Αρχείο για Οκτώβριος, 2012

 

Επιστροφή στην μεγάλη πόλη με τα χιλιάδες πρόσωπα κι είναι απ’τις μέρες που σέρνω τα βήματα μου χωρίς τέμπο , με έναν απροσδιόριστο ρυθμό, όχι σαν άλλοτε που σιγοτραγουδάω μέσα μου το τικ-τακ του ρολογιού ασυναίσθητα, χωρίζοντας το σε μικρότερες αξίες και παράγοντας ρυθμικές μελωδίες που δεν θα ακουστούν ποτέ…αρκούν για να στολίζουν τις βαρετές μου διαδρομές. Παραπατάω στις ξηλωμένες πλάκες των πεζοδρομίων και με κατακλύζει μια ακατάσχετη επιθυμία να περπατήσω με γυμνά πόδια πάνω στην καυτή απτό πρωινό ήλιο άσφαλτο με την ελπίδα πως ίσως νιώσω στα ευαίσθητα νεύρα μου μιαν υπόγεια ασταμάτητη κίνηση και το ρυθμό αυτού του δρόμου, του τετραγώνου και της πόλης ολόκληρης. Κάπου κάπου τα βήματα μου σταθεροποιούνται πάνω στις πλάκες του πεζοδρομίου που γλίτωσαν την οργή κάποιου ή το πέρασμα του καιρού και διατήρησαν την τάξη τους, μα τώρα έχω αυτή την αλλόκοτη αίσθηση ότι αφήνω πίσω μου αποτυπώματα βαθειά πάνω στο στέρεο δάπεδο…νιώθω η ίδια βαριά, σαν τσιμεντένια. Σαν κάτι να μου βαραίνει το κεφάλι μαζί με τον ουρανό που τώρα ετοιμάζεται να ποτίσει τον κήπο του…είναι αυτή η κοτρώνα που καταπίνω σαν χάπι κάθε μέρα και έχει σκαλισμένες πάνω στις σαγρέ της επιφάνειες διαφημίσεις από περιοδικά, υπέροχες ζωές και πασαρέλες. Αισθάνομαι αυτό το βάρος της κενότητας του να ψάχνεις τον εαυτό σου ανάμεσα σε αψεγάδιαστα πρόσωπα, καλογυμνασμένα κορμιά, ιδανικά ρομάντζα με χάπι εντ και αμερικάνικα όνειρα. Σέρνω τα βήματα μου στο κέντρο μιας πόλης αδειανής στο μέσο του Αυγούστου χαζεύοντας τον κόσμο να μπαινοβγαίνει σε εμπορικά και καφέ μέχρι που ένα προτεταμένο χέρι μου διακόπτει την ευθεία της διαδρομής μου. Ασυναίσθητα σκέφτομαι πως ακόμη κι αυτό το θλιμμένο παιδικό βλέμμα που αντικρίζω εμπρός μου είναι μέρος μιας επιχείρησης επαιτείας, ενός κυκλώματος εξαπάτησης και επουδενί δεν βγάζω ένα ψωροκέρμα να του πετάξω μέσα στο αδειανό βρώμικο κυπελλάκι του. Μόνο που πίσω απ αυτή την υποψία εξαπάτησης βλέπω το ασθενικό του κορμί να το ντύνουν οι βρομιές του δρόμου , η απλυσιά πολλών ημερών, δυο κουρέλια σε μικρότερο μέγεθος και η αδιαφορία ενός ολόκληρου κόσμου. Πριν τελειώσω τη σκέψη μου έχω κιόλας προσπεράσει αυτή και κάθε άλλη σκηνή που μου αποδεικνύει ότι δεν έχω πάψει να νιώθω αλλά μου υπενθυμίζει και την απόσταση που κρατάω απέναντι σε όσα με φοβίζουν. Φόβοι που θα καμουφλαριστούν από δύο στρώσεις ακριβής πούδρας πριν καν προλάβουν ν αφήσουν το ίχνος τους και από λίγες ακόμα αγορές όσων (δεν) χρειάζομαι μήπως και αυτή η δήθεν αίσθηση πολυτέλειας με απομακρύνει λίγο ακόμα απτό τρόμο της μιζέριας. Η ζωή συνεχίζεται κι έχω τις γεμάτες σακούλες των πολυκαταστημάτων στα χέρια μου να σβήνουν την αμυδρή ενόχληση στη συνείδηση μου απτό σώμα του κοιμώμενου άστεγου που κείται έξω απ’τις βιτρίνες. Κι αν ο αργόσυρτος ρυθμός του καλοκαιριού κάνει μια πολύβουη πόλη να καταλαγιάζει και να μοιάζει με παρατημένο σκηνικό τίποτα δεν έχει σταματήσει να κινείται ή μάλλον τίποτα και κανείς δεν έχει σταματήσει να καταναλώνει και να καταναλώνεται στην άσκοπη καταδίωξη μιας υλικής ευτυχίας. Η ζωή συνεχίζεται…

