Αρχείο για Μαΐου, 2012

Η θεατρική μας ομάδα ετοιμάζεται για νέα παράσταση, υπό τον τίτλο “Μοντέρνες Ματιές”! Αναζητούμε το μοντέρνο και όψεις της σύγχρονης ζωής μεταφέροντας την καθημερινότητα του παραλόγου σε ποικίλους τόπους και εποχές!  Επικεντρώνουμε το ενδιαφέρον μας σε μονόπρακτα έργα, τα οποία και συνδέουμε μεταξύ τους, προσπαθώντας να προσεγγίσουμε την πραγματικότητα που βιώνουμε και τα κυρίαρχα ήθη μέσα από συμβολισμούς και παραλληλισμούς.

ΤΟ ΕΡΓΟ:
Πρόκειται για τα έργα “Precisely” και “Apart From That” του Harold Pinter, “Καμπαρέ ο Κόσμος” της Κωστούλας Μητροπούλου, “Στάση Λεωφορείου” από το “Εκείνος και Εκείνος” του Κώστα Μουρσελά και “Επτά Επί Τροία” του Θοδωρή Ηλιόπουλου, καθώς και για θεατρικές διασκευές των ποιημάτων του Γιάννη Ρίτσου “Κλιμάκωση” και “Γελωτοποιός”, των πεζών κειμένων “Ένα Μέρος Σαν και τ’ Άλλα” και “Πέτρινες Διαδρομές” του Θοδωρή Ηλιόπουλου και “Εν αρχή Ην ο Λόγος” των Φώτη Ηλιόπουλου και Φίλιππου Αμολοχίτη. Ως συνδετικός κρίκος των έργων λειτουργεί προσαρμοσμένο απόσπασμα από την “Επέτειο” του Harold Pinter.

Διάρκεια: 70′

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ:
Την Παρασκευή 1.6, στις 18.30 στο θεατράκι πίσω από την εκκλησία του Αγίου Νικόλα. (Ασκληπιού κι Αραχώβης).

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Ηθοποιοί (με σειρά εμφάνισης):
Θοδωρής Ηλιόπουλος, Αντώνης Μπαλλής, Φώτης Παυγέλος, Μαρία Καλογήρου, Άννα Νάκου, Φώτης Ηλιόπουλος, Φίλιππος Αμολοχίτης, Κατερίνα Ράπτη, Δήμητρα Χάλαρη, Βάσια Αντωνίου, Ειρήνη Πανοπούλου

Σκηνοθεσία: Θοδωρής Ηλιόπουλος, Αντώνης Μπαλλής
Μεταφράσεις, θεατρική προσαρμογή: Θοδωρής Ηλιόπουλος, Αντώνης Μπαλλής, Φώτης Ηλιόπουλος, Φίλιππος Αμολοχίτης, Κατερίνα Ράπτη

*Μουσική από τους “7frogs” τους οποίους ευχαριστούμε θερμά!

 

http://simeiakaitheatra.wordpress.com/

Advertisements

Ξεκινήσαμε σχεδόν από το τίποτα. Τα exit-poll δεν ήταν υπέρ μας. Τα Μ.Μ.Ε δεν μας πρόβαλλαν και η τελευταία μας ομιλία ήταν φτωχή. Παρόλα αυτά με 400 άτομα βγάλαμε οικουμενική κυβέρνηση, με άκυρες μεθυσμένες ερασμίτισσες να μας δίνουν τη ψήφο τους, την μουσική να λαμβάνει διεθνή συγχαρητήρια και το κέφι να παίρνει βαθμολογία ΑΑΑ.

Τη δεύτερη φορά υπήρχε ένας υψηλός πήχης να ξεπεραστεί. Οι ψηφοφόροι μας φώναζαν «Πάρτυ υπάρχουν» και οι αντίπαλοί μας έτρεμαν την εκτίναξη της δημοτικότητας μας στα ύψη. Ως συνετή και ακέραια δύναμη περάσαμε και ξεπεράσαμε της προσδοκίες όλων, φανήκαμε συνεπείς με τις προ-προπαρτιακές μας υποσχέσεις και η κορυφή βάφτηκε πάλι πολύχρωμη. Σημαντικό είναι να σημειωθεί πως η αποχή γνώρισε πρωτοφανή χαμηλά ποσοστά.

ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΦΑΡΜΑΚΕΡΗ !!!

Ανεμίζοντας το λάβαρο του μονοκομματισμού φέτος οι ευθύνες βαραίνουν τις πλάτες μας όσο ποτέ. Το προπαρτιακό μας πρόγραμμα και η επιστολή που αποστείλαμε στους Ευρωπαίους λέει ρητά :

Αναβάθμιση του χώρου : Πάμε στην Αρχιτεκτονική στο γκάζι με μπόλικο χώρο για υπερδιπλάσιο κόσμο και άνετο ποδοπάτημα.

Τρομερά live : Την ημέρα θα ανοίξουν οι

7frogs

Joanna Drigo

Plummers

Bases

+Φιλική συμμετοχή oi 1550

Αναβάθμιση της μουσικής : Με εμπιστοσύνη στο εγχώριο δυναμικό λέμε όχι στην ιδιωτικοποίηση της μουσικής από του ξένους συμφεροντολόγους. Είμαστε Έλληνες. Είμαστε αυτόνομοι. Είμαστε DJ’s!

Διατήρηση των πολύ καλών τιμών : 8 ευρώ είσοδος με ποτό

Σας περιμένουμε στις επάλξεις το Σάββατο 26 του Μάη να μας δώσετε την αυτοδυναμία και να βγάλουμε το κρίσιμο αυτό Σάββατο από την δύσκολη θέση.

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Με Θέμα: «Τεχνολογία και κοινωνία»

ΓΕΝΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

  1. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν ΜΟΝΟ όσοι ασχολούνται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
  2. Από τον Διαγωνισμό εξαιρούνται αυστηρά τα μέλη του ΔΣ και της συντακτικής του περιοδικού «το Καλειδοσκόπιο». Παρόλα αυτά μπορούν να συμμετέχουν φιλικά.
  3. Το υλικό με το οποίο θα συμμετάσχει ο κάθε διαγωνιζόμενος θα είναι αποκλειστικά έως και 2 φωτογραφίες με θέμα «Τεχνολογία και κοινωνία».
  4. Η συμμετοχή στον διαγωνισμό συνεπάγεται αυτόματα την ανεπιφύλακτη αποδοχή από μέρους των διαγωνιζόμενων όλων των όρων του παρόντος κειμένου και η μη συμμόρφωση προς αυτούς αποτελεί λόγο αποκλεισμού.
  5. Το «Καλειδοσκόπιο» θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για τη φύλαξη και προστασία των έργων από οποιαδήποτε φθορά, δεν ευθύνεται όμως για απρόβλεπτη απώλεια ή καταστροφή τους.

ΕΙΔΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

  1. Οι διαγωνιζόμενοι θα υποβάλλουν την συμμετοχή τους με τους εξής τρόπους:
  • ηλεκτρονικά μαζί με ένα συνοδευτικό επεξηγηματικό κείμενο (έως 100 λέξεις), ονοματεπώνυμο και στοιχεία επικοινωνίας  έως και τις 22 Μαΐου στο email fwtodiagwnismos@gmail.com
  • Εναλλακτικά , μπορείτε να τις παραδώσετε στα χέρια μας μέσω των στοιχείων επικοινωνίας που αναγράφονται παρακάτω. (πρέπει να είναι τυπωμένες σε μέγεθος Α4)

Σημείωση: Για όσους τις παραδώσουν ηλεκτρονικά, το Καλειδοσκόπιο αναλαμβάνει τα έξοδα εκτύπωσής τους.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ & ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

  1. Κάθε υποψηφιότητα αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του δημιουργού της.
  2. Για την συμμετοχή σας στον διαγωνισμό, αποδέχεστε πως είναι απαραίτητη η δημόσια εμφάνιση και έκθεση των επιλεγμένων φωτογραφιών.
  3. Οι συμμετέχοντες στον διαγωνισμό δηλώνουν ότι παραχωρούν στους διοργανωτές του διαγωνισμού το δικαίωμα δημοσίευσης – έκθεσης – εκτύπωσης σε φωτογραφικό άλμπουμ, των φωτογραφιών τους για κάθε σκοπό, εκτός της εμπορικής εκμετάλλευσης, με τον όρο της αναφοράς του ονόματος τους και παράλληλη ενημέρωση αυτών.

ΟΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΜΑΣ

Οι οργανωτές υποχρεούνται να ενημερώσουν όσους συμμετάσχουν στο διαγωνισμό μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου για το μέρος όπου θα γίνει η έκθεση και η βράβευση, καθώς και να ενημερώσουν για τα αποτελέσματα ηλεκτρονικά.

Οι οργανωτές διατηρούν το δικαίωμα να αναστείλουν το διαγωνισμό οποιαδήποτε στιγμή κρίνουν απαραίτητο, λόγω αδυναμίας διεξαγωγής του χωρίς καμία υποχρέωση προς τους συμμετέχοντες.

Πρόσωπα που θεωρούν πως θίγονται τα πνευματικά τους δικαιώματα μπορούν να επικοινωνήσουν στην ηλ. δ/νση fwtodiagwnismos@gmail.com

ΔΩΡΑ / ΒΡΑΒΕΙΑ

  1. Στο διαγωνισμό θα ανακηρυχθεί ένας νικητής με την παρακάτω διαδικασία: Οι φωτογραφίες, που θα σταλούν αρχικά θα εκτεθούν στο Φεστιβάλ του Καλειδοσκοπίου, που θα γίνει στις 24 Μαΐου στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και οι επικρατέστερες θα εκτεθούν για την ανάδειξη της νικήτριας φωτογραφίας στις 26 Μαίου στην «Αρχιτεκτονική» στο Γκάζι (Ελασιδών 6).

Το παραπάνω διήμερο και κατά τις ώρες των εκδηλώσεων του φεστιβάλ το κοινό θα έχει την ευκαιρία να ψηφίσει την φωτογραφία, που του αρέσει και να κρίνει τον νικητή ή τη νικήτρια του διαγωνισμού.

  1. Η καταμέτρηση των ψήφων θα γίνει από την οργανωτική επιτροπή, τα ονόματα δε που την αποτελούν δημοσιεύονται παρακάτω.
  2. Τα αποτελέσματα θα δημοσιευθούν στην ιστοσελίδα του Καλειδοσκοπίου https://tokaleidoskopio.wordpress.com/
  3. O νικητής θα έχει εκτενές αφιέρωμα του έργου του στο επόμενο έντυπο τεύχος του περιοδικού, με μορφή η οποία θα συναποφασιστεί.
  4. Η βραβευμένη φωτογραφία θα δημοσιευτεί στην επίσημη ιστοσελίδα του Περιοδικού.

ΥΠΟΒΟΛΗ

Για να υποβάλετε τις συμμετοχές σας:

Ηλεκτρονικά η διεύθυνση είναι fwtodiagwnismos@gmail.com

Για παράδοση απευθείας στα χέρια μας μπορείτε να έρθετε σε επικοινωνία μαζί μας στο ίδιο mail ή στο τηλέφωνο 6939517970.

Οργανωτική Επιτροπή:

Βασιλική Βελώνα

Γιώργος Παπαματθαιάκης

Mενέλαος Γιαννόπουλος

 

Τέλος η πρόβα, γυρίζω σπίτι.

Πετάω κλειδιά, κείμενα, σημειώσεις.

Βγάζω παπούτσια. Απαραίτητο.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο, σκοτάδι.

Ηρεμώ, η ένταση της ημέρας αρχίζει να εξατμίζεται.

Ευκαιρία να δουλέψω λίγο πάνω στο κείμενο.

Μπα…

Ταινία, θα δω ταινία…

Ψάχνω στον υπολογιστή.

Θα δω ταιν…

Είμαι στο φάκελο της μουσικής.

