Ενα ποίημα από την Αργυρώ Μούτση

Posted: Νοέμβριος 17, 2012 in Ελεύθερα Κείμενα

(

Η Ποίηση ξέρετε είναι μια ανάγκη για έκφραση που δε λογαριάζει γλώσσα, συντακτικούς κανόνες και κανόνες δομής. Από τότε που καταρρίφθηκαν οι νόρμες (ομοιοκαταληξία, ρυθμός κλπ.) και θριάμβευσε ο ελεύθερος στίχος, σκοντάφτουμε πάνω σε διαμάντια που βροντοφωνάζουν μια δική τους μοναδική δομή, ένα ρυθμό που δεν κατατάσσεται σε κατηγορίες και μια χρήση της γλώσσας πάντοτε άκρως σαγηνευτική. Ακολουθεί ένα ποίημα γραμμένο στην αγγλική γλώσσα από τη φίλη μου Αργυρώ το οποίο δεν κατατάσσω πουθενά, διότι οποιαδήποτε απόπειρα χαρακτηρισμού του ως απαισιόδοξο-αισιόδοξο κλπ. αφαιρεί αυτόματα από το κείμενο την ουσία του. Ένα υπερβατικό ποίημα με την πιο διάσημη, την πιο τρανή και κλασσική θεματολογία που προβλημάτισε, πάθιασε και κινητοποίησε καλλιτέχνες και καλλιτέχνες… Αν κάτι σας είπε, προτείνω για συνέχεια την ταινία «The Fountain», μιας και αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη μόλις το διάβασα…

Πολύτιμη Μητσάκου

)

Ιn our last lines

Bitterness on my lips…a taste of life.
Like sugar holding hands with pain,
salt in every serving of my joy.
A jest for sure.
We are condemned to know less and less of happiness
while sinking deeper and deeper in despair
Unfortunate how terror-inspiring our fragility really is…
let’s talk of youth, love, honour; like porcelain
ready, expecting us to be poured in it
in colours, emotions and soul.
Until everything breaks.

All achievements, all strife in vain
all in hope of a standing ovation
and in time we are only applauded by death
already full of our bones.
Satisfaction curiously enough appears in dying
not the bloody messy part, not that…
but the endlessness of not being,
not trying, not failing.
Such a long rest for such a tiny amount of effort.
Must be bliss.

We are so inconsequential to the last of our breaths,
soil for flesh and dust for blood;
saddening, so saddening.
Earth to earth, ashes to ashes, dust to dust;
no exceptions
no hope.
Goodbyes smelling of a winter sadness…
must be the prayers of those who freeze.
I would rather pray for cold.
let’s all be bold and vain from now on…
let’s all wish on our last lines as if they were falling stars…
that ought to count for something.

Immortality.

Αργυρώ Μούτση

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s