Advertisements

Καλειδοσκόποι και καλειδοσκόπισσες καλή μέρα να χετε! Για τη σημερινή μας συνάντηση θα φιλοξενηθούμε σε μια ωραιότατη αίθουσα της αρχιτεκτονικής! Για όσους δε γνωρίζουν, πρόκειται για το ιστορικό κτίριο του πολυτεχνείου, Πατησίων και Στουρνάρη γωνία (είσοδος από Στουρνάρη, ο δρόμος που περνά από την πλατεία Εξαρχείων και είναι η συνέχεια της Αραχώβης). Κοντινότερη στάση είναι το μετρό της Ομόνοιας. Το ραντεβού μας είναι στο κτίριο »Γκίνη», με το που μπείτε αμέσως δεξιά και ώρα 18:00. Ο χώρος δεν είναι δικός μας, οπότε δεν έχουμε όλο το βράδυ στη διάθεσή μας. Ως εκ τούτου η συνάντηση θα ξεκινήσει ακριβώς την πιο πάνω ώρα. Ελάτε με κέφι και ιδέες να πιάσουμε τη νέα σεζόν απ τα μαλλιά!

 

KΑ-ΚΑ-ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ! KΑ-ΚΑ-ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ! KΑ-ΚΑ-ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ!

Τα ήσυχα μεσημέρια μακριά απτή πόλη μου θυμίζουν τα διαλλείματα σιωπής που μεσολαβούν τις συζητήσεις των γνωστών που εξάντλησαν κάθε θέμα, καταναλώνοντας το σάλιο και την ενέργεια τους σχολιάζοντας τα ρούχα των περαστικών, κουτσομπολεύοντας τις ζωές άλλων , παραπονούμενοι για τις δικές τους ζωές και για τα πράγματα που δεν τους αρκούν, κατηγορώντας τον ήλιο που σήμερα δεν τους έκανε το χατίρι να τους τονώσει με το φως του σαν αναβράζουσα βιταμίνη που κάνει αυτές τις διασκεδαστικές μπουρμπουλήθρες στο νερό. Το μυαλό μου μπορεί ακόμα να ταξιδέψει στην εκκωφαντική εκείνη σιωπή που επικρατεί πριν το πρώτο φιλί πλημμυρίζοντας τη στιγμή και την ατμόσφαιρα βλέμματα όλο νόημα, διστακτικά αγγίγματα στα δάκτυλα και τους ώμους και λέξεις που φτάνουν μέχρι τα χείλη αλλά δεν ξεστομίζονται ποτέ και χάνονται στο αέρα σαν άπιαστες αιθέριες υπάρξεις. Χαζεύω τον ουρανό…ζηλέυω τα φτερά αυτού του γλάρου! Πετάει ολομόναχος σ έναν ουρανό καθάριο από σύννεφα και εμπόδια. Χωρίς αίσθηση του χρόνου και νοσταλγία για κάποια πατρίδα, χωρίς προδιαγεγραμμένη πορεία και προορισμό θα έχει τη μοναδική απόλαυση να δει το πρώτο φώς της μέρας και τον κόκκινο ήλιο να βουτάει στον ορίζοντα. Είναι ο αιώνιος ταξιδευτής…ζηλεύω τα φτερά του. Επιτρέπω μόνο στο ζεστό ήλιο αυτού του μεσημεριού να αφήσει τα χάδια του πάνω στα μάγουλα και το μέτωπο μου και αφήνω το άρωμα του βασιλικού να φρεσκάρει τα πνευμόνια μου και να δώσει έτσι απροσδόκητα νόημα στη διαδικασία της αναπνοής. Αν κάνω μια μικρή προσπάθεια βλέπω από το μπαλκόνι μου την απέναντι στεριά που η υστέρηση μου σ αυτό το χαζό μάθημα της Γεωγραφίας δε μου επιτρέπει να ταυτοποιήσω. Υπάρχουν μέρες σαν κι αυτήν, φωτεινές μέρες με απαλό αεράκι  που με κάνουν να νιώθω αρκετά δυνατή να κολυμπήσω ως εκεί, να σκαρφαλώσω στον πιο ψηλό βράχο και να αγναντέψω το σημείο εκκίνησής μου ή απλά το απέραντο. Προς το παρόν απολαμβάνω με ταπεινότητα το προνόμιο της ελεύθερης μου σκέψης που καλπάζει στους απέραντους διαδρόμους της φαντασίας και με καθιστά ικανή να κολυμπήσω, να τρέξω, να περπατήσω όσο αργά ή γρήγορα θέλω την απόσταση μέχρι να φτάσω εκεί ή όπου. Σ αυτή την ησυχία ενός μεσημεριού του Αυγούστου μπορεί να ακούσω κάπου κάπου το σπάσιμο των κυμάτων στα βράχια. Με ανακουφίζει βαθειά η σκέψη πως κάποιος, κάτι, προσπαθεί να σπάσει το βράχο που όσο στέρεος και ακίνητος κι αν είναι, κατατρώγεται και αδυνατίζει χρόνο με το χρόνο. Αυτά τα αθώα κυματάκια κάνουν την επανάστασή τους τελικά απέναντι σε κάθε τι στατικό δίνοντας μου έτσι έναν ακόμη λόγο να τα χαζεύω ή να χάνομαι στο ρυθμό τους ή απλά να φαντάζομαι αυτή την ατέρμονη πάλη ανάμεσα στην στατικότητα και την κίνηση, την σιωπή και τον ήχο…

