υιοθετήσει. Λάθος! Μέσα σε πέντε λεπτά έχει ήδη βγάλει συμπέρασμα για όλο το ποιόν της παρέας και ξεκινάει το ξεκατίνιασμα στο αυτί της κολλητής του. Τον κοιτάς που σε κοιτάει αλλά συνεχίζει με γλώσσα χαμαιλέοντα να  πετάει φαρμάκι και αναρωτιέσαι έντρομος/η για το αν φοράς κάτι κιτς ή έκανες κάτι απρεπές. Μαζεύεσαι και δεν ξαναμιλάς. Ύστερα βαριέται και για να αισθητοποιήσει τη βαρεμάρα του βγάζει από τη βαλίτσα-τσάντα adidas που μόνη της ζυγίζει 5 κιλά το i-phone (πλέον είναι διαθέσιμα και στο Γερμανό της Καρδίτσας) και τσιγάρα black devil. Καπνίζει σαν στρουθοκάμηλος και έχοντας γράψει όλους στα παπάκια του μπαίνει στο fb και την ώρα που η συζήτηση έχει αποκορυφωθεί για το εάν θα συνεχιστεί η κατάληψη και άλλη βδομάδα τσιρίζει ότι σε μια ώρα θα βγει το νέο video clip της Britney. Λέτε να συνεχίσετε την έξοδο στο κοντινό κλαμπ και εκεί νιώθετε τυχεροί και ταυτόχρονα ρεζίλι (γιατί σας κοιτάνε όλοι) που είστε παρών στο χορευτικό show που δίνει αφού σε κάθε τραγούδι κάνει τις φιγούρες από το Born this way και το είναι του τραντάζεται από το πνεύμα της θεάς του Gaga.

4) η αμίλητη:  Στην αρχή της εξόδου σου φαντάζει άκακη έτσι όπως έχει κάτσει στη γωνία σα να κατουριέται επειδή έχει πιεί ολόκληρο το πηγάδι με το αμίλητο νερό. Πίσω από τα στρογγυλά γυαλιά της κρύβει τρομερά κόμπλεξ κατωτερότητας που θα σας χαλάσουν κάθε σχέδιο διασκέδασης. Καταρχήν, δε μπορεί μέρη κλειστά με καπνιστές οπότε ή θα πάτε κάπου ξεκομμένοι σαν τα γερόντια ή έξω να φάτε όλο το κρύο στη μάπα (τι να σου κάνει η άμοιρη σόμπα εξωτερικού χώρου;) Έπειτα, δε μπορεί το αλκοόλ και αν πιεί θα είναι μόνο ένα ποτηράκι κρασί και αυτό με το σταγονόμετρο (μην και την υποβάλλουν για αλκοτέστ τη μοιραία). Το πιο εξωφρενικό είναι τη στιγμή που έρχεται ο λογαριασμός και αφήνει στο τραπέζι ακριβώς 35 λεπτά (του ευρώ), η πλήρης αντιστοιχία με όσο ήπιε. Δεν είναι καιρός για σπατάλες καθώς αύριο έχει να δώσει 30 ευρώ για δύο νομικά βιβλία (δεν της έφταναν αυτά που ήδη έχει). Το τελευταίο χτύπημα είναι ότι στις 11 πρέπει να έχει τελειώσει η βόλτα καθώς πρέπει να γυρίσει νωρίς σπίτι και το αίσθημα δεσποτισμού –και φιλοζωίας- που σε διακατέχει σε σου επιτρέπει να την αφήσεις ασυνόδευτη ως το μετρό. Συμβουλή: κάντε πως δεν ακούσατε τα λιγοστά λόγια που βγαίνουν μετά βίας από τα δόντια της.

5) Το φυτό: Στα πρώτα πέντε λεπτά σε έχει κάνει να νιώθεις τύψεις που δεν έχεις ανοίξει βιβλίο για την επικείμενη εξεταστική, ενώ εκείνος έχει βγάλει κάθε μάθημα 5 φορές. Το στομάχι σου πετρώνει, η λαχταριστή κρέπα σοκολάτα μπισκότο που μόλις δοκίμασες μοιάζει μίζερη και τα σωθικά σου κατακλύζουν μια ανυπέρβλητη ματαιότητα καθώς θαρρείς πως η βάση (5) είναι μακριά. Εκείνος συνεχίζει να μιλάει μόνος του (είναι ψευδός αλλά το αγγλικό accent το χειρίζεται άπταιστα), καθώς δε βλέπει πουθενά ανταγωνισμό γύρω, για τα σχέδια του στο Erasmus, το μεταπτυχιακό, το διδακτορικό, ποια έδρα θέλει να κατακτήσει. Ύστερα σωπαίνει. Οι γυαλαμπούκες μπουκώνουν, κλαίει γιατί σε μια βδομάδα ακριβώς δίνει το πρώτο μάθημα και δε νιώθει κατάλληλα προετοιμασμένος. Το μόνο που θέλεις να κάνεις έπειτα από αυτό είναι να ψάξεις για κάποια εφημερεύουσα εκκλησία, να ανάψεις ένα κερί, να κάνεις ένα τάμα και να χαθείς τις υπόλοιπες ώρες και μέρες στα ανέγγιχτα βιβλία σου.

