Αρχείο για Ιουλίου, 2012

Πώς θα φαινόταν άραγε ο κόσμος μέσα από ένα καλειδοσκόπιο;

Το Καλειδοσκόπιο, το πρώτο free-press έντυπο της Αθήνας, δίνει τη δική του απάντηση μέσα από τις σελίδες του. Το νέο τεύχος , υπ’ αριθμόν 47, μόλις κυκλοφόρησε!

Οι σκέψεις, οι εμπνεύσεις, οι προβληματισμοί και τα συναισθήματα δεκάδων φοιτητών απότυπώνονται σε αυτό και σας καλούμε να τα μοιραστούμε. Να μοιραστούμε τις ιδέες μας, να αναδείξουμε την προσπάθειά μας, να πούμε και να ακούσουμε.

Τη Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012, στο «Έναστρο» (Σόλωνος 101 & Ζωοδόχου Πηγής) και ώρα 8μμ, το Καλειδοσκόπιο σας καλεί να κοιτάξετε μέσα του, στην παρουσίαση του νέου τεύχους (#47). Το κεντρικό αφιέρωμα του νέου μας τεύχους έχει θέμα τα βιντεοπαιχνίδια και, με αφορμή αυτό, προσανατολίζουμε τη συζήτηση στο θέμα «Τεχνολογία και Κοινωνία». Προσκεκλημένοι να συζητήσουν μαζί μας είναι ο δημοσιογράφος Ματθαίος Τσιμιτάκης, ο Χρήστος Χατζής από το διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό «Radiobubble» και η Άννα Φιλίππη, νικήτρια του φωτογραφικού διαγωνισμού που οργανώσαμε γύρω από το παραπάνω θέμα.

Ακροατές : Οποιοσδήποτε έχει την όρεξη να νιώσει, να ακούσει την προσπάθεια ανεξάρτητων φοιτητών, και να μοιραστεί το ενδιαφέρον του για τα κοινά και τις υψηλές αξίες.

 

Μέσα από ένα καλειδοσκόπιο δε βλέπεις ποτέ το ίδιο…

 

Advertisements

Πριν από κανά δίμηνο είδα επιτέλους την πολυσυζητημένη «We need to talk about Kevin». Η ταινία ήταν ένα αριστούργημα. Η μητέρα-κεντρική ηρωίδα ήταν συγκινητική. Από πολύ νωρίς κερδίζει τη συμπαθειά-συμπόνοια του κοινού αλλά δεν το εκμεταλεύεται. Δεν εκδραματίζει κάθε μικρό γεγονός. Δεν χώνεται στα γονατά της κλαίγοντας σιωπηλά σε ένα άδειο ημιφωτισμένο δωμάτιο για να μας πάρει με το μέρος της. Απλά παίζει όσο πιο ειλικρινά γίνεται μια μητέρα η οποία ακροβατεί με την ανυπαρξία πάνω σε ένα σχοινί από τεντωμένα κοινωνικά «πρέπει» μετά την ασυγχώρητη ενέργεια του γιου της.

Ο γιος της ο Κέβιν; Ο σχεδόν πρωτοεμφανιζόμενος Ezra Miller έπαιξε άψεγάδιαστα και έχει όλο το μέλλον μπροστά του να μας δείξει το ταλέντο του anytime, anywhere. Tρίτο υψίστης σημασίας σημείο της ταινίας είναι η σκηνοθεσία. Έξυπνες εναλλαγές, μυστήριο,αποκαλύψεις, χρώματα, σκοτάδι, πάλι χρώματα, παιχνίδι με το χρόνο,παιχνίδια με την κάμερα και άλλα πολλά σε προκαλούν να έχεις τη προσοχή σου διπλοκαρφωμένη στην οθόνη και μονίμως σε ετοιμότητα να ρουφήξεις το επόμενο καρέ. Η σκηνοθεσία-μοντάζ μου θύμισε «Requiem for a dream». Γενικώς είχα την καλύτερη δυνατή εντύπωση μέχρι που διάβασα μετά στο IMDB πόσο καλύτερο ήταν το βιβλίο.

Την επόμενη μέρα άρπαξα 20 ευρώ και πριν χτυπήσω την κάρτα μου στο αναγνωστήριο για το καθιερωμένο 8ωρο πήγα στον Παπασωτηρίου και το γράπωσα. Σκληρόδετο εξώφυλλο σε ασπρο-μαύρα χρώματα με ένα μελαχρινό παιδάκι να κοιτάει το πάτωμα σε στυλ Κέβιν. Παραβλέπω ένα απαίσιο γραφιστικό λάθος στις σκιές των ποδιών του και προχωράω στο αιμοσταγές κόκκινο οπισθόφυλλο του. Προειδοποιώ εδώ όποιον δεν έχει δει την ταινία να μην διαβάσει τι λέει καθώς περιέχει ένα εγκληματικό spoil ! Μέσα στην τσάντα τελοσπάντων και τα ξαναλέμε όταν τελειώσει η εξεταστική φίλε.

