«Το φιλί του Παράφρονα» του Αναστάση Στεφάνου

Posted: Μαρτίου 31, 2013 in Ελεύθερα Κείμενα

Όλα γίνονται ψυχρά, όταν πλησιάζουν οι Παράφρονες. Φρικαλέα πλάσματα με μανδύες και μαύρες αδιαφανείς κουκούλες, πίσω από τις οποίες κανείς δεν ξέρει τι κρύβεται, αιωρούνται, χωρίς να βλέπουν ή να ακούν, αλλά αντιλαμβανόμενοi τα έντονα συναισθήματα…
Η ευτυχία χάνεται όταν πλησιάζουν, κάθε σταγόνα αυτής. Αργά και βασανιστικά, την μαγνητίζουν, σαν αυτή να είναι τρίμματα σιδήρου. Προσεγγίζουν το «θύμα» τους και ρουφούν κάθε χαρούμενη σκέψη και ανάμνηση. Τελικά, αυτό μένει με κάθετί δυστυχές στο πνεύμα του, ένα φάντασμα του εαυτού του, που επιβιώνει άψυχο για λίγο ακόμη, ώσπου να καταλήξει σε τραγικότατο θάνατο.
Όμως, ενώ οι παράφρονες είναι τόσο ισχυροί, καθώς το «φιλί» τους αποδυναμώνει κάθε ύπαρξη, ο καθένας μπορεί να τούς αντισταθεί, με μοναδικό όπλο τον ίδιο του τον εαυτό. Ή, πιο σωστά, όλα όσα συντέλεσαν για να δημιουργηθεί  η προσωπικότητά του: Το «ξόρκι του προστάτη», όπως αποκαλείται στον κόσμο των μάγων της Τζοάν Κ. Ρόουλινγκ, προϋποθέτει ο χρήστης να αφεθεί στην πιο δυνατή και ευτυχισμένη του σκέψη, στο πιο όμορφο συναίσθημα και έτσι, μπορεί να δημιουργήσει μια ασπίδα ανάμεσα σε αυτόν και τον Παράφρονα, ο οποίος εκδιώκεται.
Αυτή η ιστορία, αν και εντελώς πλασματική, μοιάζει να βρίσκεται πολύ πιο κοντά μας από όσο νομίζουμε. Αμέτρητοι παράγοντες κάθε μέρα προσπαθούν μέσω των ΜΜΕ να μεταδώσουν απελπιστικά μηνύματα.
Το όπλο όμως, στην πραγματικότητα, είναι ακριβώς το ίδιο με το ξόρκι του μάγου. Να φτιάξουμε τη δική μας ασπίδα με τα ευχάριστα συναισθήματα και τα αγαπημένα μας πρόσωπα!
Γιατί τα πιο εντυπωσιακά, όπως αποδεικνύεται, δεν είναι μέσα στο γυαλί. Τι πιο σπουδαίο από τον αγώνα της ανύπαντρης μάνας, ο οποίος, βέβαια, δικαιώνεται, καθώς φιλάει τα παιδιά της για «Καληνύχτα», κάθε βράδυ; Ή από μια παρέα που γελάει μέχρι δακρύων;  Ή, ακόμη ακόμη, από ένα ζευγάρι που περπατά χέρι-χέρι στην όμορφη παραλιακή; Πράγματα που η δόξα και τα χρήματα δεν μπορούν να προσφέρουν, αλλά αφθονούν εκεί όπου κυριαρχεί η αγάπη και η γαλήνη!
Σίγουρα, βέβαια, κάτι τέτοιο, όπως ο μυθιστορηματικός «Προστάτης» είναι απαιτητικό! Θέλει δύναμη για να κρατιέσαι σε χαρούμενες στιγμές, καθώς μερικές φορές, το να παρασύρεσαι στην απραξία και την απελπισία είναι το μόνο εύκολο… περιμένοντας το Μεσσία… Όχι μόνο το χριστιανικό, αλλά οποιαδήποτε χαρισματική ύπαρξη θα σε βγάλει από τα δεινά σου…

Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι τέτοιο, αλλά σίγουρα δεν έχει λόγο να υφίσταται εκεί όπου οι άνθρωποι διώχνουν μόνοι τους τις σκιές και τα φοβερά πράγματα που κρύβουν.

«Η ευτυχία μπορεί να βρεθεί ακόμη και στις πιο σκοτεινές στιγμές, αρκεί κάποιος να θυμηθεί να ανάψει το φως!»
~~~
Michael Gambon ως Albus P.W.B. Dumbledore

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s