6) η Miss 2050: Καλοσυνάτη και ευγενική. Όχι αυτό οφείλουμε να της το αναγνωρίσουμε! Θα μπορούμε όμως αλλιώς να ονομάζεται δεσποινίς ‘’ταξέρωόλατοπαίζωκάποιακάνωότιμπορώναφανώντίβακαιόχιψωνάρααλλάδεμουβγαίνειγαμώτο’’. Πας να ανοίξεις το στόμα για να διηγηθείς πως πέρασες την προηγούμενη βδομάδα στο Λονδίνο όταν επισκέφτηκες τον ξάδερφο σου που σπουδάζει εκεί και πριν βγάλεις άχνα σε ρωτάει πως ήταν στο Σόχο, γιατί όταν είχε πάει εκείνη ήταν πεσμένα τα πράγματα. Σε επιπλήττει που δεν επισκέφτηκες το πιο must καφέ-μπαρ της Oxford Street και αφηγείται (προσοχή! ακολουθεί urban legend) τη συνάντηση της με την Queen Elizabeth η οποία έκανε ποδήλατο έξω από το παλάτι χωρίς –παρακαλώ- ανθρώπινη προστασία. Μηδενισμός! Απόλυτος. Μη σε πιάνει κόμπλεξ. Φταίει που εκείνη λιώνει τα μάτια και τα δάχτυλα της στο twitter ολημερίς, ολονυχτίς… Πιο μετά οργανώνετε τις διακοπές σας στην Πάρο. Ανασύρει με μνήμη καμήλας όλη τη λίστα με το πια μαγαζιά έχουν happy hour, την εμπειρία της στην Punda Beach και πόσους celebrity συνάντησε τυχαία. Αν της ρωτήσεις (έτσι από περιέργεια) «με τι ασχολείσαι;» θα βγάλει ένα λογύδριο όπως: σπουδάζει fashion και modeling σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο (ΙΕΚ), παρακολουθεί σεμινάριο αυτογνωσίας, κάνει μαθήματα rock n roll, μαγειρεύει μεξικάνικο (μόνο), είναι φωτογράφος (έχρησε τον εαυτό της μόνη της με την ιδιότητα αυτή) και δεν ξέρει τι θα πει η λέξη τηλεόραση μπλα μπλα μπλα. ΣΚΑΣΕ!!!

Ηθικό συμπέρασμα: μην ξαναβγείς από το σπίτι!

Σάρα Γκανή

Σάρα Γκανή

 

 

Δήμητρα Ζήνα

 

 

 

Nάντια Κανελλοπούλου

Γιώργος Παπατρολάκης

 

 

Πώς θα φαινόταν άραγε ο κόσμος μέσα από ένα καλειδοσκόπιο;

Το Καλειδοσκόπιο, το πρώτο free-press της Αθήνας, μας δίνει τη δική του απάντηση μέσα από τις σελίδες του. Το νέο τεύχος με κεντρικό αφιέρωμα την Παιδεία,  κυκλοφόρησε. Οι σκέψεις, οι εμπνεύσεις, οι προβληματισμοί και τα συναισθήματα δεκάδων φοιτητών απότυπώνονται σε αυτό και σας καλούμε να τα μοιραστούμε. Να μοιραστούμε τις ιδέες μας, να αναδείξουμε την προσπάθειά μας, να πούμε και να ακούσουμε. Όλα, στην πρώτη ιστορικά εκδήλωση – παρουσίαση τεύχους του Καλειδοσκοπίου. Το θέμα της συζήτησης περιορίζεται στα ζητήματα παιδείας και εκπαίδευσης στην εποχή της κρίσης. Τα θέματα του περιοδικού δεν περιορίζονται πουθενά.

Την Κυριακή, λοιπόν, 15 Γενάρη 2012, και ώρα 7μμ, το Καλειδοσκόπιο σας καλεί να κοιτάξετε μέσα του, στην παρουσίαση του νέου τεύχους (#45) – συζήτηση για την εκπαίδευση και την παιδεία.

Ομιλητές : Κώστας Αναγνωστόπουλος (καθηγητής στο ΔΠΘ, πολιτικός μηχανικός , οικονομολόγος)

Γιώργος Δελλής (καθηγητής στη Νομική Σχολή του ΕΚΠΑ)

Αργύρης Πασσάς (καθηγητής Κρατικής Διοίκησης και Ευρωπαϊκής Ενοποίησης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο)

Ακροατές : Οποιοσδήποτε έχει την όρεξη να νιώσει, να ακούσει την προσπάθεια ανεξάρτητων φοιτητών, και να μοιραστεί το ενδιαφέρον του για τα κοινά και τις υψηλές αξίες.

Μέσα από ένα καλειδοσκόπιο δε βλέπεις ποτέ το ίδιο…

Που; Στο Φλοράλ στη Πλατεία Εξαρχείων!