Αρχείο για Νοέμβριος, 2012

Φίλες και φίλοι Καλειδοσκόποι!

Την προσεχή Πέμπτη 29 Νοεμβρίου, το περιοδικό «CafeBabel» σε συνεργασία με το forum «OurSpace» διοργανώνουν εκδήλωση με θέμα: «Νέοι και πολιτική. Η δημοκρατία σε κρίση». Ομιλητές θα είναι εκδότες και υπεύθυνοι έκδοσης νεανικών και φοιτητικών free-press εντύπων, μεταξύ των οποίων και ο Θοδωρής Ηλιόπουλος, ως υπεύθυνος έκδοσης του Καλειδοσκοπίου. Η εκδήλωση θα γίνει στο «Free Thinking Zone» (Σκουφά 64 και Γριβαίων) στις 19.00.

 

To event στο Facebook : https://www.facebook.com/events/110487739114566/?ref=notif&notif_t=plan_user_invited

Παρουσίαση βιβλίου του καλειδοσκοπικού γραφίστα Δημήτρη Αρβανίτη!

(

Η Ποίηση ξέρετε είναι μια ανάγκη για έκφραση που δε λογαριάζει γλώσσα, συντακτικούς κανόνες και κανόνες δομής. Από τότε που καταρρίφθηκαν οι νόρμες (ομοιοκαταληξία, ρυθμός κλπ.) και θριάμβευσε ο ελεύθερος στίχος, σκοντάφτουμε πάνω σε διαμάντια που βροντοφωνάζουν μια δική τους μοναδική δομή, ένα ρυθμό που δεν κατατάσσεται σε κατηγορίες και μια χρήση της γλώσσας πάντοτε άκρως σαγηνευτική. Ακολουθεί ένα ποίημα γραμμένο στην αγγλική γλώσσα από τη φίλη μου Αργυρώ το οποίο δεν κατατάσσω πουθενά, διότι οποιαδήποτε απόπειρα χαρακτηρισμού του ως απαισιόδοξο-αισιόδοξο κλπ. αφαιρεί αυτόματα από το κείμενο την ουσία του. Ένα υπερβατικό ποίημα με την πιο διάσημη, την πιο τρανή και κλασσική θεματολογία που προβλημάτισε, πάθιασε και κινητοποίησε καλλιτέχνες και καλλιτέχνες… Αν κάτι σας είπε, προτείνω για συνέχεια την ταινία «The Fountain», μιας και αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη μόλις το διάβασα…

Πολύτιμη Μητσάκου

)

Ιn our last lines

Bitterness on my lips…a taste of life.
Like sugar holding hands with pain,
salt in every serving of my joy.
A jest for sure.
We are condemned to know less and less of happiness
while sinking deeper and deeper in despair
Unfortunate how terror-inspiring our fragility really is…
let’s talk of youth, love, honour; like porcelain
ready, expecting us to be poured in it
in colours, emotions and soul.
Until everything breaks.

All achievements, all strife in vain
all in hope of a standing ovation
and in time we are only applauded by death
already full of our bones.
Satisfaction curiously enough appears in dying
not the bloody messy part, not that…
but the endlessness of not being,
not trying, not failing.
Such a long rest for such a tiny amount of effort.
Must be bliss.

We are so inconsequential to the last of our breaths,
soil for flesh and dust for blood;
saddening, so saddening.
Earth to earth, ashes to ashes, dust to dust;
no exceptions
no hope.
Goodbyes smelling of a winter sadness…
must be the prayers of those who freeze.
I would rather pray for cold.
let’s all be bold and vain from now on…
let’s all wish on our last lines as if they were falling stars…
that ought to count for something.

Immortality.

Αργυρώ Μούτση

To περιοδικό Το Καλειδοσκόπιο διοργανώνει εκδήώση παρουσίασης του τεύχους 48 με καλεσμένους τον Αντώνη Πανούτσο και τον Θανάση Ακριβόπουλο. Η συζήτηση θα επικεντρωθεί στον αθλητισμό σήμερα και τη φάση στην οποίο βρίσκεται, αυτή μεταξύ της φθοράς και της αφθαρσίας

Οι αντίστοιχες προηγούμενες εκδηλώσεις έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα επιτυχείς και ευπρόσδεκτος είναι οποισδήποτε θέλει να μάθει πράγματα για την επικαιρότητα την οποία ούτως ή άλλως βιώνει.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Poems n’ crimes (Aγ.εριήνης 17 – Μοναστηράκι)

Ώρα έναρξης : 20:00

https://www.facebook.com/events/493738113993660/

 

