«Νυχτερινή Φρενίτιδα» από την Πολύτιμη Μητσάκου

Posted: Μαρτίου 26, 2012 in Music

Νυχτερινή Φρενίτιδα

(Και ναι, αυτή τη φορά δεν έχει τίτλο Music Update!!!)

“I spent so long in the darkness… I’d almost forgotten how beautiful the moonlight is…”

Γράφω για πράγματα που με εμπνέουν ή με αφορμή αυτά. Γράφω λέξεις που αποστήθισα χρόνια πίσω, μα η μνήμη συγκρατεί. Συγκρατεί όλα όσα αγαπώ και με καθορίζουν, και για ακόμα μια φορά βουτώ μέσα στον κόσμο μου. Αυτή τη φορά έμεινα καιρό έξω από αυτόν, ξεσυνήθισα, η επιστροφή είναι ακόμα πιο δύσκολη όταν βολευτείς μέσα στην απραξία σου.

Μα αρκεί ένα βλέμμα στη σελήνη που από εδώ φαίνεται πιο κοντά μου, πιο καθαρή, διακρίνω κάθε απόχρωση που προκαλούν οι κρατήρες, διακρίνω ακόμη και κάθε ακτίνα που ταξιδεύει την απόσταση από το χάος στην ατμόσφαιρα, ώστε να καταφέρει να χαϊδέψει τις κορυφές των δέντρων. Ένα θέαμα που παίρνω τόσο δεδομένο σε άλλες περιπτώσεις, το θεωρώ ακόμα και ξεπερασμένο, ντεμοντέ, βρε παιδί μου! Εξαντλητικά μπανάλ ίσως! Όμως τον τελευταίο καιρό διδάχτηκα κάτι, ακόμα και αν τώρα δεν το συνειδητοποιώ ολοκληρωτικά,  το οποίο εύχομαι να αποτελέσει κάποτε συνειδητοποίηση όλων· Ο  Walt Whitman είπε πως η υψηλότερη των τεχνών, η ενδοξότερη μορφή έκφρασης και η εκθαμβωτικότερη λάμψη στις λέξεις, είναι η απλότητα- ή κάπως έτσι…

Απλότητα, λοιπόν. Είμαι εδώ για να σε πάρω από το χέρι και να σε καθοδηγήσω μέσα από την απλότητα, στον πιο όμορφα σύνθετο κόσμο που θα μπορούσε να υπάρξει.

Για ακόμα μια φορά, θα σου μιλήσω για τη μουσική…

Και αυτή τη φορά θα είμαι πιο τρυφερή, θα σου φερθώ σα μητέρα, όχι σαν ερωμένη, ούτε σαν φίλη, ούτε σαν ξένη, ούτε σα μέντορας. Κάθε φορά που το χέρι μου θα δείχνει σε κάτι καινούργιο, θα έχω αυτό το γλυκό μητρικό χαμόγελο. Σα μια μητέρα που ποτέ δεν είχες, ούτε ποτέ θα έχεις, και εκεί βρίσκεται όλη η ομορφιά…

Δίλημμα: Θα προτιμούσες να είσαι κουφός ή τυφλός;
Ένα βράδυ έτρεξα έξω και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, ένιωθα χαρά, ανυπομονησία, ένα γαργαλητό στο στομάχι όπως όταν ξέρεις ότι θα αντικρίσεις κάποιο θαύμα. Πόσες φορές σου έτυχε να αντικρίσεις θαύματα; Ποτέ; Μία; Άντε δύο; Ε, τότε, λυπάμαι, γιατί τα θαύματα βρίσκονται μπροστά στα μάτια σου κάθε λεπτό, απλά είσαι ανίκανος να τα δεις. Μην ανησυχείς, είμαι εδώ για να σε βοηθώ πάντα να τα ξεχωρίζεις. Είμαι εδώ για να σε  καθοδηγώ πάντα και να σου προσφέρω εναλλακτικές. Να σου δείχνω την ομορφιά που κρύβω μέσα μου και αν τη δεχτείς, αγκάλιασέ την και χτίσε πάνω της γέφυρα επικοινωνίας μαζί μου! Θέλω να γνωρίσω τον κόσμο σου, θέλω να μάθω ποιος είσαι, όχι αυτός που υποκρίνεσαι, αλλά αυτός που είσαι μέσα από τις νότες, μέσα από επιφωνήματα, μέσα από λέξεις αποτυπωμένες στο χαρτί, μέσα από σημειώματα πάνω σε βιβλία σε στιγμές άχρονες!