Εδώ δεν έχει ταινίες…

‘’Philadelphia – Neil Young’’  , μελαγχολικό λίγο.

Προσθήκη στην playlist.

Βυθίζομαι στην καρέκλα μου.

Χαλαρά δεν μας βλέπει κανείς.

Καμία εικόνα. Κανένας θεατής.

Ας νιώσω λίγο αυτό που είμαι,

Σήμερα το αντέχω, σήμερα με αντέχω.

Ας νιώσω τι είμαι και όχι τι θέλω να είμαι.

Για λίγο μόνο.

Βυθίζομαι ακόμα πιο πολύ στη καρέκλα μου.

Η μνήμη κυλάει. Καταστρέφει τη νύχτα.

Σπάει την σφιχτή, ξύλινη θήκη του μυαλού.

Βάζει σε κίνδυνο τον θάνατο.

Η μνήμη με καλεί.

Θα πάω. Αλλιώς δεν θα μιλήσει.

Ακούω. Θυμώνω.

Έλλειψη ισορροπίας.

Πώς γίνεται αυτό;

Ξέρω;

Πρέπει να ξέρω;

Και όμως η μουσική το επιβάλει.

Με κάνει να ξέρω.

Χαμογελάω.

Χαοτικές σκέψεις.

Το κομμάτι τελειώνει.

Θα πω στον εαυτό μου ότι είναι κουρασμένος.

Πρέπει να πάω για ύπνο.

Ίσως ένα βράδυ να ακουμπήσω πιο βαθιά.

Λίγο πιο βαθιά.

Όχι απόψε όμως.

Απόψε είχα πρόβα.

 

Αντώνης Μπαλλής

Ημέρα Δευτέρα 8 Μαίου και ώρα 12:49. Μόλις γύρισα από την παράσταση «Η Παγίδα» στο θέατρο Eliart στο γκάζι και αφενός μπορώ με μεγάλη ευκολία να κατανοήσω γιατί ο Χίτσκοκ αγόρασε τα δικαιώματα του έργου και αφετέρου να λυπηθώ που τελικά δεν μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη υπό τη μαεστρία του (άσχετο αν την μετέφεραν πάρα πολύ άλλοι σκηνοθέτες).

Έχοντας δει 30+ ταινίες του μπορώ να αναγνωρίσω πάμπολλα «χιτσοκικά» στοιχεία : το «καλό» (ο σύζυγος που έχασε τη σύζυγο του) να αποκτά νωρίς την συμπάθεια μας προσπαθώντας εναγωνίως να δικαιωθεί, το «κακό» πιο διεστραμμένο και ύπουλο από ποτέ να απλώνει όλο και πιο πολύ τα πλοκάμια του, την εξυπνάδα να κυριαρχεί, τους κοφτούς διάλογους, τις δραματοποιήσεις και πολλά άλλα! Αυτά όλα στο πρωτότυπο έργο και την υποθετική ταινία σκηνοθετημένη από τον «Χίτς».

Τα είδαμε όλα αυτά στο σανίδι όμως? Η απάντηση είναι εύκολη. Ναι τα είδαμε. Όχι στο μέγιστο βαθμό αλλά τα είδαμε. Ο σύζυγος (το «καλό») παίζει εξαιρετικά και γρήγορα μας παίρνει με το μέρος του. Ακροβατώντας ανάμεσα στην λύπηση, την τραγωδία και την συμπάθεια τον νιώθεις δικό σου και αγωνίας να δικαιωθεί. Οι διάλογοι στην πλειοψηφία τους είναι κοφτοί και ιντριγκαδόρικοι και αποτυπώνουν ρεαλιστικώς τον τρόπο που θα μίλαγε οποιοσδήποτε στην δεδομένη κατάσταση. Πολύ καλά παίζει και  η εξουσία της υπόθεσης ο «Κύριος Επιθεωρητής» ο οποίος είναι εξαιρετικά ουδέτερος και ψυχρά αφιερωμένος στο έργο του. Είναι έξυπνος,ξέρει τι κάνει, δεν εμπιστεύεται ούτε στη σκιά του και μακρυά από μεροληψίες και συμφέροντα κάνει τη δουλειά του. Τα πάντα είναι ρεαλιστικά και όσο δραματοποιημένα πρέπει χωρίς ανόητες υπερβολές. Μοναδικό μειονέκτημα πέρα από τα αρκετά σαρδάμ που ακούστηκαν (δεν ξέρω τι είχαν πάθει-πανω από 10-13 σύνολο) ήταν «το κακό» της υπόθεσης. Όχι και ενοχλητική η ερμηνεία των ηθοποιών που το αντιπροσώπευαν αλλά σίγουρα θα εξύψωναν την παράσταση  2 πιο σαδιστές-σατανικοί-δαιμονικοί ηθοποιοί οι οποίοι θα έκαναν εμάς τους ίδιους να φοβόμαστε για τη ζωή μας με τα δόλια και πανούργα μέσα που χρησιμοποιούν.

