Άνοιξη 2012

Posted: Μαΐου 2, 2012 in Ελεύθερα Κείμενα

Άνοιξη και ανοίγω τα τετράδιά μου να βυθιστώ στο χαοτικό κόσμο μου. Δεν ξέρω αν σου συμβαίνει και σένα, αλλά προς το παρόν βρίσκω το γράψιμο τόσο εξουθενωτικό όσο το κλάμα ενός μικρού παιδιού· κλαίει αληθινά και τραγικά, με όλο του το είναι και όταν πια τα έχει δώσει όλα, αποκοιμιέται γαλήνιο για να ξυπνήσει μερικές ώρες αργότερα εξαγνισμένο· και συνεχίζει ακάθεκτο τη ζωή του έχοντας ήδη αφήσει πίσω το λόγο που λίγο πριν πυροδότησε μια τόσο ισχυρή εσωτερική πάλη. Έτσι είμαι κι εγώ. Όχι μόνο εξουθενώνομαι, αλλά και αφήνω πίσω τους λόγους με έκαναν να ταξιδέψω, έχοντας όμως ήδη αγκαλιάσει την αλλαγή μέσα μου. Ξεχνάω τι γράφω και για αυτό πολλές φορές γυρνάω πίσω για να εξετάσω οπτικές και να ανακαλύψω εμένα.

Φθινόπωρο 2011 (αρχές), βλέπω κάτι που με καθηλώνει. Δεν είναι γραπτό, δεν είναι καν ιστοριούλα. Είναι μια σκέψη τσαπατσούλικα αραδιασμένη- ίσως μέσα σε κάποιο λεωφορείο, με όλα τα τραντάγματα απ’ τις λακκούβες και τα απότομα φρεναρίσματα- στριμωγμένη κάπου ανάμεσα σε πορείες, τραγούδια, internet και κριτική. Πολλή κριτική. Και αμφισβήτηση. Για τα πάντα.

«Πιάνω τον εαυτό μου να σταμπάρει μέρη της Αθήνας όπου θα μπορούσαν να καταφεύγουν άστεγοι και δεν είναι μόνο λύπη γι’ αυτούς».

Από τη στιγμή που είναι μόνο μια σκέψη, σίγουρα δεν κατάλαβες τίποτα, ή σχεδόν τίποτα. Είναι απλές λέξεις αυτές που κοιτάς. Απλές λέξεις-κλειδιά που φτιάχνουν μια φαινομενικά ασήμαντη, αθώα αρμαθιά, η οποία όμως ανοίγει τόσες πολλές πόρτες που θα μου πάρει καιρό να ανακαλύψω το πολλαπλό νόημα των κακογραμμένων αυτών λέξεων μιας φθινοπωρινής μέρας. Μια άνοιξη δεν είναι αρκετή για να προβλέψει πάσα οπτική, το μάθαμε πια. Κάθε εποχή και κάτι νέο, κάθε μήνας και κάτι νέο. Κάθε ΜΕΡΑ και κάτι νέο! Πάντα εκεί για να σου υπενθυμίζει ότι ακόμα δεν τα είδες όλα και να ξαπλώνεις το βράδυ με την ελπίδα πως ίσως αύριο δεν ακούσεις επιτέλους κάτι καινούργιο. Καλύτερα να μην υπάρχουν καθόλου ειδήσεις από το να υπάρχουν μόνο δυσάρεστες. Εκεί καταντήσαμε…

Αθήνα, φθινόπωρο 2011.

Δε μπορώ να θυμηθώ γιατί έγραψα τη συγκεκριμένη στιγμή εκείνες τις λέξεις. Μπορώ όμως να κοιτάξω, σαν κάποια άλλη, τα μάτια μου κατά τους περιπάτους μου στην Αθήνα, ώστε να ανακαλέσω συναισθήματα. Τόσα συνέβησαν τα προηγούμενα χρόνια, αλλά χρειάστηκα εμπειρίες, αναζητήσεις, σκέψεις και πολύ περπάτημα για να φτάσω να χαράξω με το στυλό αυτές τις λέξεις. «Πιάνω τον εαυτό μου να σταμπάρει μέρη της Αθήνας». Αντιποιητική η λέξη σταμπάρω; Σταμπάρω! Σταμπάρω! Σταμπάρω! Σταμάτα να χαλιέσαι. Εξάλλου έχεις μάθει οτιδήποτε σε ξενίζει να το λατρεύεις και να το υιοθετείς μέσω της επανάληψης- εμπέδωσης. Ναι, σταμπάρω μέρη. Όταν λίγα χρόνια πριν έπαιρνα το μετρό και απολάμβανα τα τραντάγματά του, όταν η βόλτα στο λεωφορείο ήταν ένας ζεστός ώμος και το μοναστηράκι ένας μελλοντικός τόπος φοιτητικού αράγματος και καλλιτεχνικής επιμόρφωσης σε κάθε βρώμικο στενοσόκακό του, όταν το Μεταξουργείο ήταν το Intercontinental όπου έδωσα προφορικά στο Advanced  και οι άνθρωποι απέπνεαν μόρφωση και διεθνή αέρα… Χα! Ποιο; Το Μεταξουργείο; Αλλά σαφώς καταλαβαίνεις τι εννοώ… Όταν όλα ήταν διαστρεβλωμένα λόγω ηλικίας και απειρίας…

