Αρχείο για Μαρτίου, 2012

Τα τελευταία βράδια συλλογίζομαι πόσο άυλη είναι η επιθυμία. Μια λεπτή φωνή που κρύβει μέσα της την επανάσταση και το πάθος , αλλά προσβάλλεται τόσο βίαια από την αρχή της πραγματικότητας. Κρύβεται στην ψυχή, γίνεται λιγμός πνιχτός και αναστεναγμός που ξεπετάγεται δειλά μέσα από μισάνοιχτα χείλη και τρεμάμενη καρδιά, όταν το μυαλό κατακλύζεται από μια σκέψη ελευθερίας. Να κυνηγήσω το «θέλω», κι ας τιμωρηθώ? Να συνεχίσω να σε επιθυμώ, κι ας πονέσω? Να μείνω κλεισμένη στα οικεία μου καλούπια, κι ας παραλύσει η ψυχή μου? Όποιος άνεμος κι αν σ’ έφερε στο διάβα μου, με ταρακούνησε εκτροχιάζοντας τόσο απρόσμενα τη λογική, παραβιάζοντας με τόσο θράσος την ηθική…θυμίζοντάς μου ότι η υπακοή στην επιθυμία δεν είναι μια στιγμή αδυναμίας αλλά ένα παιχνίδι για δυνατούς. Υπακοή και Δύναμη, πόσο αντιφατικά συνδέονται μέσα στην ίδια πρόταση, σαν να πραγματοποιείται μια εκφραστική συνουσία μπροστά στα μάτια σου. Αλλάζεις το νόημα τους κι είναι σαν να αλλάζεις  τα σεντόνια δύο εραστών… Έχω ξεχάσει σχεδόν τη φωνή σου , κι όμως ακούω τις λέξεις σου να τρυπάνε τα  αφτιά μου…δε σε ξέρω καλά κι όμως ερωτεύομαι κάθε τι που θυμάμαι απ΄το πρόσωπό σου…δεν ήσουν δικός μου ποτέ για να σε χάσω, κι όμως κάθε στιγμή μετανιώνω για όσα δεν τόλμησα να ξεστομίσω όταν είπες πως « η σιωπή μερικές φορές τα λέει όλα»…πόσο ήθελα να κεντήσω εκείνη τη σιωπή με χρώματα, με λέξεις, μουσικές…τα χρώματα της μέρας που μόλις ξημέρωνε, τις λέξεις που φωνάζουν «σε θέλω», τις μουσικές που ανάβρυζε η ανάσα μας και η καρδιά μου που έτρεμε. Μόνιμος επισκέπτης μου τα βράδια η θύμηση σου, που μεταγγίζει στα πνευμόνια μου αέρα καθάριο και ζωοδότη, που με κάνει να θέλω…να μπορώ  να λύσω τα πιο μεγάλα αινίγματα αυτού του κόσμου . Παράνομος εραστής μου η ελευθερία…θέλει θάρρος για να πετάξεις μέσα της γυμνός από φόβο και ενοχή, σαν μικρός ήρωας που ξέφυγε απ΄την αλήθεια και περιπλανιέται με τα φτερά της επιθυμίας καρφωμένα στη πλάτη, μέσα στο όνειρο και το παραμύθι αναζητώντας το φως…

Thrown away childhood (Νακό)

- (Δήμητρα Ζήνα)

- (Δήμητρα Ζήνα)

Θέατρο. Μια παράλογη εμμονή.

27/3/2012 Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Το θέατρο είναι μια παράλογη εμμονή. Έχει την ικανότητα να επαναπροσδιορίζει αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα. Συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί συνωμοτούν και έρχονται αντιμέτωποι με τις θεμελιώδεις αξίες του κόσμου. Στο πλαίσιο της κοινωνικής ζωής αυτές οι αξίες, νομοτελειακά, παραμένουν σταθερές και αμετάβλητες. Στο θέατρο όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί δεν υφίσταται ο όρος αξία με την κυριολεκτική του έννοια. Το εύκολο και το καθημερινό μετατρέπεται σε ανέφικτο και στόχο ζωής. Μέσα στο θέατρο, και για όσο παραμένεις μέσα σε αυτό, καλείσαι να μάθεις να αναπνέεις, να μιλάς, να περπατάς πάλι από την αρχή. Ξανά και ξανά.