Μη μιλάς τώρα, απλά άκου και απλά κοίτα ψηλά στον ουρανό! Μπορώ να νιώσω παιδί κοντά σου. Ας απολαύσουμε μαζί. Κλείσε τ’ αφτιά σου. Η μουσική έχει δονήσεις, μπορείς να την ακούσεις να κυλά  μέσα στο αίμα σου, να του δίνει ρυθμό, όμως το θέαμα αυτό ελάχιστες φορές στη ζωή σου θα δεις, ή και άπειρες. Σε κάθε επιλογή σου είμαι δίπλα σου. Απλά κλείσε τα αφτιά σου, άνοιξε τα μάτια σου και απόλαυσε τις ψυχρές φωταψίες να ρίχνουν τη ραδιενεργή νεραιδόσκονή τους πάνω στα μαλλιά σου. Μερικές φορές για να συναντήσεις την ομορφιά θέλει θυσίες. Και όταν φτάσεις στην ομορφιά, γίνεσαι μέρος της. Και τότε γίνεσαι μέρος του θαύματος.

Είσαι το θαύμα της ζωής σου, η μοναδική ύπαρξη με την οποία θα είσαι σε απόλυτη ένωση για όσο ζεις. Αυτή τη στιγμή δε σου ζητώ να μου πιάσεις το χέρι. Σου ζητώ να πιάσεις το δικό σου. Μην το σφίξεις, απλά παρατήρησέ το, μύρισέ το, άγγιξε κάθε μέρος του, μάθε κάθε λεπτομέρεια πάνω του. Βιβλία, ποιήματα, εξετάσεις… Τι τη χρειάζεσαι την αποστήθιση, όταν δεν ξέρεις να απαριθμήσεις απ’ έξω το πόσες φακίδες έχεις, πόσα σημάδια από πληγές που έκανες άθελά σου όταν ήσουν παιδί; Ανέβα στο ποδήλατό σου, μη φοβάσαι, ο άνθρωπος γεννήθηκε για να τολμά. Νιώθεις ήδη τη ζωή να κυλά; Κυλά! Και άμα αφήσεις τα χέρια και πέσεις, είναι δύσκολο να σηκωθείς. Είμαι πάντα δίπλα σου να σου προσφέρω την επιλογή να σηκωθείς και να σε εμψυχώσω, ακόμα και να σου δώσω το χέρι μου· αλλά είναι επιλογή σου αν θα το πιάσεις τελικά. Κάποιες φορές όταν μείνεις πίσω, μα το ποδήλατο προχωρά, τρέξε, πάλεψε, κάνε οποιοδήποτε κόλπο κατεβάσει το σατανικό παιδικό μυαλό σου και βρες τρόπο να ανέβεις. Αν δεν τον βρεις, τότε μπορεί να χάσεις πολλά στο δρόμο, δε θέλω να σκέφτομαι πως μπορεί να σταματήσεις να είσαι και παιδί, όχι, σα μάνα δε θα καταστροφολογήσω ποτέ, είμαι εδώ για να σε βοηθώ να στέκεσαι στα πόδια σου, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σου.

http://vesicapiscismx.bandcamp.com/track/segundo-bardo-paroxismo

(Ένα διαφορετικό link, με γεύση από διάστημα όπως το βιώνουν στο Μεξικό, rock tripeado αν έπρεπε να καθοριστεί το είδος, σύμφωνα με τα λεγόμενα μέλους της μπάντας, αλλά  για όσους επιθυμούν επίσημους χαρακτηρισμούς, πάρτε μια ταμπέλα psychedelic rock με experimental και progressive rock στοιχεία, καθώς και μια γεύση από λατινική μουσική, έτσι γιατί σας αρέσουν οι σιδηρόδρομοι)

«Ναι; [ναι, ναι, ναι]…….»