Και τώρα ένα ακόμα στοιχείο στον τίτλο…

Αθήνα, Φθινόπωρο 2011, Κρίση

«Σταμπάρω μέρη όπου θα μπορούσανε να καταφεύγουν άστεγοι». Είναι φυσιολογικό σε μικρότερες ηλικίες να είσαι προστατευμένος από την θλίψη που σκεπάζει σα μαύρο σύννεφο τον κόσμο. Μάλιστα, αν είσαι και αρκετά αδιάφορος είναι πολύ εύκολο να ζήσεις μια ολόκληρη ζωή σε ένα γυάλινο κόσμο όπου δε θα σε απασχολήσει ποτέ γιατί στο λεξικό υπάρχει το λήμμα άστεγος, και ποια η ερμηνεία του. Ή αν σε απασχολήσει, θα σε απασχολήσει ίσα-ίσα για να αποστηθίσεις τον όρο για κάποιο εκπαιδευτικό σκοπό. Όμως δε θα μάθεις και δε θα μάθω ποτέ τι σημαίνει ουσιαστικά. Ή μάλλον… Αυτό το «ποτέ» είναι πια σχετικό.

Είναι φυσιολογικό σε μικρότερες ηλικίες να είσαι προστατευμένος από την ασχήμια του κόσμου, η εικόνα του ΟΣΕ στο Σταθμό Λαρίσης να είναι η ρομαντική απόδραση προς  πανέμορφα μέρη και πορτραίτα μυστικιστικών δασών κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Δεν τα ισοπεδώνω όλα, ακόμα κρατώ μερικές τέτοιες πολυτελείς σκέψεις για την πνευματική μου ισορροπία. Όμως αυτό δεν αναιρεί  ότι και μικρός δεν μπορείς να δεις έναν άντρα να την βγάζει έξω και να την παίζει μπροστά σου, ούτε έναν άλλον έξω από τον «ειδυλλιακό» ΟΣΕ να κατουρά ανενόχλητος στο πεζοδρόμιο μπροστά σε όλο τον κόσμο. Αυτή… είναι η θλίψη. Και είναι μια απλή μορφή της.

Ήταν από τη στιγμή της κρίσης και έπειτα που έπιασα τον εαυτό μου αμέτρητες φορές- σταδιακά και όλο και συχνότερα- να αναζητά πιθανά σοκάκια, εσοχές και σκοτεινές γωνιές ως ζεστά μέρη όπου κάποιος θα μπορούσε να βρει καταφύγιο για να βγάλει μια νύχτα στο δρόμο.  Αναζητούσα σκιές, φοβόμουν να επιβεβαιώσω την ύπαρξη τους, αλλά τα μάτια μου συνέχιζαν να τις ψάχνουν. Συνειδητοποίησα μάλιστα πως αυτή η σκέψη απασχολούσε το μυαλό μου υποσυνείδητα πολύ καιρό πριν, αφού θυμήθηκα πως έξι μήνες νωρίτερα είχα φτιάξει ακόμα και προσχέδιο για brainstorming για τη «νύχτα», όπου μίλαγα για άστεγους μέσα σε κάδους ή πάνω σε αεραγωγούς του μετρό να καλωσορίζουν στο σώμα τους της αέναη βρώμικη ζέστη που οι σήραγγές του ανακυκλώνουν επικοινωνώντας με κάθε σιχαμένη στάση. Σταθμός Λαρίσης. Επόμενη στάση: Μεταξουργείο! Επόμενη στάση: Ομόνοια! Πανεπιστήμιο. Σύνταγμα.

Σιγά-σιγά είδα πως οι βόλτες με το λεωφορείο είχαν αποκλειστικά και μόνο αυτό το περιεχόμενο, αυτού του είδους τη μανιώδη αναζήτηση. Άρχισα όχι μόνο να φαντάζομαι γωνιές που κόβουν τον άνεμο και τρόπους να ζεσταθεί κάποιος το χειμώνα, τόλμησα να…

«Και δεν είναι μόνο γι’ αυτούς».

