Archive for the ‘Συνεντέυξεις’ Category

1110-  Πάρτυ Γεννεθλίων

Η ομάδα 1110 κάνει πάρτυ. Ένα πάρτυ που ο Μιχάλης, ο Λουκάς, η Λίνα, η Μαργαρίτα και η Αντιγόνη ερωτεύονται, ωριμάζουν, αλλάζουν, κυνηγάνε τα όνειρά τους. Ένα έργο που θυμίζει κάτι απ’ τον καθένα μας ξεχωριστά και φέρνει μπροστά στα μάτια μας κάτι που σίγουρα όλοι αναρωτιόμαστε. Πώς θα είμαστε στα 30? Πώς θα ερωτευόμαστε στα 30? Και… με τα όνειρά μας? Τί γίνεται στα 30?

Πώς προέκυψε η δημιουργία της ομάδας «1110»?
Βασίλης: Ο σκηνοθέτης μας ήταν παλιά μέλος της Θεατρικής ομάδας της Ιατρικής, όπως και εμείς. Κάποια στιγμή που ήμασταν κι εμείς εκεί τον γνωρίσαμε το 2010 και την επόμενη χρονιά αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι μαζί.

Πόσο καιρό σας πήρε η προετοιμασία της παράστασης?

Βασίλης: Ξεκινήσαμε 11.10.Γι αυτό και η ομάδα λέγετε 1110. Tότε συσταθήκαμε ουσιαστικά. Πρόβες κάναμε εντατικά, αλλά επειδή ήμασταν λίγα άτομα και υπήρχε καλή συνεννόηση ήταν μικρές αλλά ουσιαστικές. Σιγά σιγά ήρθε και το έργο.

AντιγόνηΟ Γιάννης είχε κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό του, και μετά με τις πρόβες και τους αυτοσχεδιασμούς βγήκε μια άλλη ιδέα.

Πώς ήταν το κλίμα στις πρόβες?

ΒασίληςΈχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας…

Ποιά είναι η υπόθεση του έργου σας «Πάρτυ Γεννεθλίων»?

Βικτωρία: Είναι μια παρέα 5 παιδιών, που γνωρίζονται τυχαία και ερωτεύονται μεταξύ τους. Στην αρχή μπερδεύονται λίγο τα πράγματα, μετά κάποιοι ξεκαθαρίζουν, κάποιοι μένουν μαζί, κάποιοι μπερδεύονται ακόμη περισσότερο.

Αθανασία: Βλέπουμε κατά πόσο κυνηγάμε αυτό που θέλουμε, πώς μεγαλώνουν οι άνθρωποι. Άλλοι μεγαλώνουν ακόμα, άλλοι δεν μεγαλώνουν ποτέ. Το πώς καταλήγουν, άλλοι συν και άλλοι πλην και άλλοι μηδέν.

Στο έργο τονίζεται ότι υπάρχουν κύκλοι. Κάποιοι μένουν, κάποιοι δεν κλείνουν ποτέ.

ΒικτωρίαYπάρχουν ανεκπλήρωτοι έρωτες, άλλοι ολοκληρωμένοι και πολύ ευτυχισμένοι, κάποιοι συμβατικοί που μένεις επειδή νιώθεις ασφάλεια και επειδή φοβάσαι να φύγεις. Κάποιοι κύκλοι μένουν ανεκπλήρωτοι, κάποιοι κλείνουν, ανοίγουν άλλοι.

ΒασίληςKάποιοι κύκλοι μπορεί να μην έχουν κλείσει αλλά να μην σε απασχολεί πια. Ή νομίζεις ότι είσαι σε έναν μεγαλύτερο κύκλο και δεν σε απασχολεί. Δηλαδή, ο Μιχάλης σ’ αυτή τη «λούπα» μπήκε. Νόμιζε ότι είναι σε ένα μεγαλύτερο κύκλο, ότι όλα είναι ΟΚ, μέχρι που επέστρεψε η Αντιγόνη.

Αντιγόνη: Mπορεί να ξεγελαστείς πολύ εύκολα όταν νομίζεις ότι όλα πάνε καλά.

Τί θέλατε να δείξετε με την κατάληξη της Αντιγόνης?