Βέβαια κάποιες φορές μέσα από αυτή τη διαδικασία, αν είσαι τόσο τυχερός όσο και ικανός, ίσως όμως και λίγο περισσότερο τυχερός, και μερικοί έχουν υπάρξει αυτό το λίγο περισσότερο, θα συνειδητοποιήσεις γιατί συνεχίζεις να υπενθυμίζεις στον εαυτό σου ότι η απάντηση η οποία εν τέλει αναζητάς είναι ότι η ίδια η ζωή είναι μια παράλογη εμμονή. Έτσι, στο τέλος υπάρχει μόνο ένα πράγμα το οποίο μπορείς να κάνεις. Να πάρεις την πορεία σου από την αρχή, ελπίζοντας πως κάπου έκανες κάτι λάθος και ότι τελικά θα καταλήξεις κάπου αλλού.

 

Αντώνης Μπαλλής

Νυχτερινή Φρενίτιδα

(Και ναι, αυτή τη φορά δεν έχει τίτλο Music Update!!!)

“I spent so long in the darkness… I’d almost forgotten how beautiful the moonlight is…”

Γράφω για πράγματα που με εμπνέουν ή με αφορμή αυτά. Γράφω λέξεις που αποστήθισα χρόνια πίσω, μα η μνήμη συγκρατεί. Συγκρατεί όλα όσα αγαπώ και με καθορίζουν, και για ακόμα μια φορά βουτώ μέσα στον κόσμο μου. Αυτή τη φορά έμεινα καιρό έξω από αυτόν, ξεσυνήθισα, η επιστροφή είναι ακόμα πιο δύσκολη όταν βολευτείς μέσα στην απραξία σου.

Μα αρκεί ένα βλέμμα στη σελήνη που από εδώ φαίνεται πιο κοντά μου, πιο καθαρή, διακρίνω κάθε απόχρωση που προκαλούν οι κρατήρες, διακρίνω ακόμη και κάθε ακτίνα που ταξιδεύει την απόσταση από το χάος στην ατμόσφαιρα, ώστε να καταφέρει να χαϊδέψει τις κορυφές των δέντρων. Ένα θέαμα που παίρνω τόσο δεδομένο σε άλλες περιπτώσεις, το θεωρώ ακόμα και ξεπερασμένο, ντεμοντέ, βρε παιδί μου! Εξαντλητικά μπανάλ ίσως! Όμως τον τελευταίο καιρό διδάχτηκα κάτι, ακόμα και αν τώρα δεν το συνειδητοποιώ ολοκληρωτικά,  το οποίο εύχομαι να αποτελέσει κάποτε συνειδητοποίηση όλων· Ο  Walt Whitman είπε πως η υψηλότερη των τεχνών, η ενδοξότερη μορφή έκφρασης και η εκθαμβωτικότερη λάμψη στις λέξεις, είναι η απλότητα- ή κάπως έτσι…

Απλότητα, λοιπόν. Είμαι εδώ για να σε πάρω από το χέρι και να σε καθοδηγήσω μέσα από την απλότητα, στον πιο όμορφα σύνθετο κόσμο που θα μπορούσε να υπάρξει.