Τόλμησα να συνειδητοποιήσω σύγκορμη πως τις γωνιές εκείνες δεν τις αναζητούσα για να αποκτήσω μια γενική γνώση και ένα μεγαλύτερο δέσιμο με την κοινωνία μέσα στην οποία κατοικώ. Όχι, εκείνη την ώρα έπαιζα ένα ειρωνικό παιχνίδι. Φύλαγε τα ρούχα σου, για να’ χεις τα μισά, λένε. Ναι, καλά κατάλαβες. Εγώ ήμουν η φιγούρα που φανταζόμουν στριμωγμένη σε μια γωνία. Το δικό μου σώμα προσπαθούσα να βολέψω μέσα στους κάδους, τη δική μου σκέψη παρηγορούσα με ένα φωτεινό σοκάκι που θα με προστάτευε από το σκοτάδι της πόλης τη νύχτα. Ήταν το δικό μου κεφάλι που έσκυβε πολιορκημένο από την κατάντια, την πτώση, την αφιλόξενη- όταν δεν είσαι στο κρεβάτι σου ζεστός και καθαρός- φύση. Για μένα στάμπαρα μέρη όπου εταιρείες πετάνε στους κάδους ποσότητες χαρτονιών. Γιατί, ξέρεις, το χαρτί είναι ζεστό, είναι η πολυτέλεια του δρόμου, θυμήσου το αν ποτέ βρεθείς να περιπλανιέσαι εκεί έξω… Ναι. Δεν ήταν παράνοια, δεν ήταν ψύχωση. Ήταν προετοιμασία για παν ενδεχόμενο. Ήταν προετοιμασία για το άγνωστο, για κάτι που μέχρι τότε δεν είχε περάσει στιγμή από το μυαλό μου. Πόσα και πόσα δε μας συνέβησαν όλον αυτόν τον καιρό που παλιότερα δεν μπορούσαμε καν να διανοηθούμε;

Κι όμως… Είναι ακόμα άνοιξη και δεν είμαι άστεγη. Νιώθω όμως πως η οροφή έχει ήδη καταρρεύσει και η φύση εκδικητικά ρημάζει στο πέρασμά της. Βρισκόμαστε στην παρακμή; Ή, όπως διάβασα κάπου, πρέπει να βιώσουμε ολοκληρωτικά τι σημαίνει το να είσαι άστεγος για να καταφέρουμε να νιώσουμε ελεύθεροι; Φαίνεται πάντως πως με την πτώση της οροφής κάποιοι αρχίσανε να ξυπνάνε. Ίσως αυτό μας λείπει. Ίσως αυτό λείπει από την Ελλάδα,  ναι. Μια έξωση. Πρέπει να μείνουμε λίγο στο δρόμο για να μπορέσουμε να γίνουμε άνθρωποι…

Τον τελευταίο καιρό είναι λες και ακούω ένα συνεχές κύκνειο άσμα για τη χώρα μου. Όχι όμορφο, αλλά σίγουρα σπαρακτικό. Παρακμάζουμε και δεν κάνει κανείς τίποτα για αυτό. Ξυπνάω καθημερινά και πάντα υπάρχει κάτι καινούργιο. Πάντα κάτι που με κάνει να εύχομαι να μην είχα ψάξει τα νέα, να μην είχα ακούσει ειδήσεις. Κάθε βράδυ πέφτω στο κρεβάτι και αναρωτιέμαι πόσες εποχές θα περάσουν ακόμα και πώς. Ίσως αυτό είναι τελικά η ενηλικίωση. Όταν ήσουν μικρός ένας πόλεμος στο Ιράκ ήταν οι ειδήσεις των 20:00 και μετά απλώς παιχνίδι, μετά η ζωή απλώς συνεχίζεται.

Τι γίνεται όμως όταν εσύ πρωταγωνιστείς στις ειδήσεις; Ακόμα βλέπεις τηλεόραση;

Αν ακόμα δεν τα κατάλαβες όλα, να θυμάσαι πως ακόμα και αυτές οι λέξεις δεν είναι παρά μια σκέψη. Αυθόρμητη, μόλις λίγων λεπτών… Βγες εκεί έξω και κάνε τις δικές σου μουτζούρες, δυστυχώς υπάρχει πολλή τροφή…

Και δεν είναι μόνο αυτό…

Αυτό…

 

Ή αυτό…

Αλλά είναι και αυτό, απογυμνωμένο από κάθε καλλιτεχνική ωραιοποίηση:

Και αυτό…

 

 

Πολύτιμη Μητσάκου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s