ΑντιγόνηΝομίζω πως αυτό αφορά προσωπικά τον καθένα. Η Αντιγόνη μπορεί να πήγε στην Αμερική, για τον άλλο να είναι κάτι άλλο, κάτι προσωπικό. Είναι στιγμές στη ζωή σου που πρέπει να πάρεις κάποιες μεγάλες αποφάσεις, είτε τις πάρεις, είτε όχι, είτε χάσεις , είτε κερδίσεις. Η Αντιγόνη κάποια πράγματα τα έχασε, κάποια τα κέρδισε, κάποια τα κυνηγάει ακόμα. Το σημαντικότερο όμως, που προσπαθώ να σκέφτομαι και εγώ, είναι ότι ποτέ δεν πρέπει να σταματήσεις να κυνηγάς αυτά που θες.

Στην παράσταση υπήρχε ένα «μυστήριο» πιάνο που έπαιζε στην κυρίως στην αρχή της παράστασης. Τί συμβολίζει για σας?

Βασίλης: Tο πιάνο για μένα είναι ο θεός έρωτας. Όταν παίζει το πιάνο, είναι σαν όλοι να μεθάνε και να μιλούν για τον έρωτα. Και νομίζω πώς έτσι κάνει ο π**** ο πιανίστας που είναι από πάνω στο έργο. Παίζει και μείς λέμε «Ρε ξέρεις τι θυμήθηκα τώρα…? Θέλω να καψουρευτώ ρε..». Πετάει τα βέλη του καθώς παίζει. Το πιάνο ακούγεται μόνο στην αρχή γιατί ίσως τα βέλη που ήταν να πέσουν, πέσανε. Την δουλειά του, την έκανε.

Ο έρωτας για το έργο ήταν η αφορμή να ξεκινήσει η ιστορία. Στην πραγματική ζωή τί κίνητρο μπορεί να είναι?

ΑθανασίαΝομίζω ότι ο έρωτας είναι πολύ σημαντικός στη ζωή κάθε ανθρώπου κ πρέπει απλά να είσαι εκεί…

BικτωρίαO έρωτας σε ζωντανεύει, σε κάνει δημιουργικό. Είναι ίσως το απόλυτο κίνητρο για ζωή.

Πόσο δύσκολο είναι να τρέχετε για δουλειά, σχολή και να κάνετε και αυτό παράλληλα?

Bικτωρία: Eίναι το καλύτερο που μπορεί να μας τύχει νομίζω, κάνουμε θέατρο γιατί μας αρέσει..!

Πώς αντιμετώπίζει ένας σκηνοθέτης την ομάδα?Ο Γιάννης Δούμος πώς σας αντιμετώπισε?

Ηρώ: Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο γιατί ουσιαστικά έχει την ιδέα και πρέπει να πραγματωθεί. Πρέπει να βοηθήσει τους ηθοποιούς να κινηθούν στο σωστό δρόμο. Βλέπει τι συμβαίνει , τους διορθώνει, τους βοηθάει, τους παρακινεί.

Αθανασία:  O Γιάννης μας αντιμετώπισε με αγάπη και υπομονή! Ταλαιπωρήθηκε βέβαια αρκετά…

ΒικτωρίαΑυτό που μας έκανε να δούμε πολύ όμορφα ο Γιάννης είναι πως για να παίξεις ένα ρόλο και να συγκινήσεις το κοινό, πρέπει να κάνεις την ιστορία δικιά σου και πολύ προσωπική, τότε μπορείς ν’ αγγίξεις το κοινό και να ταυτιστεί. Όταν πας να δείξεις κάτι εξωτερικό, κινείσαι τεχνικά και το χάνεις.

 

Oι ηθοποιοί: Αντιγόνη Δούμου, Βικτωρία Κουρκάκη, Χρήστος Τσαρμακλής, Βασίλης Μαγουλιώτης και Αθανασία Κουρκάκη.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Δούμος,Βοηθός Σκηνοθέτη: Hρώ Σουλαντίκα

Μουσική: Ιωακείμ Μπαλτσαβιάς

Συνέντευξη: Βαρβάρα Μπαρδακά

!!!! Σε περίπτωση που θέλετε να ρίξετε και εσείς μία ματιά στη ζωή στα 30 εκκρεμούν 2 ακόμη «Πάρτυ Γενεθλίων»  το επόμενο παρασκευοσάββατο (8-9/10) στο Θέατρο Παραμυθίας (Γκάζι) !!!!

Advertisements

Υστερόγραφο: Στάσου λίγο..