Για ακόμα μια φορά, θα σου μιλήσω για τη μουσική…

Και αυτή τη φορά θα είμαι πιο τρυφερή, θα σου φερθώ σα μητέρα, όχι σαν ερωμένη, ούτε σαν φίλη, ούτε σαν ξένη, ούτε σα μέντορας. Κάθε φορά που το χέρι μου θα δείχνει σε κάτι καινούργιο, θα έχω αυτό το γλυκό μητρικό χαμόγελο. Σα μια μητέρα που ποτέ δεν είχες, ούτε ποτέ θα έχεις, και εκεί βρίσκεται όλη η ομορφιά…

Δίλημμα: Θα προτιμούσες να είσαι κουφός ή τυφλός;
Ένα βράδυ έτρεξα έξω και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, ένιωθα χαρά, ανυπομονησία, ένα γαργαλητό στο στομάχι όπως όταν ξέρεις ότι θα αντικρίσεις κάποιο θαύμα. Πόσες φορές σου έτυχε να αντικρίσεις θαύματα; Ποτέ; Μία; Άντε δύο; Ε, τότε, λυπάμαι, γιατί τα θαύματα βρίσκονται μπροστά στα μάτια σου κάθε λεπτό, απλά είσαι ανίκανος να τα δεις. Μην ανησυχείς, είμαι εδώ για να σε βοηθώ πάντα να τα ξεχωρίζεις. Είμαι εδώ για να σε  καθοδηγώ πάντα και να σου προσφέρω εναλλακτικές. Να σου δείχνω την ομορφιά που κρύβω μέσα μου και αν τη δεχτείς, αγκάλιασέ την και χτίσε πάνω της γέφυρα επικοινωνίας μαζί μου! Θέλω να γνωρίσω τον κόσμο σου, θέλω να μάθω ποιος είσαι, όχι αυτός που υποκρίνεσαι, αλλά αυτός που είσαι μέσα από τις νότες, μέσα από επιφωνήματα, μέσα από λέξεις αποτυπωμένες στο χαρτί, μέσα από σημειώματα πάνω σε βιβλία σε στιγμές άχρονες!

Μη μιλάς τώρα, απλά άκου και απλά κοίτα ψηλά στον ουρανό! Μπορώ να νιώσω παιδί κοντά σου. Ας απολαύσουμε μαζί. Κλείσε τ’ αφτιά σου. Η μουσική έχει δονήσεις, μπορείς να την ακούσεις να κυλά  μέσα στο αίμα σου, να του δίνει ρυθμό, όμως το θέαμα αυτό ελάχιστες φορές στη ζωή σου θα δεις, ή και άπειρες. Σε κάθε επιλογή σου είμαι δίπλα σου. Απλά κλείσε τα αφτιά σου, άνοιξε τα μάτια σου και απόλαυσε τις ψυχρές φωταψίες να ρίχνουν τη ραδιενεργή νεραιδόσκονή τους πάνω στα μαλλιά σου. Μερικές φορές για να συναντήσεις την ομορφιά θέλει θυσίες. Και όταν φτάσεις στην ομορφιά, γίνεσαι μέρος της. Και τότε γίνεσαι μέρος του θαύματος.

Είσαι το θαύμα της ζωής σου, η μοναδική ύπαρξη με την οποία θα είσαι σε απόλυτη ένωση για όσο ζεις. Αυτή τη στιγμή δε σου ζητώ να μου πιάσεις το χέρι. Σου ζητώ να πιάσεις το δικό σου. Μην το σφίξεις, απλά παρατήρησέ το, μύρισέ το, άγγιξε κάθε μέρος του, μάθε κάθε λεπτομέρεια πάνω του. Βιβλία, ποιήματα, εξετάσεις… Τι τη χρειάζεσαι την αποστήθιση, όταν δεν ξέρεις να απαριθμήσεις απ’ έξω το πόσες φακίδες έχεις, πόσα σημάδια από πληγές που έκανες άθελά σου όταν ήσουν παιδί; Ανέβα στο ποδήλατό σου, μη φοβάσαι, ο άνθρωπος γεννήθηκε για να τολμά. Νιώθεις ήδη τη ζωή να κυλά; Κυλά! Και άμα αφήσεις τα χέρια και πέσεις, είναι δύσκολο να σηκωθείς. Είμαι πάντα δίπλα σου να σου προσφέρω την επιλογή να σηκωθείς και να σε εμψυχώσω, ακόμα και να σου δώσω το χέρι μου· αλλά είναι επιλογή σου αν θα το πιάσεις τελικά. Κάποιες φορές όταν μείνεις πίσω, μα το ποδήλατο προχωρά, τρέξε, πάλεψε, κάνε οποιοδήποτε κόλπο κατεβάσει το σατανικό παιδικό μυαλό σου και βρες τρόπο να ανέβεις. Αν δεν τον βρεις, τότε μπορεί να χάσεις πολλά στο δρόμο, δε θέλω να σκέφτομαι πως μπορεί να σταματήσεις να είσαι και παιδί, όχι, σα μάνα δε θα καταστροφολογήσω ποτέ, είμαι εδώ για να σε βοηθώ να στέκεσαι στα πόδια σου, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σου.