«Μ’ ακούς[μ’ ακούς;] ; Δε βλέπω [ω]…»

Είδες; Κατάφερες να το κάνεις, απόλαυσε τώρα την ομορφιά. Ο κόσμος είναι ένα τσίρκο όπως είπε και ο Θ. Το αν ένας κλόουν υποκρίνεται για να βγάλει το ψωμί του, δε σημαίνει πως πίσω από το πάστωμα με τη μπογιά κρύβεται ο ίδιος άνθρωπος. Πότισε τη ζωή σου ομορφιά, μα μην ξεχνάς πως για να ανθίσει χρειάζεται και κοπριά. Πασαλείψου, μη μου φοβάσαι, μετά από μια τέτοια προετοιμασία μένει το καλύτερο μέρος της διαδικασίας που είναι ο ήλιος. Απόλαυσε τη διαδρομή. Αναγνώρισε κάθε ψυχεδελικό κύτταρό σου και άφησέ το ελεύθερο να εκφραστεί. Για να μείνεις κοντά μου, πρέπει να περάσεις αυτή τη διαδικασία. Ωχ! Είδες; Ακόμα και εγώ κάνω λάθη. Εσύ με διδάσκεις, εσύ με βάζεις να μπαίνω σε μια διαδικασία συνεχούς σκέψης, ή μπορεί και στιγμιαίας. Ναι, καλύτερα στιγμιαίας, γιατί πάντα είμαι αυθόρμητη, συνεπώς το ίδιο και η σκέψη μου. Γι’ αυτό πολλές φορές θα με διδάξεις, μην ξαφνιαστείς. Αναπροσαρμόζω λοιπόν: Για να μείνεις κοντά σου, πρέπει να περάσεις αυτή τη διαδικασία. Σπάσε το προσωπείο που σου πλασάρουν, πριν το βάλεις στη σάρκα σου, και δέξου πως έχεις παραξενιές, σκοτεινές πλευρές, σκατά στο κεφάλι σου που πρέπει να πασαλείψεις στη μούρη σου για να σκουπιστείς μετά και να εκτιμήσεις έτσι περισσότερο την καθαρότητα. Συγχώρεσέ με για το λεξιλόγιό μου, μερικές φορές σκέφτομαι πως σου φέρομαι σκληρά, αλλά το υποσυνείδητό μου μού υποδεικνύει πως έτσι σου συμπεριφέρομαι σαν ίσο.

Βυθίσου κι άλλο…

Εύγε! Με κάνεις υπερήφανη! Τώρα μου αποδεικνύεις πως είσαι καλός μαθητής. Τώρα το αποδεικνύεις στον εαυτό σου για την ακρίβεια, εγώ δεν είμαι παρά ένας απλός εμψυχωτής στα βήματα που επιλέγεις εσύ να κάνεις. Την ομορφιά εσύ θα καταφέρεις να την εκτιμήσεις και να την αναγνωρίσεις, εγώ και να τη δω δεν έχει κανένα νόημα. Σκέψου, αλήθεια, πόσο αστεία σκηνή θα ήταν: να ήμασταν σε ένα βουνό και να σου φώναζα: «Είσαι όμορφοοοοος» [είσαι όμορφοοοος] [είσαι όμορφοος] αν εσύ στο τέλος μου απαντούσες, «Είμαι άσχημος». Τρεις φορές δεν ήταν αρκετές; Δεν ήταν. Ούτε χίλιες δε θα ήταν. Θέλω να το ακούσω από τα χείλια σου. Ή καλύτερα, από τις δονήσεις της ύπαρξής σου.