Πολλοί αναρωτηθήκαμε ποιός να ‘ναι αυτός που  ερμηνεύει το «Στάσου λίγο». Στα χρόνια που μεσολάβησαν, ετοίμασε τον πρώτο του δίσκο, το «Υστερόγραφο». Ένας τέτοιος τίτλος μπορεί να σημαίνει ένα τέλος. Για το Νίκο Μερτζάνο όμως, είναι μόνο η αρχή.

Πώς προέκυψε η σχέση σου με τη μουσική?

Ήμουν τρίτη Γυμνασίου και είχα ερωτευτεί μια συμμαθήτριά μου, που ήταν μεγάλο ταλέντο και φωνή κι έτσι αποφάσισα να μάθω πιάνο για να την προλάβω στο πανεπιστήμιο που θα πήγαινε να σπουδάσει. Άγνοια κινδύνου λέγεται αυτό! Αρχικά, ντρεπόμουν να τραγουδήσω, αλλά τελικά το πήρα απόφαση. Κι έτσι άρχισαν όλα, ωδεία κτλ.

Και πώς εξελίχθηκαν όλα αυτά?

Κατά τύχη. Μέσω του youtube, είχαμε ανεβάσει ένα κομμάτι , το «Στάσου λίγο». Το μισό απ’ αυτό γράφτηκε την ημέρα που άρχισε η σχέση, και το συνέχισα ακριβώς όταν τελείωσε-γι αυτό είναι και πιο τσαντισμένο. Το αφιέρωσα, τα φτιάξαμε , με χώρισε , το έστειλα στο συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά δεν γύρισε ποτέ. Πώς σου φάνηκε αυτό? (Γέλια) Αλλά  τελικά αποφάσισα να το δω πιο επαγγελματικά. Έχω περάσει στο ΦΠΨ, προσπάθησα να το τελειώσω, αλλά δεν τα έχω καταφέρει. Θέλω να πάρω το πτυχίο μου, γιατί έχουμε μια τάση ότι αρχίζουμε να το τελειώνουμε. Πλέον έχουμε  συνέχεια πρόβες. Έχω πολύ άγχος, ειδικά στα live .

Και όταν είσαι πάνω στην σκηνή, πώς το αντιμετωπίζεις?

Αυτό έχει μια σαδομαζοχιστική πλευρά, για το λόγο ότι ξεκινάμε αγχωμένοι, συνεχίζουμε δριμύτεροι και εκεί που πάμε να «ξεφουσκώσουμε» μετά το διάλλειμα-γιατί κάπου εκεί ακούς και τα πρώτα σχόλια- ότι έχεις πάει καλά, τελικά καταλήγει με μια τεράστια ανακούφιση. Στο Οξυγόνο συνέβη το εξής αστείο, ενώ το κοινό φώναζε για encore ,εγώ κοίταζα τους στίχους λες και το περίμενα! Ήταν τόσο στημένο γιατί, λέγαμε «παιδιά πρώτο live είναι, ας υπάρχει κι ένα encore!» (Γέλια) Είναι συγκινητικό γιατί τόσο καιρό έμπαινα στο Youtube και στο Facebook, έβλεπα πως πάνε καλά τα views, έπαιρνα κάποια σχόλια, αλλά δεν είχα κάνει live. Δεν υπήρχε διαδραστικότητα και επικοινωνία με τους από κάτω. Και τώρα καταλήξαμε να κάνουμε το live και να έρθει κόσμος απ’ το πουθενά κι αυτό ήταν απροσδόκητα καλό.

Ποιά είναι τα επόμενα βήματα όσο αφορά τη δουλειά σου?

Πρώτον πρέπει να βρεθούν οικονομικοί πόροι , πρακτικά πράγματα όπως live, αισιοδοξία που είναι κλισέ.. Εγώ προσωπικά πανικοβάλλομαι !Το θέμα είναι να βάλουμε κάποια σταθερά βήματα  με τους μουσικούς και με όσους εμπλέκονται με το δίσκο που να λειτουργήσουν. Τώρα αυτό που περιμένουμε είναι να ολοκληρωθεί και να βγει ο δίσκος. Μάλιστα μαζί με δύο άτομα που δημιουργήσαμε το cd, είχαμε μπλέξει σε πολλές ενορχηστρώσεις μέχρι να καταλήξουμε στο πως θα βγει το ύφος του δίσκου. Ήταν δύσκολο να βγει ένα ενιαίο αποτέλεσμα.