http://vesicapiscismx.bandcamp.com/track/segundo-bardo-paroxismo

(Ένα διαφορετικό link, με γεύση από διάστημα όπως το βιώνουν στο Μεξικό, rock tripeado αν έπρεπε να καθοριστεί το είδος, σύμφωνα με τα λεγόμενα μέλους της μπάντας, αλλά  για όσους επιθυμούν επίσημους χαρακτηρισμούς, πάρτε μια ταμπέλα psychedelic rock με experimental και progressive rock στοιχεία, καθώς και μια γεύση από λατινική μουσική, έτσι γιατί σας αρέσουν οι σιδηρόδρομοι)

«Ναι; [ναι, ναι, ναι]…….»

«Μ’ ακούς[μ’ ακούς;] ; Δε βλέπω [ω]…»

Είδες; Κατάφερες να το κάνεις, απόλαυσε τώρα την ομορφιά. Ο κόσμος είναι ένα τσίρκο όπως είπε και ο Θ. Το αν ένας κλόουν υποκρίνεται για να βγάλει το ψωμί του, δε σημαίνει πως πίσω από το πάστωμα με τη μπογιά κρύβεται ο ίδιος άνθρωπος. Πότισε τη ζωή σου ομορφιά, μα μην ξεχνάς πως για να ανθίσει χρειάζεται και κοπριά. Πασαλείψου, μη μου φοβάσαι, μετά από μια τέτοια προετοιμασία μένει το καλύτερο μέρος της διαδικασίας που είναι ο ήλιος. Απόλαυσε τη διαδρομή. Αναγνώρισε κάθε ψυχεδελικό κύτταρό σου και άφησέ το ελεύθερο να εκφραστεί. Για να μείνεις κοντά μου, πρέπει να περάσεις αυτή τη διαδικασία. Ωχ! Είδες; Ακόμα και εγώ κάνω λάθη. Εσύ με διδάσκεις, εσύ με βάζεις να μπαίνω σε μια διαδικασία συνεχούς σκέψης, ή μπορεί και στιγμιαίας. Ναι, καλύτερα στιγμιαίας, γιατί πάντα είμαι αυθόρμητη, συνεπώς το ίδιο και η σκέψη μου. Γι’ αυτό πολλές φορές θα με διδάξεις, μην ξαφνιαστείς. Αναπροσαρμόζω λοιπόν: Για να μείνεις κοντά σου, πρέπει να περάσεις αυτή τη διαδικασία. Σπάσε το προσωπείο που σου πλασάρουν, πριν το βάλεις στη σάρκα σου, και δέξου πως έχεις παραξενιές, σκοτεινές πλευρές, σκατά στο κεφάλι σου που πρέπει να πασαλείψεις στη μούρη σου για να σκουπιστείς μετά και να εκτιμήσεις έτσι περισσότερο την καθαρότητα. Συγχώρεσέ με για το λεξιλόγιό μου, μερικές φορές σκέφτομαι πως σου φέρομαι σκληρά, αλλά το υποσυνείδητό μου μού υποδεικνύει πως έτσι σου συμπεριφέρομαι σαν ίσο.