 

Γιατί να το δω? Γιατί είναι μόνο 10 ευρώ (φοιτητικό), γιατί είναι μία πάρα πολύ καλή αστυνομική ιστορία και είσαι φαν,γιατί  2 στους 5 ηθοποιούς παίρνουν βαθμό 9/10 (ο επιθεωρητής και ο σύζυγος), γιατί το στοιχείο του χιούμορ εύστοχα τοποθετημένο εδώ και εκεί,γιατί  είναι ότι πιο κοντινό σε Χίτς μπορείς να δεις στο θέατρο και επειδή σου αρέσουν τα μικρά θέατρα.

Γιατί να ΜΗΝ το δω? Γιατί 2 στους 5 βασικούς ηθοποιούς παίρνουν μαααααξιμουμ βαθμό 6,5/10, γιατί οτιδήποτε λιγότερο από Χίτσκοκ δεν σου αρέσει, γιατί θέλεις να δεις μία παράσταση που θα σου αλλάξει τη ζωή, γιατί έχεις υπερβολικές προσδοκίες και νομίζεις ότι θα δεις ένα αριστούργημα για το οποίο θα παραμιλάς (φίλε χαλάρωσε μία αστυνομική ιστορία είναι) και γιατί δεν σου αρέσουν τα μικρά θέατρα. Ή επειδή είσαι φοιτητής και θα πληρώσεις 15 ευρώ.

 

Λινκ από Αθηνόραμα

Άνοιξη 2012

Posted: Μαΐου 2, 2012 in Ελεύθερα Κείμενα

Άνοιξη και ανοίγω τα τετράδιά μου να βυθιστώ στο χαοτικό κόσμο μου. Δεν ξέρω αν σου συμβαίνει και σένα, αλλά προς το παρόν βρίσκω το γράψιμο τόσο εξουθενωτικό όσο το κλάμα ενός μικρού παιδιού· κλαίει αληθινά και τραγικά, με όλο του το είναι και όταν πια τα έχει δώσει όλα, αποκοιμιέται γαλήνιο για να ξυπνήσει μερικές ώρες αργότερα εξαγνισμένο· και συνεχίζει ακάθεκτο τη ζωή του έχοντας ήδη αφήσει πίσω το λόγο που λίγο πριν πυροδότησε μια τόσο ισχυρή εσωτερική πάλη. Έτσι είμαι κι εγώ. Όχι μόνο εξουθενώνομαι, αλλά και αφήνω πίσω τους λόγους με έκαναν να ταξιδέψω, έχοντας όμως ήδη αγκαλιάσει την αλλαγή μέσα μου. Ξεχνάω τι γράφω και για αυτό πολλές φορές γυρνάω πίσω για να εξετάσω οπτικές και να ανακαλύψω εμένα.

Φθινόπωρο 2011 (αρχές), βλέπω κάτι που με καθηλώνει. Δεν είναι γραπτό, δεν είναι καν ιστοριούλα. Είναι μια σκέψη τσαπατσούλικα αραδιασμένη- ίσως μέσα σε κάποιο λεωφορείο, με όλα τα τραντάγματα απ’ τις λακκούβες και τα απότομα φρεναρίσματα- στριμωγμένη κάπου ανάμεσα σε πορείες, τραγούδια, internet και κριτική. Πολλή κριτική. Και αμφισβήτηση. Για τα πάντα.