«A, μου έκανε αναπάντητη η Μάρθα. Κάτσε να την πάρω να δω τι θέλει. Πρέπει όμως να ανεβώ σε κάποιο δέντρο για να έχω καλό σήμα και να μιλάμε πιο άνετα. Στην ίδια πόλη είμαστε δεν πρέπει να ανεβώ και πολύ ψηλά. Αυτή εδώ η νεραντζιά μου κάνει ας πούμε. Έλα Μάρθα, τι γίνεται; Πως πάει; »

Αυτός ήμουν εγώ. Με λένε Στέφανο και η παραπάνω σκηνή είναι παρμένη από την καθημερινότητα μου. Πάσχω από το σύνδρομο ‘δεντροαναρρίχησης’. Είμαι μοναδική περίπτωση στον κόσμο μαζί με τον τύπο που είχε λόξυγκα για 68 χρόνια ή τον τύπο που καίει ολόκληρα έπιπλα για να ανάψει ένα τσιγάρο. Από την ηλικία των 16 που έπιασα κινητό στα χέρια μου έχω αυτήν την ψυχαναγκαστική εμμονή πως για να μιλήσω με κάποιον πρέπει να ανεβώ ψηλά σε κάποιο δέντρο. Ο ψυχολόγος μου λέει πως συμβολίζει μία προσπάθεια εντυπωσιασμού του αποθανόντος στριπτιζέζ πατέρα μου από τον οποίο δεν μπόρεσα να ζητήσω συγγνώμη που δεν ακολούθησα τα ένδοξα βήματα του. Οι φίλοι μου προσπαθούν να με ρίξουν ουρλιάζοντας ευφάνταστες ατάκες όπως «βούτα με μπόμπα» ή «κάνε ανάποδο backflip ρε μαλακισμένο» και άλλες τέτοιες ομορφιές. Δοκίμασα ψυχοθεραπεία, , ρεφλεξελογία, παραφιλολογία, μαγεία μαύρη αλλά και άσπρη ,άσπρη σκόνη, εργασιοθεραπεία, θεραπειοεργασία, βότανα, ΜcDonalds, χορτοφαγία, κοπρολαγνία, υπνωτισμό, βελονισμό, μιμιτισμό, προσηλυτισμό και γενικά πολλά πράγματα με κατάληξη –ισμός και –ία και παραδόξως τίποτα από αυτά δεν έχει βοηθήσει. Εκτός από τον μανιχαισμό. Μετά ξέχασα όμως γιατί οπότε στράφηκα σε νέες λύσεις. Έτσι μία μέρα πήγα σε έναν αφρικανό γεροσοφό ο οποίος μου άνοιξε τα μάτια. «Πρέπει να ανεβείς τον Λυκαβηττό γυμνός, χορεύοντας τσάμικο, έχοντας 2 ζωντανά κοτόπουλα στα χέρια σου τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας ». Και αυτό θα με θεραπεύσει ? «Όχι, αλλά δεν θα είχε πλάκα;» Όχι δεν μου άνοιξε εδώ τα μάτια, εδώ απλά με δούλευε ο παλιο-Ραφίκι! Μου άνοιξε τα μάτια όταν έβαλε το χέρι του πίσω από το μάτι μου για να δει τι χρώμα είναι ο εγκέφαλος μου.  Ή μήπως όχι; Είχα πάρει την άσπρη σκόνη εκείνη την μέρα και όλα είναι λίγο θολά. Βλέπετε έβαλα ο μαλάκας το αλεύρι στα μάτια μου και δεν έβλεπα καλά. Σκεφτείτε ότι ήμουν τόσο χάλια που αντί να αγοράσω τζιν Levi’s αγόρασα τζιν Tangeray. Tόσο χάλια που αντί να αγοράσω Cosmopolitan αγόρασα Καλειδοσκόπιο. Τόσο χάλια που αντί να αγοράσω ρύζι πούλησα τα μαλλιά μου. Όταν συνήλθα μετά από μισή ώρα πήγα σε μία γριοσοφή επίσης. Η καταγωγή της από τα Σέκλανα. Όχι δεν έκλανα κανέναν, περιοχή στην δυτικοανατολική Ελλάδα είναι! Αυτή με διαφώτισε. «Άκου μανίτσα μου. Έχεις πρόβλημα. Σε έχουν ματιάσει. Για να ξεματιαστείς πρέπει ,μάτια μου, να βγάλεις τα μάτια σου με μία μη-ματωμένη κοπέλα με μυτερή μύτη, μεγάλα μάτια και τεράστια στήθια. Μην τα θεωρείς μάταια όλα αυτά, είναι πολύ σημαντικά». «Μεγάλα βυζιά γιατί αλήθεια;» ρώτησα εγώ όλο απορία. «Ε πως αλλιώς θα σου σηκωθεί;». «Α ναι σωστά» είπα εγώ και έφυγα τρέχοντας. Για να μην τα πολυλογώ γύρισα μετά από λίγο καθώς κατάλαβα το έμμεσο πέσιμο της γριάς και πήγα μαζί της για να δω αν έχει το ζουμί. Τελοσπάντων η αλήθεια είναι πως αυτό το κείμενο δεν τελείωσε όπως θα περίμενες ε ???

