Αρχείο για Απρίλιος, 2012

Φινλανδία, ώρα 10.06 - (Πολύτιμη Μητσάκου)

 

 

 

- (Πολύτιμη Μητσάκου)

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=1ro4FHd51t4 - Πολύτιμη Μητσάκου)

 

 

στο mute

Posted: Απρίλιος 29, 2012 in Ελεύθερα Κείμενα
γιατί φοβάμαι τόσο πολύ ρε;
και πότε θα γίνει ζωή αυτό εδώ;

δε σʼακούω.

γιατί δε σʼακούω;


δε με καταλαβαίνεις;
πάλι πονάει το γαμημένο το κεφάλι μου.
γιατί πονάει το κεφάλι μου ρε;

δεν ακούω,

 

τι λες;

γιατί δε σʼ ακούω ρε γαμώτο
Aναδημοσίευση από salvabor.wordpress.com

- (Nίκος Νακόπουλος)

 

 

- (Nίκος Νακόπουλος)

Μια εμπειρία (χρωμ)αστική

Το ξυπνητήρι χτύπησε βίαια την ίδια ακριβώς ώρα. Στραγγάλισε για τελευταία φορά το μαξιλάρι  και ανακάθησε στα σεντόνια. Τεντόθηκε απότομα και σηκώθηκε βαριεστημένα. Η καφετιέρα έσταζε όσο αυτή μπήκε για το χλιαρό, πρωινό ντουζ. Η μέρα είχε ξεκινήσει όπως όλες οι άλλες.

Στο δρόμο περπατούσε αδιάφορα κοιτώντας κάτω. Υποκρινόταν ότι η επιθετικότητα της πόλης δεν την ενοχλούσε. Δεν τολμούσε να κοιτάξει ψηλά. Ένιωθε πως τα κτίρια την κοιτούσαν αφιλόξενα από τα μικρά τους παραθυράκια –δείγμα του χαρακτήρα της πόλης της. Κι όπως περπατούσε ανάμεσα στον ατελείωτο κάναβο των 50Χ50 με προσοχή να μην πατήσει πάνω σε αρμό, μία από τις πλάκες της φάνηκε πιο λαμπερή από τις άλλες. Δεν ήταν  η αντανάκλαση του πρωινού ήλιου. Ήταν μερικές κηλίδες…  αίματος ή χρώματος; Δεν είχε χρόνο να ασχοληθεί.  Έπρεπε να προλάβει να στείλει τα fax πριν τις 10. Ήταν 2 μήνες μόνο στη δουλειά και δεν είχε περιθώριο να χασομερά. Εξάλλου είχε ένα πάκο έγγραφα να ελέγξ…  Κι άλλο αίμα! Οι κηλίδες τώρα πύκνωναν και γίνονταν ποτάμι που κυλούσε ανήσυχα προσπαθώντας να σκαρφαλώσει κάπου. Και το ποτάμι πριν προλάβει να αναρριχηθεί στον μπετονένιο μαντρότοιχο ο ερωτισμός του κεραμυδιού γινόταν αποχρώσεις της ελπίδας σε τόνους της θάλασσας. Εκείνη σταμάτησε να κυνηγάει το χρόνο. Του ζήτησε ένα διάλλειμα. Ήθελε να παρατηρήσει αυτό το πρωτότυπο όργιο. Τα γαλάζια είχαν αρχίσει να σκουραίνουν και περνώντας μέσα από το σκοτεινό βυθό έγιναν βιολετιά  με λίγο παραπάνω μπορντώ. Το μυστικισμό της ποικιλίας των μωβ ήρθε να ανταγωνιστεί ο ενθουσιασμός του πορτοκαλί του κουρασμένου ήλιου. Αυτή είχε απομείνει να κοιτάει εκστασιασμένη το πάθος των ενώσεων. Μέχρι που αποφάσισε ότι δεν ήθελε να κοιτάει μόνο. Ήθελε να γδυθεί και να χορέψει μαζί τους. Κι όσο πλησίαζε διστακτικά το μαντρότοιχο, ένιωσε να λούζεται από τη χαρά των λεμονιών. Έπιασε το σοβαρό κυπαρισσί που ως τότε είχε μείνει στις άκρες και το έπεισε να κινηθεί στους ρυθμούς της. Κι αυτό ντράπηκε και μεταμορφώθηκε σε ένα παστέλ λαχανί που είναι από τη φύση του πιο παιχνιδιάρικο.