«Πιάνω τον εαυτό μου να σταμπάρει μέρη της Αθήνας όπου θα μπορούσαν να καταφεύγουν άστεγοι και δεν είναι μόνο λύπη γι’ αυτούς».

Από τη στιγμή που είναι μόνο μια σκέψη, σίγουρα δεν κατάλαβες τίποτα, ή σχεδόν τίποτα. Είναι απλές λέξεις αυτές που κοιτάς. Απλές λέξεις-κλειδιά που φτιάχνουν μια φαινομενικά ασήμαντη, αθώα αρμαθιά, η οποία όμως ανοίγει τόσες πολλές πόρτες που θα μου πάρει καιρό να ανακαλύψω το πολλαπλό νόημα των κακογραμμένων αυτών λέξεων μιας φθινοπωρινής μέρας. Μια άνοιξη δεν είναι αρκετή για να προβλέψει πάσα οπτική, το μάθαμε πια. Κάθε εποχή και κάτι νέο, κάθε μήνας και κάτι νέο. Κάθε ΜΕΡΑ και κάτι νέο! Πάντα εκεί για να σου υπενθυμίζει ότι ακόμα δεν τα είδες όλα και να ξαπλώνεις το βράδυ με την ελπίδα πως ίσως αύριο δεν ακούσεις επιτέλους κάτι καινούργιο. Καλύτερα να μην υπάρχουν καθόλου ειδήσεις από το να υπάρχουν μόνο δυσάρεστες. Εκεί καταντήσαμε…

Αθήνα, φθινόπωρο 2011.

Δε μπορώ να θυμηθώ γιατί έγραψα τη συγκεκριμένη στιγμή εκείνες τις λέξεις. Μπορώ όμως να κοιτάξω, σαν κάποια άλλη, τα μάτια μου κατά τους περιπάτους μου στην Αθήνα, ώστε να ανακαλέσω συναισθήματα. Τόσα συνέβησαν τα προηγούμενα χρόνια, αλλά χρειάστηκα εμπειρίες, αναζητήσεις, σκέψεις και πολύ περπάτημα για να φτάσω να χαράξω με το στυλό αυτές τις λέξεις. «Πιάνω τον εαυτό μου να σταμπάρει μέρη της Αθήνας». Αντιποιητική η λέξη σταμπάρω; Σταμπάρω! Σταμπάρω! Σταμπάρω! Σταμάτα να χαλιέσαι. Εξάλλου έχεις μάθει οτιδήποτε σε ξενίζει να το λατρεύεις και να το υιοθετείς μέσω της επανάληψης- εμπέδωσης. Ναι, σταμπάρω μέρη. Όταν λίγα χρόνια πριν έπαιρνα το μετρό και απολάμβανα τα τραντάγματά του, όταν η βόλτα στο λεωφορείο ήταν ένας ζεστός ώμος και το μοναστηράκι ένας μελλοντικός τόπος φοιτητικού αράγματος και καλλιτεχνικής επιμόρφωσης σε κάθε βρώμικο στενοσόκακό του, όταν το Μεταξουργείο ήταν το Intercontinental όπου έδωσα προφορικά στο Advanced  και οι άνθρωποι απέπνεαν μόρφωση και διεθνή αέρα… Χα! Ποιο; Το Μεταξουργείο; Αλλά σαφώς καταλαβαίνεις τι εννοώ… Όταν όλα ήταν διαστρεβλωμένα λόγω ηλικίας και απειρίας…

