Archive for the ‘Movies’ Category

Image

Αθήνα 27-08-2013

BOYSTORYΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

H ταινία μικρού μήκους BOY STORY του πρωτοεμφανιζόμενου Θανάση Αγγελόπουλου αφού έκανε πρεμιέρα στο 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας- Νύχτες Πρεμιέρας και διακρίθηκε με το Cinematic Achievement Award στο 6ο Thessaloniki International Short Film Festival, επιλέχτηκε να διαγωνιστεί μαζί με άλλες 15 μόνο μικρού μήκους ταινίες στο 10ο San Fransisco Greek Film Festival. Εν όψει της νέας χρονιάς, η ταινία θα προβληθεί στις 7 Σεπτεμβρίου 2013 στα πλαίσια του Ελληνικού Διαγωνιστικού Μυθοπλασίας του 3ου Διεθνούς Φεστιβάλ Ψηφιακού Κινηματογράφου της Αθήνας και τον Οκτώβριο θα συνεχίσει την πορεία της με την συμμετοχή της στο διαγωνιστικό τμήμα του London Greek Film Festival καθώς και του Comedy Cluj International Film Festival της Ρουμανίας, όπου επιλέχτηκε ανάμεσα στις καλύτερες πανευρωπαϊκά ταινίες που ανήκουν στο είδος της κωμωδίας ή της κομεντί.

Η ταινία παρακολουθεί την προσπάθεια ενός συνηθισμένου- ασυνήθιστου αγοριού (Γιώργος Παπαγεωργίου) να ξεπεράσει τις αναστολές  που τον κατατρέχουν από παιδί και να διεκδικήσει αυτό που πραγματικά επιθυμεί. Αφορμή στέκεται μια σειρά τυχαίων συναντήσεών του με μια αρκετά εσωστρεφή κοπέλα, την Ειρήνη (Αναστασία Χατζάρα) με φόντο την πόλη, ένα βίντεο-κλαμπ και μία πισίνα.

Πρόκειται για μια μοντέρνα, νεανική «δραμεντί» που προβάλει τις ανησυχίες, τις σκέψεις και τις ανασφάλειες που αντιμετωπίζουν οι νέοι σε θέματα σχέσεων στην σημερινή Αθήνα, με φρέσκα σκηνοθετικά ευρήματα, τόσο αφηγηματικά, όσο και αισθητικά.

Το καστ συνδυάζει την νεανική ορμή με την πολύχρονη εμπειρία, χάρη στην παρουσία του Γιώργου Παπαγεωργίου, δις υποψηφίου για το θεατρικό βραβείο
«Δημήτρης Χορν»,  της ανερχόμενης Αναστασίας Χατζάρα, την οποία είδαμε πέρσι και φέτος στο «Insenso» του Μιχαήλ Μαρμαρινού για το Φεστιβάλ Αθηνών, αλλά και του έμπειρου Κώστα Μπερικόπουλου, που φέτος απολαύσαμε στις επιδαύριες «Τραχίνιες».

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Θανάσης Αγγελόπουλος / Εκτέλεση Παραγωγής: StageTrick Entertainments- Μαγδαληνή Ρεμούνδου / Παίζουν: Γιώργος ΠαπαγεωργίουΑναστασία Χατζάρα, Κώστας Μπερικόπουλος, Κώστας Βάντζος / Διεύθυνση Φωτογραφίας: Κώστας Ματίκας / Μοντάζ: Χρήστος Χατζημπάρμπας / Πρωτότυπη Μουσική- Sound Design: Κωνσταντίνος Παγιάτης / Ενδυματολογία- Σκηνογραφία: Στάθια Ραφτοπούλου / Colour Correction – Μίξη Ήχου : Studio RGB- Χάρης Μαυροφοράκης / After Effects: Αριστέα Παπαναστασίου / Εικονοληψία: Φάνης Γκουντινάκης / Υποβρύχιες Λήψεις: Νάσος Ζερβόπουλος

Με εκτίμηση

Μαγδαληνή Ρεμούνδου 6974583430

Σχεδιασμός & Oργάνωση Καλλιτεχνικών Εκδηλώσεων

Η ταινία «Μεγάλοι Αντίπαλοι» (σε σενάριο – σκηνοθεσία Θοδωρή Ηλιόπουλου) έγινε δεκτή στο διαδικτυακό φεστιβάλ του Καναδικού Κέντρου Κινηματογράφου Shorts Non Stop. Στην παρακάτω διεύθυνση μπορείτε να τη δείτε, και αν σας αρέσει να την ψηφίσετε για να πάει στον τελικό του φεστιβάλ!

http://www.shortsnonstop.com/videos/watch/great-rivals/

Μεγάλοι Αντίπαλοι στο πανί!