Ναι, έχεις κάνει πρόοδο, είναι εμφανές. Αυτή τη φορά έχεις το προνόμιο να μην πρέπει να επιλέξεις ‘τυφλός ή κουφός’. Οπότε κλείσε τα μάτια και ζήσε με τα μάτια της ψυχής. Αν είναι πολύ New Age για τα γούστα σου, τότε ακόμα πιο πολύ ‘εύγε’ από τη στιγμή που συνεχίζεις να το ακούς. Υποδέχεσαι τη new age περίοδο της ζωής σου, δοκιμάζοντας κάτι περισσότερο ενδιαφέρον από την απλή σοκολάτα που μου ζήταγες μικρός. Ξέρεις ότι για να φτάσεις στην απλότητα από την οποία ξεκίνησες, πρέπει να βουτήξεις στη συνθετότητα. Και ίσως συνειδητοποιήσεις ότι οι δύο μεταξύ τους έννοιες δεν απέχουν και τόσο όσο φανταζόσουν τελικά. Τουλάχιστον όχι τόσο ώστε να είναι ακατόρθωτο να ταλαντευτείς ανάμεσά τους ανά πάσα στιγμή.

Με ξαφνιάζεις με τα συναισθηματικά σου σκαμπανεβάσματα. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως τα mood swings σου είναι σύμπτωμα σχιζοφρένειας. Κάπου το διάβασα, δε θυμάμαι τώρα. Ωραία. Ας υποθέσουμε ότι είσαι σχιζοφρενής. Πώς δρας; Σκέψου. Αφέσου. Φαντάσου. Ξέρω πως δεν είναι το ίδιο με το να είσαι όντως σχιζοφρενής, αλλά φαντάσου το, τα πάντα αποκτούν ενδιαφέρον, έστω και μόνο μέσω της φαντασίας. Πραγματικά δεν ξέρω τι με έπιασε βραδιάτικα, συγχώρεσέ με που φτιάχνω τόσο οξύμωρα ζευγάρια λέξεων όπως το ‘μόνο’-‘φαντασίας’. Κάποιες φορές εκεί που αφαιρούμαι όταν περπατώ, σκέφτομαι πόσο όμορφος πρέπει να είναι ο κόσμος σου, ενώ εγώ δεν μπορώ να τον δω. Ξοδεύω τόση ώρα και τόση ενέργεια πάνω στη σκέψη, και το παράδοξο είναι πως ποτέ δε συνειδητοποιώ πως μέσω αυτής και εγώ εκείνη τη στιγμή χρησιμοποιώ τη φαντασία μου.

Όταν βλέπεις ένα μήλο, λες πως είναι κόκκινο και στρογγυλό. Όμως όταν σε ρωτήσει κάποιος να περιγράψεις ένα μήλο, ακόμα και σε αυτό το λεπτό παράδειγμα που σου φέρνω, χρησιμοποιείς τη φαντασία σου, ώστε να φέρεις το μήλο σα μια νοητή εικόνα στο μυαλό σου, την οποία στη συνέχεια την περιγράφεις λεκτικά. Αν έχεις τρομερή φαντασία, μπορεί να ταξιδέψεις αλλού, ας πούμε στο ότι το συγκεκριμένο μήλο θα μπορούσε να είναι μια παχουλή κυρία, ή ότι είναι ένα απολιθωμένο μήλο το οποίο έχει επιβιώσει αιώνες και αιώνες και η παραμικρή απότομη κίνηση θα το κάνει σκόνη. Και ίσως κάποιος φοβερός και τρομερός τυμβωρύχος παράτησε το… ‘χόμπι’ του επειδή βρήκε αυτό το μήλο, για να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και να βρει την καλύτερη τιμή στην οποία θα μπορούσε να το πουλήσει. Και στο δρόμο του μπορεί να μέθυσε σε κάποιο κακόφημο μπαρ και περηφανευόμενος για το απολιθωμένο του μήλο, να το επιδείκνυε στους θαμώνες του μπαρ, με αποτέλεσμα να το αφήσει πάνω στον πάγκο από όπου ένα άστεγο και πεινασμένο παιδί άπλωσε το χέρι του και το πήρε για να το φάει· και δαγκώνοντάς το το έκανε σκόνη. Γαμώτο… Ούτε που θέλω να φανταστώ τι συνέβη μετά σε αυτό το παιδί…