Βυθίσου κι άλλο…

Εύγε! Με κάνεις υπερήφανη! Τώρα μου αποδεικνύεις πως είσαι καλός μαθητής. Τώρα το αποδεικνύεις στον εαυτό σου για την ακρίβεια, εγώ δεν είμαι παρά ένας απλός εμψυχωτής στα βήματα που επιλέγεις εσύ να κάνεις. Την ομορφιά εσύ θα καταφέρεις να την εκτιμήσεις και να την αναγνωρίσεις, εγώ και να τη δω δεν έχει κανένα νόημα. Σκέψου, αλήθεια, πόσο αστεία σκηνή θα ήταν: να ήμασταν σε ένα βουνό και να σου φώναζα: «Είσαι όμορφοοοοος» [είσαι όμορφοοοος] [είσαι όμορφοος] αν εσύ στο τέλος μου απαντούσες, «Είμαι άσχημος». Τρεις φορές δεν ήταν αρκετές; Δεν ήταν. Ούτε χίλιες δε θα ήταν. Θέλω να το ακούσω από τα χείλια σου. Ή καλύτερα, από τις δονήσεις της ύπαρξής σου.

Ναι, έχεις κάνει πρόοδο, είναι εμφανές. Αυτή τη φορά έχεις το προνόμιο να μην πρέπει να επιλέξεις ‘τυφλός ή κουφός’. Οπότε κλείσε τα μάτια και ζήσε με τα μάτια της ψυχής. Αν είναι πολύ New Age για τα γούστα σου, τότε ακόμα πιο πολύ ‘εύγε’ από τη στιγμή που συνεχίζεις να το ακούς. Υποδέχεσαι τη new age περίοδο της ζωής σου, δοκιμάζοντας κάτι περισσότερο ενδιαφέρον από την απλή σοκολάτα που μου ζήταγες μικρός. Ξέρεις ότι για να φτάσεις στην απλότητα από την οποία ξεκίνησες, πρέπει να βουτήξεις στη συνθετότητα. Και ίσως συνειδητοποιήσεις ότι οι δύο μεταξύ τους έννοιες δεν απέχουν και τόσο όσο φανταζόσουν τελικά. Τουλάχιστον όχι τόσο ώστε να είναι ακατόρθωτο να ταλαντευτείς ανάμεσά τους ανά πάσα στιγμή.

Με ξαφνιάζεις με τα συναισθηματικά σου σκαμπανεβάσματα. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως τα mood swings σου είναι σύμπτωμα σχιζοφρένειας. Κάπου το διάβασα, δε θυμάμαι τώρα. Ωραία. Ας υποθέσουμε ότι είσαι σχιζοφρενής. Πώς δρας; Σκέψου. Αφέσου. Φαντάσου. Ξέρω πως δεν είναι το ίδιο με το να είσαι όντως σχιζοφρενής, αλλά φαντάσου το, τα πάντα αποκτούν ενδιαφέρον, έστω και μόνο μέσω της φαντασίας. Πραγματικά δεν ξέρω τι με έπιασε βραδιάτικα, συγχώρεσέ με που φτιάχνω τόσο οξύμωρα ζευγάρια λέξεων όπως το ‘μόνο’-‘φαντασίας’. Κάποιες φορές εκεί που αφαιρούμαι όταν περπατώ, σκέφτομαι πόσο όμορφος πρέπει να είναι ο κόσμος σου, ενώ εγώ δεν μπορώ να τον δω. Ξοδεύω τόση ώρα και τόση ενέργεια πάνω στη σκέψη, και το παράδοξο είναι πως ποτέ δε συνειδητοποιώ πως μέσω αυτής και εγώ εκείνη τη στιγμή χρησιμοποιώ τη φαντασία μου.