Posted: Ιουνίου 30, 2013 in Movies

Η μικρού μήκους ταινία «Μεγάλοι Αντίπαλοι» (2013), σε σενάριο και σκηνοθεσία Θοδωρή Ηλιόπουλου, θα προβληθεί την Τετάρτη 3 Ιουλίου στις 21.00 στο «Γιαπί – Αυτοδιαχειρζόμενο Κυλικείο Πολιτικών Μηχανικών», στου Ζωγράφου.

Μαζί της θα προβληθεί και η μικρού μήκους ταινία «Ιστορίες του Αλέξη Σνίκα, η Ηθοποιός» (2011) σε σενάριο Αντώνη Μπαλλή και σκηνοθεσία Θοδωρή Ηλιόπουλου.

Θα ακολουθήσει το κανονικό πρόγραμμα προβολής, με το «Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου» του Γούντι Άλλεν (1985, 85 λεπτά)

Τρόποι προσέλευσης: 7η στάση Ζωγράφου, με το 608 ή από την πύλη

«NO» του Pablo Larraín

Posted: Φεβρουαρίου 17, 2013 in Movies

NO του PabloLarraín

ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ από το Θοδωρή Ηλιόπουλο

Η ιστορία εκτυλίσσεται στη Χιλή του 1988. Υπό την πίεση διεθνών αντιδράσεων, ο δικτάτορας Πινοτσέτ υποχρεώνεται να προκηρύξει δημοψήφισμα για την παραμονή του ή αποχώρησή του από την εξουσία. Η αντιπολίτευση για πρώτη φορά δικαιούται να εκφέρει δημόσια πολιτικό λόγο και καλείται να οργανώσει προεκλογική εκστρατεία. Ο Ρενέ Σααβέδρα εργάζεται ως διαφημιστής σε διαφημιστική εταιρεία. Είναι νέος και αρκετά καινοτόμος και πρωτοποριακός. Η αντιπολίτευση τον προσεγγίζει ώστε να αναλάβει την καμπάνια υπέρ του «ΟΧΙ». Ο Ρενέ αρχικά είναι δισταχτικός και αρνείται, μα τελικά δέχεται. Και ξεκινά η ταινία! Η οποία αναφέρεται στην πραγματική ιστορία του δημοψηφίσματος του 1988 στη Χιλή και στην αληθινή προεκλογική καμπάνια που ακολούθησε η αντιπολίτευση.

ΤΑΙΝΙΑ ΕΜΜΕΣΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ

Πρωταγωνιστής είναι ο Ρενέ Σααβέδρα (GaelGarciaBernal). Κι όμως, λίγα πράγματα ενδιαφέρουν σχετικά με αυτόν. Επιλογή του Larraín, την οποία βλέπουμε καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, είναι η βάση αυτής να είναι καθαρά γεγονότα. Τα γεγονότα της προεκλογικής εκστρατείας είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Η προεκλογική καμπάνια, οι επιλογές γύρω από αυτήν και οι αντιδράσεις προωθούν τη δράση, δίνουν νόημα στην ιστορία αλλά και προκαλούν τους χαρακτήρες. Τελικά, πρωταγωνιστής είναι ολόκληρο το συνεργείο που εργάζεται για την προεκλογική εκστρατεία υπέρ του «ΟΧΙ» και το αποτέλεσμα της προσπάθειας. Δευτερεύων μόνο ρόλο έχει ο Σααβέδρα, για τον οποίο ελάχιστα μαθαίνουμε. Ο ψυχισμός του, οι φόβοι του, οι ελπίδες του δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία – εκτός από στοιχεία χρήσιμα ως γεγονότα, δηλαδή στοιχεία που προκύπτουν μέσα από τον προεκλογικό αγώνα (πχ η επιμονή του σε εναλλακτική καμπάνια, η έμφαση που δίνει στην έννοια της «ευτυχίας») ή που φωτίζουν τον προεκλογικό αγώνα. Ήδη από την αρχή φαίνεται αυτό: βλέπουμε τον Ρενέ να αρνείται μια, δυο, τρεις και τελικά να δέχεται την πρόταση της αντιπολίτευσης. Τί άλλαξε; Ποιες σκέψεις τον έκαναν να αλλάξεις γνώμη; Δε μαθαίνουμε. Σημαντικό είναι ότι δέχτηκε. Βέβαια, κατά τη διάρκεια της ταινίας παρουσιάζονται στοιχεία που φωτίζουν την απόφασή του: ο πατέρας του ήταν αντιστασιακός, η πρώην σύζυγός του έχει έντονη αντιδικτατορική δράση, αντιμετωπίζει τη συγκεκριμένη πρόταση και ως πρόκληση για την καριέρα του. Αποκαλύπτονται όμως και οι παράμετροι που συνθέτουν το δίλημμα αν θα δεχτεί ή όχι: ο φόβος για τις συνέπειες που μπορεί να έχει η στράτευση ενάντια στο καθεστώς (βλέπουμε εκφοβισμό και απειλές για τον ίδιο και το γιο τόυ), και το γεγονός ότι ο ίδιος είναι βολεμένος. Έχει το σπίτι του, το αμάξι του, τη δουλειά του, την τηλεόρασή του και τις ανέσεις του. Γιατί να αγωνιστεί να αλλάξει το καθεστώς;