Και τώρα ένα ακόμα στοιχείο στον τίτλο…

Αθήνα, Φθινόπωρο 2011, Κρίση

«Σταμπάρω μέρη όπου θα μπορούσανε να καταφεύγουν άστεγοι». Είναι φυσιολογικό σε μικρότερες ηλικίες να είσαι προστατευμένος από την θλίψη που σκεπάζει σα μαύρο σύννεφο τον κόσμο. Μάλιστα, αν είσαι και αρκετά αδιάφορος είναι πολύ εύκολο να ζήσεις μια ολόκληρη ζωή σε ένα γυάλινο κόσμο όπου δε θα σε απασχολήσει ποτέ γιατί στο λεξικό υπάρχει το λήμμα άστεγος, και ποια η ερμηνεία του. Ή αν σε απασχολήσει, θα σε απασχολήσει ίσα-ίσα για να αποστηθίσεις τον όρο για κάποιο εκπαιδευτικό σκοπό. Όμως δε θα μάθεις και δε θα μάθω ποτέ τι σημαίνει ουσιαστικά. Ή μάλλον… Αυτό το «ποτέ» είναι πια σχετικό.

Είναι φυσιολογικό σε μικρότερες ηλικίες να είσαι προστατευμένος από την ασχήμια του κόσμου, η εικόνα του ΟΣΕ στο Σταθμό Λαρίσης να είναι η ρομαντική απόδραση προς  πανέμορφα μέρη και πορτραίτα μυστικιστικών δασών κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Δεν τα ισοπεδώνω όλα, ακόμα κρατώ μερικές τέτοιες πολυτελείς σκέψεις για την πνευματική μου ισορροπία. Όμως αυτό δεν αναιρεί  ότι και μικρός δεν μπορείς να δεις έναν άντρα να την βγάζει έξω και να την παίζει μπροστά σου, ούτε έναν άλλον έξω από τον «ειδυλλιακό» ΟΣΕ να κατουρά ανενόχλητος στο πεζοδρόμιο μπροστά σε όλο τον κόσμο. Αυτή… είναι η θλίψη. Και είναι μια απλή μορφή της.

Ήταν από τη στιγμή της κρίσης και έπειτα που έπιασα τον εαυτό μου αμέτρητες φορές- σταδιακά και όλο και συχνότερα- να αναζητά πιθανά σοκάκια, εσοχές και σκοτεινές γωνιές ως ζεστά μέρη όπου κάποιος θα μπορούσε να βρει καταφύγιο για να βγάλει μια νύχτα στο δρόμο.  Αναζητούσα σκιές, φοβόμουν να επιβεβαιώσω την ύπαρξη τους, αλλά τα μάτια μου συνέχιζαν να τις ψάχνουν. Συνειδητοποίησα μάλιστα πως αυτή η σκέψη απασχολούσε το μυαλό μου υποσυνείδητα πολύ καιρό πριν, αφού θυμήθηκα πως έξι μήνες νωρίτερα είχα φτιάξει ακόμα και προσχέδιο για brainstorming για τη «νύχτα», όπου μίλαγα για άστεγους μέσα σε κάδους ή πάνω σε αεραγωγούς του μετρό να καλωσορίζουν στο σώμα τους της αέναη βρώμικη ζέστη που οι σήραγγές του ανακυκλώνουν επικοινωνώντας με κάθε σιχαμένη στάση. Σταθμός Λαρίσης. Επόμενη στάση: Μεταξουργείο! Επόμενη στάση: Ομόνοια! Πανεπιστήμιο. Σύνταγμα.

Σιγά-σιγά είδα πως οι βόλτες με το λεωφορείο είχαν αποκλειστικά και μόνο αυτό το περιεχόμενο, αυτού του είδους τη μανιώδη αναζήτηση. Άρχισα όχι μόνο να φαντάζομαι γωνιές που κόβουν τον άνεμο και τρόπους να ζεσταθεί κάποιος το χειμώνα, τόλμησα να…

«Και δεν είναι μόνο γι’ αυτούς».