Όταν βλέπεις ένα μήλο, λες πως είναι κόκκινο και στρογγυλό. Όμως όταν σε ρωτήσει κάποιος να περιγράψεις ένα μήλο, ακόμα και σε αυτό το λεπτό παράδειγμα που σου φέρνω, χρησιμοποιείς τη φαντασία σου, ώστε να φέρεις το μήλο σα μια νοητή εικόνα στο μυαλό σου, την οποία στη συνέχεια την περιγράφεις λεκτικά. Αν έχεις τρομερή φαντασία, μπορεί να ταξιδέψεις αλλού, ας πούμε στο ότι το συγκεκριμένο μήλο θα μπορούσε να είναι μια παχουλή κυρία, ή ότι είναι ένα απολιθωμένο μήλο το οποίο έχει επιβιώσει αιώνες και αιώνες και η παραμικρή απότομη κίνηση θα το κάνει σκόνη. Και ίσως κάποιος φοβερός και τρομερός τυμβωρύχος παράτησε το… ‘χόμπι’ του επειδή βρήκε αυτό το μήλο, για να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και να βρει την καλύτερη τιμή στην οποία θα μπορούσε να το πουλήσει. Και στο δρόμο του μπορεί να μέθυσε σε κάποιο κακόφημο μπαρ και περηφανευόμενος για το απολιθωμένο του μήλο, να το επιδείκνυε στους θαμώνες του μπαρ, με αποτέλεσμα να το αφήσει πάνω στον πάγκο από όπου ένα άστεγο και πεινασμένο παιδί άπλωσε το χέρι του και το πήρε για να το φάει· και δαγκώνοντάς το το έκανε σκόνη. Γαμώτο… Ούτε που θέλω να φανταστώ τι συνέβη μετά σε αυτό το παιδί…

Είδες; Η φαντασία καμιά φορά μπορεί να μας βασανίζει, μπορεί να φαίνεται στους άλλους πως υπεραναλύουμε τις καταστάσεις, αλλά δεν είναι έτσι. Αποδέξου γλυκά τη δημιουργική και μοναδική σου σχιζοφρένεια, όπως ένα κομμάτι trip hop με μηχανικούς, τρομακτικούς ήχους. Συνδύασα trip hop με φανταστικές, παιδικές ιστορίες για χάρη σου βραδιάτικα, τι άλλο θες για να σου αποδείξω ότι ό, τι τρέλα έχεις μέσα σου πρέπει να την αφήσεις να βγει πηγαία και να διδαχτείς και να ζήσεις από αυτήν;

Nαι… Ναι, το ξέρω… Το ξέρω πως σε κουράζω με τις εναλλαγές μου. Ξέρω πως με θεωρείς άσχετη, ανίδεη στα θέματα συνοχής και οργάνωσης. Δεν μπορώ να το κάνω. Προσπάθησα, αλλά δεν κατάφερα να οργανώσω τη σκέψη μου, πόσο μάλλον τα γραπτά μου. Και μην ακούω βλακείες πως τα γραπτά είναι εδώ για να οργανώνουν τη σκέψη μας. Τα γραπτά είναι εδώ για να κάνουν ακόμα πιο χαοτική τη σκέψη μας, απλά στην προκειμένη περίπτωση τα καλωσορίζουμε στη ζωή μας, γιατί αποτυπώνουν και εξωτερικεύουν, επιβεβαιώνουν αν θες, τη δημιουργική μας φύση. Δε μιλάω για μένα σαφώς. Δεν είμαι δημιουργική. Σαπίζω μέσα στην ίδια τη σκέψη μου, και ζω στιγμιότυπα επικότητας και δράσης μέσω της μουσικής. Τι; Επειδή γράφω κάτι αράδες; Μα κοίτα, τις ενισχύω με μουσική, ώστε το μεγαλείο της να κρύβει την ανικανότητά μου, να την καλύπτει, να πετάει στάχτη στα μάτια σου, συγνώμη, νιώθω πως σε προδίδω. Κάνω ό, τι καλύτερο μπορώ, ίσως δε θα έπρεπε να σου μιλάω για αυτά, σε δηλητηριάζω άθελά μου. Αφήνομαι στις υψηλές νότες ενός βιολιού που θρηνεί το παράσιτο που θρέφω τόσα χρόνια μέσα μου, που αυτή τη στιγμή δεν έχει άλλο χώρο και πρέπει να ξεριζώσω.