«Υστερόγραφο» λοιπόν ο αναμενόμενος  δίσκος.

Στο «Υστερόγραφο» έχουμε από ζεϊμπέκικο με επιρροές Κραουνάκη μέχρι «Αναφιώτικα» και Μassive Attack.  Στα live προσπαθούμε να φτιάξουμε ένα πρόγραμμα που να εξυπηρετεί και τη διασκέδαση και να μην φέρει και την κατάθλιψη! (Γέλια) Το album φτιάχτηκε στη διάρκεια ενός έτους και τα κομμάτια είχαν γραφτεί τα τελευταία δύο χρόνια, όμως κάποια δεν μπήκαν στο δίσκο. Κακά τα ψέματα, σκιαγραφούν το ίδιο πρόσωπο η την ίδια ανάγκη πλην ελαχίστων. Αυτό που ήθελα να περάσει ήταν πως » η τελευταία λέξη μετά την τελευταία λέξη» είναι αυτή που μετράει .Η οποία είναι για μένα η πιο σημαντική, είναι αυτό που καταλαβαίνεις κι όχι αυτό το οποίο λέγεται. 

Ποιές είναι οι σημερινές, «τελευταίες λέξεις» ?

Γενικά έχω καταλάβει ότι δεν συνεννοούμαστε, αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Δεν υπάρχει συνεννόηση γιατί δεν υπάρχουν πια υποχωρήσεις για απλά πράγματα. Δηλαδή ακούω από σένα, μαθαίνω από σένα, υπάρχει λόγος να σε γνωρίσω και να κάνω υπομονή. Αυτό πλέον δεν υπάρχει. Ή θα επενδύουν κάποιοι σε μια σχέση και θ’ αγκιστρώνονται σ’ αυτή για προσωπικό τους όφελος, ή δεν θα την αφήνουν για προσωπικό τους όφελος.

Πώς περνάς τα μηνύματα που θες, με την θλίψη ή με τη χαρά?

Το μήνυμα το περνάς με την θλίψη γιατί είναι η μόνη που κάνει «ευγενική τη χαρά». Γενικά στην πραγματικότητα θεωρώ ότι τα πράγματα που καταγράφονται στη μνήμη μας είναι τα «μαύρα». Το μαύρο είναι χρώμα- όπως είπε και η Αλεξίου. Η χαρά είναι πιο εξωτερική, τη μοιράζεσαι με όλους. Όταν μου λένε «κλαίω με τα κομμάτια σου» νιώθω αλλόκοτα, γιατί ήταν κάτι που απλά προέκυψε.

Oι στίχοι σου είναι κατά βάση ερωτικοί. Τί σημασία έχει για σένα ο έρωτας?

Όλοι οι στίχοι είναι κατά βάση ερωτικοί, εκτός απ’ τα Αναφιώτικα, που περιγράφει τη θέα από εκεί, βλέποντας και τη γραφικότητα της Ελλάδας. Πιστεύω πως όλα πηγάζουν από τον έρωτα τελικά. Μπορεί όλα να είναι χάλια, να ερωτευτείς και να μην τα βλέπεις άσπρα- αυτό είναι το περίεργο, να τα βλέπεις μαύρα και να μη σε νοιάζει. Έχεις διαύγεια όταν είσαι ερωτευμένος, o έρωτας δεν τυφλώνει. Βλέπεις τον εαυτό σου σε σχέση με κάποιον άλλον, δεν τον βλέπεις ατομικά κι αυτό έχει μεγάλη σημασία. Δεν είναι ανιδιοτελής αλλά τίθεται ο όρος να δώσεις για να πάρεις. Τυχαίνει να σκεφτόμαστε κάποιο πρόσωπο και να λέμε «είσαι αυτό που είσαι κι αυτό τα δικιολογεί όλα». Αυτό και μόνο εμπεριέχει μια ανιδιοτέλεια. Τα αγνά πράγματα, εμπεριέχουν αγνές προθέσεις συνήθως.

Kείμενο από την Βαρβάρα Μπαρδακά

http://www.youtube.com/results?search_query=nikos+mertzanos&aq=0&aql=t

Η ομάδα του Καλειδοσκοπίου ευχαριστεί αμφότερους το Νίκο Μερτζάνο και τη Βαρβάρα Μπαρδακά για την εμπιστοσύνη και την προτίμηση τους και τους εύχεται ότι καλύτερο για τη συνέχεια.