Είδες; Η φαντασία καμιά φορά μπορεί να μας βασανίζει, μπορεί να φαίνεται στους άλλους πως υπεραναλύουμε τις καταστάσεις, αλλά δεν είναι έτσι. Αποδέξου γλυκά τη δημιουργική και μοναδική σου σχιζοφρένεια, όπως ένα κομμάτι trip hop με μηχανικούς, τρομακτικούς ήχους. Συνδύασα trip hop με φανταστικές, παιδικές ιστορίες για χάρη σου βραδιάτικα, τι άλλο θες για να σου αποδείξω ότι ό, τι τρέλα έχεις μέσα σου πρέπει να την αφήσεις να βγει πηγαία και να διδαχτείς και να ζήσεις από αυτήν;

Nαι… Ναι, το ξέρω… Το ξέρω πως σε κουράζω με τις εναλλαγές μου. Ξέρω πως με θεωρείς άσχετη, ανίδεη στα θέματα συνοχής και οργάνωσης. Δεν μπορώ να το κάνω. Προσπάθησα, αλλά δεν κατάφερα να οργανώσω τη σκέψη μου, πόσο μάλλον τα γραπτά μου. Και μην ακούω βλακείες πως τα γραπτά είναι εδώ για να οργανώνουν τη σκέψη μας. Τα γραπτά είναι εδώ για να κάνουν ακόμα πιο χαοτική τη σκέψη μας, απλά στην προκειμένη περίπτωση τα καλωσορίζουμε στη ζωή μας, γιατί αποτυπώνουν και εξωτερικεύουν, επιβεβαιώνουν αν θες, τη δημιουργική μας φύση. Δε μιλάω για μένα σαφώς. Δεν είμαι δημιουργική. Σαπίζω μέσα στην ίδια τη σκέψη μου, και ζω στιγμιότυπα επικότητας και δράσης μέσω της μουσικής. Τι; Επειδή γράφω κάτι αράδες; Μα κοίτα, τις ενισχύω με μουσική, ώστε το μεγαλείο της να κρύβει την ανικανότητά μου, να την καλύπτει, να πετάει στάχτη στα μάτια σου, συγνώμη, νιώθω πως σε προδίδω. Κάνω ό, τι καλύτερο μπορώ, ίσως δε θα έπρεπε να σου μιλάω για αυτά, σε δηλητηριάζω άθελά μου. Αφήνομαι στις υψηλές νότες ενός βιολιού που θρηνεί το παράσιτο που θρέφω τόσα χρόνια μέσα μου, που αυτή τη στιγμή δεν έχει άλλο χώρο και πρέπει να ξεριζώσω.

Πράσινο… Σκέψη… Πόνος… Καρδιά… Ζιζάνια… Τραβάω… Νιώθω σαν καρικατούρα του εαυτού μου, μπορώ να δω τα είδωλά μου να με επιβραβεύουν για την πάλη μου, νιώθω σαν τον Drizzt, που προσπάθησε να απαρνηθεί τη σκοτεινή του φύση που τον έθρεφε από μικρό, και από drow του Underdark, βγήκε στην επιφάνεια. Αναζητώ ήλιο, και μέσα στην έκσταση της κιθάρας, αναζητώ να γευτώ μέσα στη ρουτίνα σταγόνες επικών στιγμών, μαχών για ιδεώδη των οποίων το νόημα ο άνθρωπος έχασε από νωρίς. Δε θέλω να τα χάσω κι εγώ. Γι’ αυτό έχω εσένα συντροφιά. Έκσταση. Στομαχική ταραχή, διανοητική διαταραχή, σαγηνευτική γαλήνη και απίστευτα σύνθετα απλή δημιουργία. Παραδίδομαι…