ΤΑΙΝΙΑ ΕΜΜΕΣΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Αξιοσημείωτο είναι ότι παρ’ ότι καταπιάνεται με θέμα αμιγώς πολιτικό, δηλαδή τη δικτατορία του Πινοτσέτ, προσεγγίζει το πολιτικό στοιχείο εμμέσως. Δηλαδή δε γίνεται ηθικιστική ή διδακτική ούτε και επαναλαμβάνει ένα ορθό και δίκαιο, πλην γωνστό σε όλους κατηγορητήριο στη δικτατορία. Η ταινία εστιάζει στον προεκλογικό αγώνα. Μέσα από τις επικοινωνιακές επιλογές των δύο παρατάξεων τίθενται και οι προβληματισμοί και ο πολιτικός διάλογος. Τα βασανιστήρια, η αυταρχικότητα, οι εκτελέσεις, οι απαγωγές και οι εξόριστοι της χούντας σε αντιπαραβολή με το «Αμερικάνικο Όνειρο», τα δημόσια έργα και την ανάπτυξη της χώρας. Μιας χώρας όμως όπου απαγορεύεται η έκφραση και όπου οι μισοί σχεδόν πολίτες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Επίσης, πολιτικό προβληματισμός γεννούν και τα γεγονότα: η χούντα ανοιχτά σχεδόν λέει ότι θα στήσει το δημοψήφισμα, απειλεί όσους τάσσονται και εργάζονται για την πλευρά του «ΟΧΙ» και διαλύει με στρατιωτική επέμβαση την κεντρική προεκλογική εκστρατεία – συναυλία των αντιπάλων της, χωρίς κανένα λόγο. Η αντιπολίτευση τρομάζει κι η ίδια

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑ ΜΜΕ

Ωστόσο, έντονα πολιτικός είναι ο χαρακτήρας της ταινίας σε ό, τι αφορά την επικοινωνιακή στρατηγική, τα επικοινωνιακά τρικ. Διότι αυτό αναδεικνύεται από τον «πρωταγωνιστή» της ταινίας, την προεκλογική εκστρατεία. Μέσα από τον προεκλογικό αγώνα τίθενται βασικοί προβληματισμοί. Πρώτον, γιατί να νομιμοποιηθεί η χούντα με τη συμμετοχή των δημοκρατικών δυνάμεων σε ένα στημένο δημοψήφισμα; Δεύτερον, δικαιούται η αντιδικτατορική προεκλογική εκστρατεία να είναι χιουμοριστική, δεδομένου ότι αφορά ένα ζήτημα σοβαρό, όσο τα βασανιστήρια, οι εκτελέσεις και οι εκτοπισμοί της χούντας; Τρίτον, αναδεικνύεται η δύναμη του μέσου. Μήπως ακόμα και για κρίσιμα θέματα, θέματα αμιγώς πολιτικά και θέματα ουσίας και όχι τύπου, πρέπει να επιστρατευθούν στρατηγικές επικοινωνίας και επικοινωνιακά τρικ  ώστε να επιτευχθεί ο στόχος του δημοσίου διαλόγου; Και, ακόμη παραπέρα, μήπως το αποτέλεσμα του δημοσίου διαλόγου τελικά δεν καθορίζεται από την ουσία των επιχειρημάτων, αλλά από το εύστοχο ή άστοχο της επικοινωνιακής επιλογής και από τον τρόπο παρουσίασης του επιχειρήματος; Και αν ναι, σε ποιο βαθμό;