The City in the Sea

Lo! Death has reared himself a throne

In a strange city lying alone

Far down within the dim West,

Where the good and the bad and the worst and the best

Have gone to their eternal rest.

There shrines and palaces and towers

(Time-eaten towers that tremble not!)

Resemble nothing that is ours.

Around, by lifting winds forgot,

Resignedly beneath the sky

The melancholy waters lie.

No rays from the holy heaven come down

On the long night-time of that town;

But light from out the lurid sea

Streams up the turrets silently-

Gleams up the pinnacles far and free-

Up domes- up spires- up kingly halls-

Up fanes- up Babylon-like walls-

Up shadowy long- forgotten bowers

Of sculptured ivy and stone flowers-

Up many and many a marvelous shrine

Whose wreathed friezes intertwine

The viol, the violet, and the vine.

Resignedly beneath the sky

The melancholy waters lie.

So blend the turrets and shadows there

That all seem pendulous in air,

While from a proud tower in the town

Death looks gigantically down.

There open fanes and gaping graves

Yawn level with the luminous waves

But not the riches there that lie

In each idol’s diamond eye-

Not the gaily- jewelled dead

Tempt the waters from their bed;

For no ripples curl, alas!

Along that wilderness of glass-

No swellings tell that winds may be

Upon some far-off happier sea-

No heaving hint that winds have been

On seas less hideously serene.

But lo, a stir is in the air!

The wave- there is a movement there!

As if the towers had thrust aside,

In slightly sinking, the dull tide-

As if their tops had feebly given

A void within the filmy Heaven.

The waves have now a redder glow-

The hours are breathing faint and low-

And when, amid no earthly moans,

Down, down that town shall settle hence,

Hell, rising from a thousand thrones,

Shall do it reverence.

 

Ένα απόγευμα με την Γιασμίνα Ρεζά

«La route du Bonheur est peut-etre la route de l’ oubli».[1]

 

Βήμα νευρικό, αναπνοή κομμένη ˙ για άλλη μια φορά έχω καθυστερήσει. Όμως με το που μπαίνω στο μέγαρο της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών οι κτύποι της καρδιάς μου καταλαγιάζουν. Η απαλή φωνή της Γιασμίνας Ρεζά, με την ακαταμάχητη γαλλική προφορά, με εισάγει αυτομάτως στα άδυτα της λογοτεχνίας… Μιλά ανεπιτήδευτα εκφράζοντας τα εσώτερα ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αυτό εξάλλου δεν διακρίνει τον αληθινό συγγραφέα από τον πολυρρήμονα γραφιά;

Για το βιβλίο…

«Γιατί είναι τόσο ανεπαρκής η ζωή ; Γιατί είναι ανεπαρκής. Αλλιώς δεν θα καταφεύγαμε στα βιβλία. Μέσω αυτών γευόμαστε έντονες συγκινήσεις και νιώθουμε πραγματικά ζωντανοί». Συνεχίζει να απαντά στις ερωτήσεις του δημοσιογράφου Γιώργου Αρχιμανδρίτη, αλλά πλέον η στιχομυθία αντηχεί στα αυτιά μου όπως οι χαλαρές συζητήσεις που ακούς σε ένα τυπικό café στο Saint Germain… Πράγματι σε «στεγνές συναισθημάτων» περιόδους, τα βιβλία λειτουργούν ως το νερό που μπορεί να με συντηρήσει στην ζωή. Όταν πάλι ο έρωτας, η επιτυχία και η ευτυχία με γεμίζουν, είναι αδύνατον να συγκεντρωθώ στην ανάγνωση. Η κάθε λέξη γλιστρά σκανταλιάρικα, σφαλίζοντάς μου την είσοδο στον κόσμο του συγγραφέα. Στο σημείο αυτό η συγγραφέας αναφέρεται στον επίλογο του θεατρικού έργου «Θείος Βάνιας», του αγαπημένου της Άντον Τσέχωφ: «…πρέπει να ζήσουμε. Εμείς θα ζήσουμε». Η ζωή πολλές φορές μπορεί να φαντάζει άνοστη, ενδεής ενδιαφέροντων γεγονότων ˙ τότε ο άνθρωπος, εφόσον «πρέπει να ζήσει», εφευρίσκει ποικίλες φόρμουλες: θέτει στόχους, παρασύρεται σε πάθη, ασχολείται με την πολιτική, επιλέγει να παίξει κάποιο ρόλο για να καλύψει το μάταιο της ύπαρξης. Για την Γιασμίνα Ροζέ η φόρμουλα αυτή είναι να συγγράφει, να συμμετέχει στην δημιουργία θεατρικών και κινηματογραφικών έργων, να διαβάζει Σαίξπηρ, Μπόρχες, Καβάφη…