Κάτι που θα σε πάει πίσω αν θυμάσαι. Μ’ αρέσει στη ζωή μου να επαναλαμβάνομαι κάποιες φορές. Μάλιστα, θα έλεγα πως μου αρέσει ακόμη και το να είμαι ευχάριστα προβλέψιμη. Μην το φοβάσαι, γλυκέ μου, η απλότητα είναι η μεγαλύτερη ομορφιά. Εξάλλου, κοίτα. Τώρα σου δείχνω μια διαφορετική οπτική. Είναι το σημείο αυτό στο οποίο τα μεγάλα μυαλά συναντιούνται και αλληλοεμπνέονται. Αν αυτό που ακούς δεν είναι θαύμα, τότε πες μου, ποιος είναι; Εσύ. Το ξέρω. Και σ’ αγαπάω και είμαι υπερήφανη. Μέσα από σένα ζω, υπάρχω. Μέσα από σένα θέλω να δω τον κόσμο, να αντικρίσω κάθε ομορφιά, να καταφέρω να αγγίξω το ανυπέρβλητο, αν όχι να το γραπώσω. Και αν μετά επιστρέψω σε μια προηγούμενη κατάσταση, δε με πειράζει, γιατί τουλάχιστον θα έχω φτάσει εκεί σε κάποια στιγμή της ζωής μου. Προτιμώ τη μια και μοναδική φορά, παρά το καθόλου.

Η Μάγια Αγγέλου είπε: Η μουσική ήταν το καταφύγιό μου. Μπορούσα να συρθώ ανάμεσα στο κενό των νοτών και να κουλουριαστώ στη μοναξιά μου. Ή κάπως έτσι νομίζω, κάπως έτσι διάβασα.  Και όπως είπε και ο T. «το να νιώθεις μοναξιά και ταυτόχρονα ικανοποίηση, είναι πιστεύω ένα σπάνιο είδος ευτυχίας». Έτσι ακριβώς, σε αυτό είμαι σίγουρη.

______

Συγχώρα την πολυλογία μου… Σε ενέπνευσα μήπως για λίγη μοναξιά; Καλή είναι η λίγη μοναξιά, μην τη φοβάσαι. Αν έχεις όρεξη, μπορείς να κάνεις ένα ακόμη τελευταίο για σήμερα ταξίδι. Ενδείκνυται για τις βραδινές ώρες, πίστεψέ με.  Και ξέρεις κάτι; Η καλύτερη και πιο γλυκιά πλευρά της μοναξιάς (με τη ρομαντική και όχι τη σκοτεινή έννοια-κάποια στιγμή θα καταλάβεις τη διαφορά) είναι να μοιραστείς αυτό το ταξίδι με κάποιον άνθρωπο αξίας δίπλα σου. Εγώ τώρα θα σου αφήσω το χέρι. Αναζήτησε κάποιον άλλον. Μοιράσου όσα είσαι, με κάποιον που εσύ θα επιλέξεις. Και όταν το σκοτάδι το νιώθεις απειλητικό από πάνω σου όπως τα σύννεφα πριν τη βροχή, να με καλείς, εγώ θα είμαι πάντα εδώ. Και αν κάποια στιγμή δεν είμαι, η μουσική είναι πάντα.

Υ.Γ: Διαβάζοντάς το ολοκληρωμένο, βρήκα το άρθρο αρκετά, μα τελείως ακούσια, Μπουσκαλι-κό. Ζητώ συγνώμη από τους λάτρεις του, δεν είχα τέτοιους σκοπούς· για όσους τον σνομπάρουν, μπορώ να πω με πολλή πολλή απλότητα πως I dont give a shit!

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η nako λέει:

    Αφτο το τελεφταιο ποσο γαματο παιζει να ειναι ?????