Η ΔΙΠΛΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΘΕΑΤΩΝ

Κρίσιμο στοιχείο για την εξέλιξη της ταινίας και της ιστορίας αποτελεί η τηλεόραση. Η τηλεόραση δια της οποίας μεταδίδονται στους Χιλιανούς τα μηνύματα των αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων. Η επιτυχία ή αποτυχία των προεκλογικών σποτ σπανίως σχολιάζεται στην ταινία (πχ στην πρώτη, εμφανώς άστοχη διαφήμιση των χουντικών βλέπουμε τον Σααβέδρα να χαμογελά), το οποίο σημαίνει ότι ο θεατής τρέπεται και σε «τηλεθεατή» και παρακολουθεί τη σύγκρουση χωρίς να γνωρίζει, προς τα πού πάει το πράγμα. Βέβαια, βλέπουμε αρκετές αντιδράσεις, όχι όμως ικανές να μας «καθησυχάσουν». Η αρχική απογοήτευση των χουντικών αλλάζει σε δυναμική αισιοδοξία όταν αποφασίζουν να αλλάξουν στρατηγική και να προσεγγίσουν το ύφος της αντιπολίτευσης. Στο δε στρατόπεδο της αντιπολίτευσης δε λείπουν οι έντονες διαφωνίες για το αν έχει επιλεγεί ορθό ύφος. Προϊόντων του χρόνου και της ταινίας, βλέπουμε πλήθος διαφημιστικών σποτ και τις ανάλογες αντιδράσεις των στρατοπέδων, χωρίς ωστόσο να υπάρχει ποτέ βεβαιότητα για το τέλος – εκτός αν ξέρετε χιλιάνικη ιστορία, αφού η υποψία  ότι προηγούνται οι αντικαθεστωτικοί αντιτίθεται στην ακόμη μεγαλύτερη υποψία ότι «είναι στημένο». 

Ως προς τη φωτογραφία, και αυτή εντείνει την τηλεοπτική αίσθηση, με την έννοια ότι έχει επιλεγεί λιγότερη ευκρινής εικόνα, ώστε να θυμίζει εικόνα από παλαιότερες δεκαετίες και να παραπέμπει έτσι στην εποχή της αισθητικής που προβάλλει η τηλεόραση. Στα παραπάνω συμβάλλει και το γεγονός ότι δεν υπάρχει διαφορά στην εικόνα ανάμεσα στα τηλεοπτικά σποτ και στην «πραγματική» ζωή των Χιλιανών. Είτε βλέπουμε τους ήρωες είτε η κάμερα βλέπει μέσα από το γυαλί της τηλεόρασης, η εικόνα μένει η ίδια ποιοτικά. Μόνη διαφορά, η κινηματογράφηση της «εκτός τηλεόρασης» εκτυλισσόμενης ιστορίας με κάμερα στο χέρι: εκτός τηλεόρασης είναι περισσότερο ασαφή τα πράγματα, αφού καθορίζονται κάθε στιγμή από τις επιλογές, τους φόβους και τις επιθυμίες, τους στόχους των ηρώων, με αποτέλεσμα αβέβαιο, το οποίο τελικά θα λάβει υπόσταση τέτοια όπως φαίνεται στη μικρή οθόνη. Η φωτογραφία της ταινίας είναι ενδιαφέρουσα, μα όχι απολύτως επιτυχημένη, διότι τελικά είναι σε κάποιο βαθμό κουραστική: η εικόνα «καίγεται» στο φως, είναι πάντοτε ελαφρώς θολή, με επισκιάσεις και στίγματα, άλλοτε εντονότερα άλλοτε σχεδόν ανεπαίσθητα.