Τόλμησα να συνειδητοποιήσω σύγκορμη πως τις γωνιές εκείνες δεν τις αναζητούσα για να αποκτήσω μια γενική γνώση και ένα μεγαλύτερο δέσιμο με την κοινωνία μέσα στην οποία κατοικώ. Όχι, εκείνη την ώρα έπαιζα ένα ειρωνικό παιχνίδι. Φύλαγε τα ρούχα σου, για να’ χεις τα μισά, λένε. Ναι, καλά κατάλαβες. Εγώ ήμουν η φιγούρα που φανταζόμουν στριμωγμένη σε μια γωνία. Το δικό μου σώμα προσπαθούσα να βολέψω μέσα στους κάδους, τη δική μου σκέψη παρηγορούσα με ένα φωτεινό σοκάκι που θα με προστάτευε από το σκοτάδι της πόλης τη νύχτα. Ήταν το δικό μου κεφάλι που έσκυβε πολιορκημένο από την κατάντια, την πτώση, την αφιλόξενη- όταν δεν είσαι στο κρεβάτι σου ζεστός και καθαρός- φύση. Για μένα στάμπαρα μέρη όπου εταιρείες πετάνε στους κάδους ποσότητες χαρτονιών. Γιατί, ξέρεις, το χαρτί είναι ζεστό, είναι η πολυτέλεια του δρόμου, θυμήσου το αν ποτέ βρεθείς να περιπλανιέσαι εκεί έξω… Ναι. Δεν ήταν παράνοια, δεν ήταν ψύχωση. Ήταν προετοιμασία για παν ενδεχόμενο. Ήταν προετοιμασία για το άγνωστο, για κάτι που μέχρι τότε δεν είχε περάσει στιγμή από το μυαλό μου. Πόσα και πόσα δε μας συνέβησαν όλον αυτόν τον καιρό που παλιότερα δεν μπορούσαμε καν να διανοηθούμε;

Κι όμως… Είναι ακόμα άνοιξη και δεν είμαι άστεγη. Νιώθω όμως πως η οροφή έχει ήδη καταρρεύσει και η φύση εκδικητικά ρημάζει στο πέρασμά της. Βρισκόμαστε στην παρακμή; Ή, όπως διάβασα κάπου, πρέπει να βιώσουμε ολοκληρωτικά τι σημαίνει το να είσαι άστεγος για να καταφέρουμε να νιώσουμε ελεύθεροι; Φαίνεται πάντως πως με την πτώση της οροφής κάποιοι αρχίσανε να ξυπνάνε. Ίσως αυτό μας λείπει. Ίσως αυτό λείπει από την Ελλάδα,  ναι. Μια έξωση. Πρέπει να μείνουμε λίγο στο δρόμο για να μπορέσουμε να γίνουμε άνθρωποι…

Τον τελευταίο καιρό είναι λες και ακούω ένα συνεχές κύκνειο άσμα για τη χώρα μου. Όχι όμορφο, αλλά σίγουρα σπαρακτικό. Παρακμάζουμε και δεν κάνει κανείς τίποτα για αυτό. Ξυπνάω καθημερινά και πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο. Πάντα κάτι που με κάνει να εύχομαι να μην είχα ψάξει τα νέα, να μην είχα ακούσει ειδήσεις. Κάθε βράδυ πέφτω στο κρεβάτι και αναρωτιέμαι πόσες εποχές θα περάσουν ακόμα και πώς. Ίσως αυτό είναι τελικά η ενηλικίωση. Όταν ήσουν μικρός ένας πόλεμος στο Ιράκ ήταν οι ειδήσεις των 20:00 και μετά απλώς παιχνίδι, μετά η ζωή απλώς συνεχίζεται.

Τι γίνεται όμως όταν εσύ πρωταγωνιστείς στις ειδήσεις; Ακόμα βλέπεις τηλεόραση;

Αν ακόμα δεν τα κατάλαβες όλα, να θυμάσαι πως ακόμα και αυτές οι λέξεις δεν είναι παρά μια σκέψη. Αυθόρμητη, μόλις λίγων λεπτών… Βγες εκεί έξω και κάνε τις δικές σου μουτζούρες, δυστυχώς υπάρχει πολλή τροφή…

Και δεν είναι μόνο αυτό…

Αυτό…

 

Ή αυτό…

Αλλά είναι και αυτό, απογυμνωμένο από κάθε καλλιτεχνική ωραιοποίηση:

Και αυτό…

 

 

Πολύτιμη Μητσάκου