  2. Ο/Η Π.Μ λέει:

    Χαχαχαχα!Κύριε Σόρα-Ουράνη,ελπίζω να ικανοποίησα τις ορέξεις σας 😉
    Θα είμαι πιο γρήγορη την επόμενη φορά 😀

  3. Ο/Η Θάνος Ουράνης λέει:

    Δεν κάνω πλάκα… μια από αυτές τις μέρες θα δημοσίευα στο γκρουπ: «Πολυτιμη πρέπει να βγάλεις νέα συλλογή για το compact disc club»… πραγματικά δεν είχα τι να ακούσω και τις άλλες 2 »συλλογές» τις είχα κάψει!! Keep on 😉

  4. Ο/Η Π.Μ λέει:

    Χαχαχα!Βάσωωω <3<3<3
    Για ακόμα μια φορά με τιμάς ^^ Thanks για όλα και χαίρομαι που προκαλώ θετικά συναισθήματα 🙂
    Από εδώ και πέρα θα είμαι πιο ενεργή,οπότε ελπίζω να σου προσφέρω ακόμα περισσότερες τέτοιες στιγμές ^^
    Ανυπομονώ να δω Vol 2 από Πειραιά και θέλω να συνεχίσω να απολαμβάνω γραπτά σου για λόγους που σου έχω εξηγήσει και προσωπικά 😉
    :*:*:*

  5. Ο/Η Wasi LikiWe Lona λέει:

    ρε πολυτιμακι… ειχα τσακωθει με καποιον κ ημουνα σκατα κ με εκανες να ηρεμησω τοσο πολυ! 🙂

    μαμαααααααααααααααα!!!:D

    νταξ οι μουσικες για ακομη μια φορα τα σπασαν!
    οι μεξικανοι πολυ καλοι! μερικες μουσικες μου θυμιζαν αυτα που μας εβαζαν στη yoga 😛

    το the heart asks pleasure πολυ καλη επιλογη! η καλή τέχνη εξαλλου στηρίζεται στα επαναληπτικά μοτίβα και ακόμα καλύτερα όταν μιλάμε για τετοιες μελωδίες!

    ειναι 2.41 και μ εκανες να ηρεμησω! thank u polytimaki!!! ❤

  6. Ο/Η Π.Μ λέει:

    Από τα πιο όμορφα comments που έχω λάβει!Αυτή και αν είναι τέλεια θεμελιωμένη γέφυρα επικοινωνίας 😉 ! Ο καθένας νιώθει με βάση τα προσωπικά του βιώματα και μέσα από την αντίληψή του βγάζει τη δική του τελειότητα (που εμπεριέχει όλα όσα ανέφερες)!
    Και όταν όλοι συνεργάζονται και αλληλοεμπνέονται,τότε προκύπτει το καλειδοσκόπιο!Κομμάτια ομορφιάς κεντημένα όλα σε ένα σύνολο!Τι πιο τέλειο…<3
    Viva el Mexico, tambien 😀 !

  7. Ο/Η irene λέει:

    α!!!…και VIVA MEXICO για να μην ξεχνιόμαστε..

  8. Ο/Η irene λέει:

    κάθε λέξη, κάθε συλλαβή αποκτούσε ολοένα και μεγαλύτερο νόημα, ολοένα και μεγαλύτερη η ταραχή για την ενοχή μου που την έκρυβα για πολύ καιρό και κάπως τα κατάφερα. έμαθα να τη διαχειρίζομαι, και εν τέλει να την αποδέχομαι.αλλά ξέρω ότι είναι εκεί. όπως και να χει, ευχαριστώ για αυτό που εγώ αρνήθηκα να δω.για αυτό που συνεχίζω ακόμα να αποφεύγω..και ξέρω με τα δικά μου δεδομένα ότι δεν είναι ότι πιο εύκολο.ειδικά τώρα.για διάφορους λόγους. σημαντικούς και ασήμαντους. όπως και να χει, σχολιάζω σε προσωπικό τόνο, γιατί έτσι με έκανες να αισθανθώ μέσα από το μουσικό αυτό ταξίδι. γιατί αυτό είναι πάνω απ’ όλα το καλειδοσκόπιο. η δική σου οπτική , η δική μου, η έκφραση, η έμπνευση και η δημιουργία, το αποτέλεσμα, ο πόνος και η ομορφιά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s