Κι όταν λαχάνιασε, στάθηκε. Ένιωσε κάτι τσιμπήματα βαθιά μέσα της. Δεν έδωσε σημασία. Είχε τώρα γίνει ένα με το μαντρότοιχο και κοίταζε προς το δρόμο. Δίπλα στην τσάντα και τα πεταμένα ρούχα της περνούσαν αδιάφορα περαστικοί. Κι όλοι κοιτούσαν κάτω. Περαστικοί που μόλις έβλεπαν της κηλίδες επιτάχυναν. Και για κάθε περαστικό που προσπερνούσε τις κηλίδες ένιωθε ένα ακόμη τσίμπημα. Και για κάθε περαστικό που προσπερνούσε τις κηλίδες έβλεπε μία ακόμη κηλίδα να εμφανίζεται. Κατάλαβε. Ο τοίχος πληγονόταν από την αδιαφορία των ανθρώπων. Αν όμως  τον πρόσεχαν, αυτός κέρδιζε ζωή – και την ανταπέδιδε στο μέγιστο. Το βιολετί την είδε προβληματισμένη. Την πλησίασε, την πήρε από το χέρι και ξεκίνησε μια βόλτα σε μέρη όχι τόσο μακρινά μα ονειρεμένα. Την πήγε να δει χρωματιστά παράθυρα, ανθρώπινα κατώφλια, πολύχρωμες μεσοτοιχίες, πλεκτά δέντρα, κορδέλες χρωματιστές που ακολουθούσαν τα ρυθμό του ανεμολογίου και εγκαταστάσεις που ενισχύουν τον ήχο της φύσης και σωπαίνουν τα αυτοκίνητα. Κι όλα αυτά μέσα στην πόλη – ποια πόλη; Γιατί όχι τη δική της πόλη;

 

Το βιολετί ξυπνητήρι χτύπησε την ίδια ακριβώς ώρα. Αγκάλιασε για τελευταία φορά το παστέλ λαχανί μαξιλάρι  και ανακάθησε στα σιέλ σεντόνια. Τεντόθηκε γλυκά και σηκώθηκε γεμάτη ζωή. Η κεραμυδί καφετιέρα έσταζε όσο αυτή μπήκε για το χλιαρό, πρωινό ντουζ. Η μέρα δεν είχε ξεκινήσει όπως όλες οι άλλες!

- (Γιώργος Παπαματθαιάκης)

 

 

acropolis 1 - (Γιώργος Παπαματθαιάκης)

 

 

 

St' Pauls 2 - (Γιώργος Παπαματθαιάκης)

 

 

 

Papam art - (Μενέλαος Γιαννόπουλος)

Ακούσαμε ότι συντομα επιστρέφει κ καποιος από τα ξένα! Ποιος; 

Length of Daylight-14 hours and 54 minutes (Πολύτιμη Μητσάκου)

Για όσους μας γνώρισαν την Παρασκευή αλλά και για τους γνωστούς και μη εξαιρετέους, η επόμενη μας συνάντηση θα γίνει στο παρκάκι του Αγίου Νικόλα Ασκληπιού και Αραχώβης στις 5. Αποφασίζουμε 2ο αφιέρωμα (τα όνειρα απορρίπτονται επειδή έχουν ξαναγίνει 2 φορές) κλείνουμε με ήλιο την προ-πασχα εποχή και περί ορέξεως κoλοκυθόπιτα από εκεί και πέρα.

Υ.Γ : Παρακαλείται όποιος θέλει να προτείνει θέμα να το έχει δομήσει το μέγιστον δυνατόν.