 

Το βιβλίο εκτυλίσσεται με την Ίβα να γράφει γράμματα στον πρώην συζυγό της. Κάθε ένα κεφάλαιο ξεκινάει με την ημερομηνία και την προσφώνηση ‘Αγαπημένε μου Φράνκλιν’. Αυτό ελάχιστη σημασία έχει όμως. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η Ίβα κόρη μίας αγοραφοβικής μητέρας έμαθε από πολύ μικρή να τα βγάζει μόνη της με οτιδήποτε ξένο. Μέρος ή άνθρωπο. Έχοντας κάνει μερικά ταξίδια μακρυά από την Αμερική ανοίγει μία μικρή επιχείρηση με όνομα AWAP (on a wing and a prayer) η οποία αποτελείται από ταξιδιωτικούς οδηγούς για μποέμ ταξιδιώτες που παίρνουν μία χώρα και την γυρίζουν με την μηχανή τους –λ.χ- όσο πιο φθηνά γίνεται. Όντας ένα ανύσηχο πνεύμα η ίδια που αγαπάει καθετί ανθρώπινο και διαφορετικό γνωρίζει διάφορους πολιτισμούς και αναπτύσσει μία πολυεδρική προσωπικότητα με ποικίλα ερθίσματα και πλευρές. Παράλληλα η AWAP έχει τεράστια επιτυχία και είναι πολύ επικερδής. Αντίθετα με τις όποιες προσδοκίες της δεν ερωτεύεται κάποιον φυσιολάτρη χορτοφάγο πορτογάλο ποητή με μωβ μάτια αλλά τον Φράνκλιν. Έναν Αμερικανό με κοφτερό μυαλό, βαθιά πίστη στην αμερικάνικη ιδέα στην πιο πρωτογονή της μορφή (ξέρετε αυτήν την εξιδανικευμένη μορφή κάθε μεγάλης ιδέας που τελικά δεν έχει ποτέ εφαρμοστεί) και καλή καρδιά που την γεμίζει με τρόπους που δεν την έχει γεμίσει τίποτα στη ζωή της.

Κάπως βεβιασμένα αποφασίζουν (;) να κάνουνε παιδί. Η Ίβα εγκαταλείπει διάφορες παλιές της συνήθειες της και όλα παγώνουν για να κάνουν focus στον μικρό Κέβιν. Ποια άλλωστε μητέρα δεν έχει αυτήν την υποχρέωση στο πρώτο της παιδί; Ο Κέβιν όμως δεν είναι αυτό που περιμένει κανείς. Δεν είναι εύκολο παιδί. Δεν είναι ένα απλό ζωηρό παιδί. Δεν …δεν…δεν. Αυτό ακριβώς. ΄΄Δεν είναι΄΄. Μεγαλώνει. Εξελίσσεται. Κι αυτός και η Ίβα και ο Φράνκλιν και η οικογένεια που έχουν. Μεταξύ τους συμβαίνουν διάφορα πριν την ΄΄Πέμπτη΄΄. Ποιος ευθύνεται για αυτά; H ανατροφή; Το DNA; Yπάρχει γονίδιο για κακία; Υπάρχει γονίδιο για ανεπαρκής μητρότητα; Φταει η αμερική; Φταίει η Ευρώπη; Φταίει η κοινωνία στην ρίζα της; To βιβλίο σε αντίθεση με την μονοδιάστατη προβολή που χαίρει η Ίβα στην ταινία ψυχογραφεί τους χαρακτήρες του. Τους αναλύει και τους κάνει χειροπιατούς από αντιδράσεις στις μικρότερες λεπτομέρειες μέχρι και τις αξίες που καθοδηγούν το κάθε τους δευτερόλεπτο. Το βιβλίο δίνει μερικές απαντήσεις. Άσχετα από το αν αυτές οι απαντήσεις γεννάνε δεκάδες άλλες ερωτήματα απαντάνε μερικώς στην φρίκη και το αίσθημα ΄΄Why god why?΄΄ που σε διακατέχει ενώ προχωράς από σελίδα σε σελίδα. Γιατί όλες οι οικογένειες πάνε από το κακό στο χειρότερο; Τι κάνουμε λάθος τελικά;

 

Νίκος Νακόπουλος

Καλό καλοκαίρι! Τα λέμε πάλι από Σεπτέμβρη! Να περνάτε χρωματιστά!

κόπι πέιστ τα λόγια της υπερτατης στηλαρχισσαάς μας :

νακό αυτη είναι της Χρυσάνθης Φωτοπούλου.τελευταια κλαψ κλουψ

πες κ κανα καλό καλοκαίρι ή κάτι τέτοιο