«Ήταν ένας βάτραχος που κελαηδούσε πρασινάδες» από τον Νίκο Νακόπουλο

Posted: Νοέμβριος 8, 2012 in Ελεύθερα Κείμενα

 

«A, μου έκανε αναπάντητη η Μάρθα. Κάτσε να την πάρω να δω τι θέλει. Πρέπει όμως να ανεβώ σε κάποιο δέντρο για να έχω καλό σήμα και να μιλάμε πιο άνετα. Στην ίδια πόλη είμαστε δεν πρέπει να ανεβώ και πολύ ψηλά. Αυτή εδώ η νεραντζιά μου κάνει ας πούμε. Έλα Μάρθα, τι γίνεται; Πως πάει; »

Αυτός ήμουν εγώ. Με λένε Στέφανο και η παραπάνω σκηνή είναι παρμένη από την καθημερινότητα μου. Πάσχω από το σύνδρομο ‘δεντροαναρρίχησης’. Είμαι μοναδική περίπτωση στον κόσμο μαζί με τον τύπο που είχε λόξυγκα για 68 χρόνια ή τον τύπο που καίει ολόκληρα έπιπλα για να ανάψει ένα τσιγάρο. Από την ηλικία των 16 που έπιασα κινητό στα χέρια μου έχω αυτήν την ψυχαναγκαστική εμμονή πως για να μιλήσω με κάποιον πρέπει να ανεβώ ψηλά σε κάποιο δέντρο. Ο ψυχολόγος μου λέει πως συμβολίζει μία προσπάθεια εντυπωσιασμού του αποθανόντος στριπτιζέζ πατέρα μου από τον οποίο δεν μπόρεσα να ζητήσω συγγνώμη που δεν ακολούθησα τα ένδοξα βήματα του. Οι φίλοι μου προσπαθούν να με ρίξουν ουρλιάζοντας ευφάνταστες ατάκες όπως «βούτα με μπόμπα» ή «κάνε ανάποδο backflip ρε μαλακισμένο» και άλλες τέτοιες ομορφιές. Δοκίμασα ψυχοθεραπεία, , ρεφλεξελογία, παραφιλολογία, μαγεία μαύρη αλλά και άσπρη ,άσπρη σκόνη, εργασιοθεραπεία, θεραπειοεργασία, βότανα, ΜcDonalds, χορτοφαγία, κοπρολαγνία, υπνωτισμό, βελονισμό, μιμιτισμό, προσηλυτισμό και γενικά πολλά πράγματα με κατάληξη –ισμός και –ία και παραδόξως τίποτα από αυτά δεν έχει βοηθήσει. Εκτός από τον μανιχαισμό. Μετά ξέχασα όμως γιατί οπότε στράφηκα σε νέες λύσεις. Έτσι μία μέρα πήγα σε έναν αφρικανό γεροσοφό ο οποίος μου άνοιξε τα μάτια. «Πρέπει να ανεβείς τον Λυκαβηττό γυμνός, χορεύοντας τσάμικο, έχοντας 2 ζωντανά κοτόπουλα στα χέρια σου τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο της Γαλλίας ». Και αυτό θα με θεραπεύσει ? «Όχι, αλλά δεν θα είχε πλάκα;» Όχι δεν μου άνοιξε εδώ τα μάτια, εδώ απλά με δούλευε ο παλιο-Ραφίκι! Μου άνοιξε τα μάτια όταν έβαλε το χέρι του πίσω από το μάτι μου για να δει τι χρώμα είναι ο εγκέφαλος μου.  Ή μήπως όχι; Είχα πάρει την άσπρη σκόνη εκείνη την μέρα και όλα είναι λίγο θολά. Βλέπετε έβαλα ο μαλάκας το αλεύρι στα μάτια μου και δεν έβλεπα καλά. Σκεφτείτε ότι ήμουν τόσο χάλια που αντί να αγοράσω τζιν Levi’s αγόρασα τζιν Tangeray. Tόσο χάλια που αντί να αγοράσω Cosmopolitan αγόρασα Καλειδοσκόπιο. Τόσο χάλια που αντί να αγοράσω ρύζι πούλησα τα μαλλιά μου. Όταν συνήλθα μετά από μισή ώρα πήγα σε μία γριοσοφή επίσης. Η καταγωγή της από τα Σέκλανα. Όχι δεν έκλανα κανέναν, περιοχή στην δυτικοανατολική Ελλάδα είναι! Αυτή με διαφώτισε. «Άκου μανίτσα μου. Έχεις πρόβλημα. Σε έχουν ματιάσει. Για να ξεματιαστείς πρέπει ,μάτια μου, να βγάλεις τα μάτια σου με μία μη-ματωμένη κοπέλα με μυτερή μύτη, μεγάλα μάτια και τεράστια στήθια. Μην τα θεωρείς μάταια όλα αυτά, είναι πολύ σημαντικά». «Μεγάλα βυζιά γιατί αλήθεια;» ρώτησα εγώ όλο απορία. «Ε πως αλλιώς θα σου σηκωθεί;». «Α ναι σωστά» είπα εγώ και έφυγα τρέχοντας. Για να μην τα πολυλογώ γύρισα μετά από λίγο καθώς κατάλαβα το έμμεσο πέσιμο της γριάς και πήγα μαζί της για να δω αν έχει το ζουμί. Τελοσπάντων η αλήθεια είναι πως αυτό το κείμενο δεν τελείωσε όπως θα περίμενες ε ???

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η Amalia Maria Pantazi λέει:

    sampo.. stulo .. skampo…mano ..!!parbriz (…)

    kai fusika : pate paTE PATEEEEEE!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s