Πράσινο… Σκέψη… Πόνος… Καρδιά… Ζιζάνια… Τραβάω… Νιώθω σαν καρικατούρα του εαυτού μου, μπορώ να δω τα είδωλά μου να με επιβραβεύουν για την πάλη μου, νιώθω σαν τον Drizzt, που προσπάθησε να απαρνηθεί τη σκοτεινή του φύση που τον έθρεφε από μικρό, και από drow του Underdark, βγήκε στην επιφάνεια. Αναζητώ ήλιο, και μέσα στην έκσταση της κιθάρας, αναζητώ να γευτώ μέσα στη ρουτίνα σταγόνες επικών στιγμών, μαχών για ιδεώδη των οποίων το νόημα ο άνθρωπος έχασε από νωρίς. Δε θέλω να τα χάσω κι εγώ. Γι’ αυτό έχω εσένα συντροφιά. Έκσταση. Στομαχική ταραχή, διανοητική διαταραχή, σαγηνευτική γαλήνη και απίστευτα σύνθετα απλή δημιουργία. Παραδίδομαι…

Κάτι που θα σε πάει πίσω αν θυμάσαι. Μ’ αρέσει στη ζωή μου να επαναλαμβάνομαι κάποιες φορές. Μάλιστα, θα έλεγα πως μου αρέσει ακόμη και το να είμαι ευχάριστα προβλέψιμη. Μην το φοβάσαι, γλυκέ μου, η απλότητα είναι η μεγαλύτερη ομορφιά. Εξάλλου, κοίτα. Τώρα σου δείχνω μια διαφορετική οπτική. Είναι το σημείο αυτό στο οποίο τα μεγάλα μυαλά συναντιούνται και αλληλοεμπνέονται. Αν αυτό που ακούς δεν είναι θαύμα, τότε πες μου, ποιος είναι; Εσύ. Το ξέρω. Και σ’ αγαπάω και είμαι υπερήφανη. Μέσα από σένα ζω, υπάρχω. Μέσα από σένα θέλω να δω τον κόσμο, να αντικρίσω κάθε ομορφιά, να καταφέρω να αγγίξω το ανυπέρβλητο, αν όχι να το γραπώσω. Και αν μετά επιστρέψω σε μια προηγούμενη κατάσταση, δε με πειράζει, γιατί τουλάχιστον θα έχω φτάσει εκεί σε κάποια στιγμή της ζωής μου. Προτιμώ τη μια και μοναδική φορά, παρά το καθόλου.

Η Μάγια Αγγέλου είπε: Η μουσική ήταν το καταφύγιό μου. Μπορούσα να συρθώ ανάμεσα στο κενό των νοτών και να κουλουριαστώ στη μοναξιά μου. Ή κάπως έτσι νομίζω, κάπως έτσι διάβασα.  Και όπως είπε και ο T. «το να νιώθεις μοναξιά και ταυτόχρονα ικανοποίηση, είναι πιστεύω ένα σπάνιο είδος ευτυχίας». Έτσι ακριβώς, σε αυτό είμαι σίγουρη.

______

Συγχώρα την πολυλογία μου… Σε ενέπνευσα μήπως για λίγη μοναξιά; Καλή είναι η λίγη μοναξιά, μην τη φοβάσαι. Αν έχεις όρεξη, μπορείς να κάνεις ένα ακόμη τελευταίο για σήμερα ταξίδι. Ενδείκνυται για τις βραδινές ώρες, πίστεψέ με.  Και ξέρεις κάτι; Η καλύτερη και πιο γλυκιά πλευρά της μοναξιάς (με τη ρομαντική και όχι τη σκοτεινή έννοια-κάποια στιγμή θα καταλάβεις τη διαφορά) είναι να μοιραστείς αυτό το ταξίδι με κάποιον άνθρωπο αξίας δίπλα σου. Εγώ τώρα θα σου αφήσω το χέρι. Αναζήτησε κάποιον άλλον. Μοιράσου όσα είσαι, με κάποιον που εσύ θα επιλέξεις. Και όταν το σκοτάδι το νιώθεις απειλητικό από πάνω σου όπως τα σύννεφα πριν τη βροχή, να με καλείς, εγώ θα είμαι πάντα εδώ. Και αν κάποια στιγμή δεν είμαι, η μουσική είναι πάντα.

