ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ από την ΚΑΝΔΙΑ ΔΗΜΗΤΡΑ

Posted: Οκτώβριος 11, 2012 in Ελεύθερα Κείμενα

Τα ήσυχα μεσημέρια μακριά απτή πόλη μου θυμίζουν τα διαλλείματα σιωπής που μεσολαβούν τις συζητήσεις των γνωστών που εξάντλησαν κάθε θέμα, καταναλώνοντας το σάλιο και την ενέργεια τους σχολιάζοντας τα ρούχα των περαστικών, κουτσομπολεύοντας τις ζωές άλλων , παραπονούμενοι για τις δικές τους ζωές και για τα πράγματα που δεν τους αρκούν, κατηγορώντας τον ήλιο που σήμερα δεν τους έκανε το χατίρι να τους τονώσει με το φως του σαν αναβράζουσα βιταμίνη που κάνει αυτές τις διασκεδαστικές μπουρμπουλήθρες στο νερό. Το μυαλό μου μπορεί ακόμα να ταξιδέψει στην εκκωφαντική εκείνη σιωπή που επικρατεί πριν το πρώτο φιλί πλημμυρίζοντας τη στιγμή και την ατμόσφαιρα βλέμματα όλο νόημα, διστακτικά αγγίγματα στα δάκτυλα και τους ώμους και λέξεις που φτάνουν μέχρι τα χείλη αλλά δεν ξεστομίζονται ποτέ και χάνονται στο αέρα σαν άπιαστες αιθέριες υπάρξεις. Χαζεύω τον ουρανό…ζηλέυω τα φτερά αυτού του γλάρου! Πετάει ολομόναχος σ έναν ουρανό καθάριο από σύννεφα και εμπόδια. Χωρίς αίσθηση του χρόνου και νοσταλγία για κάποια πατρίδα, χωρίς προδιαγεγραμμένη πορεία και προορισμό θα έχει τη μοναδική απόλαυση να δει το πρώτο φώς της μέρας και τον κόκκινο ήλιο να βουτάει στον ορίζοντα. Είναι ο αιώνιος ταξιδευτής…ζηλεύω τα φτερά του. Επιτρέπω μόνο στο ζεστό ήλιο αυτού του μεσημεριού να αφήσει τα χάδια του πάνω στα μάγουλα και το μέτωπο μου και αφήνω το άρωμα του βασιλικού να φρεσκάρει τα πνευμόνια μου και να δώσει έτσι απροσδόκητα νόημα στη διαδικασία της αναπνοής. Αν κάνω μια μικρή προσπάθεια βλέπω από το μπαλκόνι μου την απέναντι στεριά που η υστέρηση μου σ αυτό το χαζό μάθημα της Γεωγραφίας δε μου επιτρέπει να ταυτοποιήσω. Υπάρχουν μέρες σαν κι αυτήν, φωτεινές μέρες με απαλό αεράκι  που με κάνουν να νιώθω αρκετά δυνατή να κολυμπήσω ως εκεί, να σκαρφαλώσω στον πιο ψηλό βράχο και να αγναντέψω το σημείο εκκίνησής μου ή απλά το απέραντο. Προς το παρόν απολαμβάνω με ταπεινότητα το προνόμιο της ελεύθερης μου σκέψης που καλπάζει στους απέραντους διαδρόμους της φαντασίας και με καθιστά ικανή να κολυμπήσω, να τρέξω, να περπατήσω όσο αργά ή γρήγορα θέλω την απόσταση μέχρι να φτάσω εκεί ή όπου. Σ αυτή την ησυχία ενός μεσημεριού του Αυγούστου μπορεί να ακούσω κάπου κάπου το σπάσιμο των κυμάτων στα βράχια. Με ανακουφίζει βαθειά η σκέψη πως κάποιος, κάτι, προσπαθεί να σπάσει το βράχο που όσο στέρεος και ακίνητος κι αν είναι, κατατρώγεται και αδυνατίζει χρόνο με το χρόνο. Αυτά τα αθώα κυματάκια κάνουν την επανάστασή τους τελικά απέναντι σε κάθε τι στατικό δίνοντας μου έτσι έναν ακόμη λόγο να τα χαζεύω ή να χάνομαι στο ρυθμό τους ή απλά να φαντάζομαι αυτή την ατέρμονη πάλη ανάμεσα στην στατικότητα και την κίνηση, την σιωπή και τον ήχο…

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Π.Μ λέει:

    Υπάρχουν κάποια κείμενα στα οποία δεν μπορούμε να κάνουμε σχόλιο γιατί από μόνα τους εμπνέουν αισθήσεις!Έτσι όμως και ο άλλος δεν καταλαβαίνει αν μας άρεσε ή όχι το κείμενο.Για αυτό κυβερνήτα παρακαλώ να ρυθμίσεις την επιλογή του Like όχι όμως μέσω facebook,αλλά του blog 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s