Ας αρχίσουν οι χοροί…
Το περιμένατε. Το ζητήσατε. Το απαιτήσατε. Τα κάνατε όλα ρημαδιό για χάρη του. Επιτέλους όμως, η αναμονή τελείωσε, πάρτε τις χαρούμενες φάτσες σας, βάλτε τα καλά σας, πάρτε βαθειά ανάσα γιατί… είναι εδώ!!! Το Σάββατο, 20/10, το Καλειδοσκόπιο κάνει το πρώτο του ΠΑΡΤΥ για τη φετινή σεζόν, για να γιορτάσει το καινούριο του τεύχος, τη νέα περίοδο, την αρχή των σχολείων, τα κούλουμα και γενικώς να γιορτάσει ρε αδερφέ. Το τζέρτζελο θα λάβει χώρα στο Ονειροδρόμιο (στην οδό Αγαθάρχου 4 – 6 στο Ψυρρή) και η ώρα έναρξής θα είναι η 10μ.μ. Ας αρχίσουν οι χοροί!

ΥΓ. Όποιος δεν έρθει, αυτός χάνει γιατί θα είναι μόνος του!

Όπως αναφέραμε και την προηγούμενη εβδομάδα, την Κυριακή 7/10, το Καλειδοσκόπιο έχει εκλογές για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου. Οι εκλογές θα γίνουν στα γραφεία του περιοδικού, στη Φιλοσοφική. Βρίσκονται απέναντι από το μουσείο, για όποιον δεν έχει έρθει στο παρελθόν. Αν υπάρχουν δυσκολίες, καλέστε  για περαιτέρω οδηγίες. Η ώρα συνάντησης είναι 6 το απόγευμα, παρακαλείστε να είστε αυστηρά στην ώρα σας, από τη στιγμή που θα υπάρξει και συζήτηση πριν τις εκλογές αναφορικά με τη διαδικασία. Οι εκλογές αφορούν όλο το περιοδικό και οπότε είναι πολύ σημαντικό να παραστείτε, είτε ενδιαφέρεστε να είστε υποψήφιοι, είτε όχι, όπως επίσης και να είστε από την αρχή της διαδικασίας, ώστε όλα να μπορέσουν να γίνουν σωστά και στην ώρα τους. Κυριακή λοιπόν, 6 η ώρα, στο γραφείο μας στη Φιλοσοφική θα γίνει… ΤΗΣ ΚΑΛΠΗΣ!!!