Υ.Γ: Διαβάζοντάς το ολοκληρωμένο, βρήκα το άρθρο αρκετά, μα τελείως ακούσια, Μπουσκαλι-κό. Ζητώ συγνώμη από τους λάτρεις του, δεν είχα τέτοιους σκοπούς· για όσους τον σνομπάρουν, μπορώ να πω με πολλή πολλή απλότητα πως I dont give a shit!

Έκθεση φωτογραφίας

Posted: Μαρτίου 23, 2012 in Τουρλού

Για καλύτερη ανάλυση : ΕΔΩ

     INTRO     

Τerminal (Θάνος Σώρας)

Απόγευμα στην πεζογέφυρα (Βασιλική Βελώνα)

Δημοτικό Θέατρο (Βασιλική Βελώνα)

            ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ                                           

60's (Θάνος Σώρας)

60's again (Θάνος Σώρας)

Creepy (Θάνος Σώρας)

- (Βασιλική Βελώνα)

Ol'times - (Ελένη Μπατσιούλα)

snd (Θάνος Σώρας)

                   Ο ΠΑΛΙΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑΣ             

greek souvlaki ftw! (Βασιλική Βελώνα)

Πάρτε πάρτε! (Θάνος Σώρας)

Στάση Σώρα κυρίες και κύριοι!(Θάνος Σώρας)

Το σπίτι του λαού (Βασιλική Βελώνα)

Παρτάρα !!!!!

Posted: Μαρτίου 16, 2012 in Καλειδοσκοπαρτυ

Λοιπόν θυμάστε το πάρτυ του Νοεμβρίου? Θυμάστε τον πάταγο που προκαλέσαμε? Θυμάστε τον σεισμό που κάναμε εκείνη την μέρα? Αχ αναμνήσεις ε? Φίλες και φίλοι, ήρθε η ώρα για το repeat.

Πηγαίντε τα παρτορούχα σας στο πιο σινιέ καθαριστήριο της χώρας. Κανονίστε να κοιμάστε τις προηγούμενες 3 μέρες 20 ώρες το 24ωρο. Κανονίστε τα με το συκώτι σας έτσι ώστε να είναι έτοιμο για…όλα. Προσέξτε να μην είσαστε άρρωστοι. Μακριά από το κρύο και να παίρνετε χάπια για να μην έχετε πονοκέφαλο, ίωση, βήχα, συνάχι ,μαγουλάδες, περίοδο ή οποιαδήποτε άλλη αρρώστια. Ξυριστείτε (και εσύ φίλ), πλυθείτε, αρωματιστείτε, εξοπλιστείτε αναλόγως και ελάτε στο αγαπημένο μας Ονειροδρόμιο να τα κάνουμε όλα λίμπα. Όλα όμως αυτή τη φορά. Δίχως εξαιρέσεις.

Μουσικές που θα ξεκινάνε από Kinks και Kooks και θα καταλήγουν σε Madonna, Eiffel 65 kai wakamakafon θα φροντίσουν να μην μείνει κανείς δυσαρεστημένος. Clubiδια τύπου David Guettα, Λαίδη Γάγα και άλλους νέγρους να δίνουν τον ρυθμό. Πριονίδια με Dubstepιές και house παραληρήματα χωρίς λόγο. Ροκιές ελληνικές, ξένες, τούρκικες και εξωγήινες. La Bombaaaaaaaaa, αλτερνατιβιές, αρλούμπες, Ζάχο Δόγκανο, Μιχαλάκη Jacskon και ότι άλλο μπορεί να κάνει 1.000.000 καυλωμένους φοιτητές που τελείωσαν την εξεταστική να μην σταματήσουν να κουνιούνται.

Ξεχάστε πάρτυ παιδικά, παραταξιακά, δίπλα σε πισίνες, σε ψηλές ταράτσες με πολλά φρου-φρου και άλλα τέτοια μπερδευτικά. Come to Kaleidoskopio για να τη βρεις!

 

https://www.facebook.com/events/243825032378611/