 

Για την πολιτική…

Όταν ο δημοσιογράφος την ρωτά για το έργο της «Αυγή, βράδυ ή νύχτα», το οποίο συνέταξε ακολουθώντας κατά πόδας τον Νικολά Σαρκοζί κατά την διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, εκείνη αποκρίνεται ότι οι συγγραφείς είναι πιο δυνατοί από τους πολιτικούς. Οι πρώτοι μένουν αθάνατοι διότι δημιουργούν μία ύπαρξη, γεννούν ήρωες που ζουν αιώνια και επηρεάζουν τις μάζες στο διηνεκές. Ενώ οι πολιτικοί καθορίζουν το φθαρτό και προσωρινό παρόν. Αυτό που τής προκάλεσε εντύπωση καθώς παρακολουθούσε τον γάλλο Πρωθυπουργό, είναι ότι η πολιτική δεν αποτελεί την Ιθάκη για τους εμπλεκόμενους, αλλά ένα ναρκωτικό που τούς κρατά συνέχεια σε υπερδιέγερση. Μία ακόμα φόρμουλα για να αισθανθεί κάποιος ζωντανός.

 

 

 

Η αποστασιοποίηση

Η Ρεζά προτιμά όταν γράφει να διατηρεί μία αποστασιοποιημένη στάση. Θεωρεί ότι ο άνθρωπος δεν είναι ποτέ απόλυτα δίκαιος ή απόλυτα άδικος. Γι’ αυτόν τον λόγο σκύβει από πάνω του με μία ουδέτερη, ανθρωπιστική ματιά και καταγράφει τους χαρακτήρες της με κατανόηση. Στο έργο της «Ο Θεός της σφαγής» («Carnage», το οποίο κινηματογραφήθηκε από τον Ρομάν Πολάνσκι το 2006) θίγει το θέμα των ανήλικων που ασκούν βία στους συνομηλίκους τους. Τα παιδιά δεν εμφανίζονται ως άγγελοι μόνο και μόνο επειδή ανήκουν στην τρυφερή ηλικία. Επιπλέον τονίζεται ότι η κάθε μεριά, όχι μόνο του θύματος αλλά και του θύτη, έχει τα ελαφρυντικά της. Αντιστοίχως η συγγραφέας δεν ανάγει το άτομο σε ήρωα ή εγκληματία, καταδεικνύοντας ότι η ανθρώπινη φύση είναι αδύναμη και ευάλωτη.

 

Για την Τέχνη…

Στο ερώτημα αν η Τέχνη είναι η αναζήτηση του άλλου απαντά ότι οποιοδήποτε πιστεύω που μας κάνει να αποφύγουμε την μοναξιά είναι μια πλάνη. Ο λόγος; «Πάντα είσαι μόνος με τον εαυτό σου».  Στριφογυρίζω ανήσυχη στο κάθισμά μου: από πού αντλεί αυτή την δύναμη ώστε να αποδέχεται τις πιο σκληρές αλήθειες με πειθήνια ηρεμία; Η Γιασμίνα Ρεζά πιστεύει στο θείο, υπό την έννοια ότι εφόσον κάποιος μπορεί να προκαλεί την διανόηση μέσω της Τέχνης, δεν είναι όλα μάταια. «Όταν είδα σήμερα το πρωί τον Παρθενώνα συγκινήθηκα τόσο βαθιά ώστε πιστεύω ότι υπάρχει μία ανώτερη δύναμη στον κόσμο».

Η τελευταία ερώτηση με ξάφνιασε. Αφορούσε το δίλημμα «Ποιος έχει την τελευταία λέξη: η Ζωή ή η Τέχνη;». Μετά από μία δίωρη ομιλία που εξυμνούσε τις Τέχνες, η ομιλήτρια αποκρίθηκε χωρίς δισταγμό: η Ζωή έχει πάντα την τελευταία λέξη.

 

(Τα έργα της Γιασμίνας Ρεζά «Ο Θεός της σφαγής» και «Αυγή, βράδυ ή νύχτα» έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά και κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Εστία».)