The Angels’ Share του Ken Loach

Posted: Ιανουαρίου 28, 2013 in Movies

The Angels’ Share του Ken Loach

ΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΗ από το Θοδωρή Ηλιόπουλο

ΜΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗ ΤΑΙΝΙΑ

Η ταινία χαρακτηρίζεται ως κωμωδία. Και πράγματι τα έντονα κωμικά στοιχεία, σε συνδυασμό με τον ευχάριστο τρόπο «αφήγησης» που επιλέγει και επιτυγχάνει ο KenLoach δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό αυτό. Ωστόσο, δεν πρόκειται για μια αστεία ιστορία. Είναι ιστορία του Ρόμπι, ενός περιθωριακού και αλητήριου τύπου στη Μεγάλη Βρετανία που αναγκάζεται ή επιλέγει να αλλάξει ζωή, όταν γίνεται πατέρας. Όμως το παρελθόν του δεν του αφήνει περιθώριο μεταμέλειας: η σύζυγός του δεν τον εμπιστεύεται, οι πεθεροί του δε θέλουν να τον βλέπουν και θύματά του ξυλοδαρμού τον κυνηγούν ανελέητα, θεωρώντας ελαστική την ποινή που το επέβαλε το δικαστήριο: καταναγκαστική εργασία προς όφελος της κοινότητας. Και η τύχη τελικά του χαμογελά, χάρη στον επιβλέποντα την εργασία, τον Χάρι. Ο Χάρι του συμπαραστέκεται και αλλάζει την μοίρα του Ρόμπι, φέρνοντάς τον σε επαφή με το ουίσκι! Στη συνέχεια, η ιστορία παίρνει «αστυνομικού» χαρακτήρα τροπή, και δίνει την ευκαιρία στην κωμωδία να αναδειχθεί: ο Ρόμπι και τρεις συνάδελφοί του από τα καταναγκαστικά έργα αποφασίζουν να κλέψουν το βαρέλι με το πιο σπάνιο ουίσκι στον κόσμο επ’ αφορμή της δημοπρασίας του.

ΜΙΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ

Ευρωπαϊκή όχι μόνο λόγω «καταγωγής» του δημιουργού της και των ηρώων της, αλλά κυρίως για το πλούσιο πολιτικό – κοινωνικό της υπόβαθρο. Οι ήρωες της ταινίας ανήκουν στην εργατική τάξη, ίσως κάποιοι και στο λούμπεν κομμάτι της. Ρεμάλια, μικροαπατεώνες, περιθωριακοί. Και ο KenLoach καταφέρνει να παρουσιάσει με πολύ ρεαλιστικό και πραγματικό τρόπο την καθημερινότητά τους, τα προβλήματά τους, αλλά και τα ψυχολογικά αδιέξοδα που τους βασανίζουν. Μαζί και τα πραγματικά εμπόδια που επιτείνουν το αδιέξοδο. Τελικά βλέπουμε μια λεπτομερή εικόνα της καθημερινής ζωής των πρωταγωνιστών της ιστορίας, ιδίως γίνεται σαφές πώς η μεταμέλεια και η ειλικρινής διάθεση για αλλαγή ζωής μπορεί να μην αρκεί, εξαιτίας του στοιχειού του παρελθόντος. Δεν αρκείται όμως εκεί. Τελικά, η επιθυμία και η επιμονή του Ρόμπι να βγει από τη μιζέρια τον οδηγούν στη λύτρωση. Μαζί και η τύχη. Ίσως αυτό να είναι το μερίδιο των αγγέλων: άνθρωποι που πραγματικά είναι αποφασισμένοι να αλλάξουν την μοίρα τους και ορίζουν την τύχη τους. Το πολιτικό υπόβαθρο είναι ιδιαίτερα εμφανές στην τελευταία σκηνή της ταινίας, μαζί και με την πολιτική πρόταση. Οι τέσσερεις πρωταγωνιστές είναι πλέον πλούσιοι. Πλούσιοι σε σχέση με αυτό που ήταν, διότι τελικά η περιπέτειά τους δεν τους απέφερε κάποιον μυθικό θησαυρό. Ο Ρόμπι ετοιμάζεται να ξεκινήσει να δουλεύει (παρά τα λεφτά) και το αυτοκίνητο που επιλέγει να αγοράσει είναι εκείνο που θα τον εξυπηρετεί, παρ’ ότι κάθε άλλο παρά πολυτελές. Αποχαιρετά λέγοντας στους φίλους του «κάντε κάτι χρήσιμο». Αντίθετα από τον Ρόμπι, οι υπόλοιποι μάλλον δεν έχουν απόλυτη συναίσθηση της κατάστασης. Ζαλισμένοι από τα χρήματα, δεν ξέρουν τι να κάνουν, και η ταινία κλείνει με την απόφασή τους να πάνε να πιουν! Το happyendφαίνεται πως σπάει λίγο, διότι είναι αμφίβολο αν όλοι οι ήρωες πραγματικά θα αλλάξουν ζωή, θα αξιοποιήσουν τη δεύτερη ευκαιρία για την οποία ακούμε από την αρχή της ταινίας. Δεν είναι τελικά θέμα χρημάτων, αλλά ψυχής και μυαλού.

Αμερικάνικη όχι μόνο εξαιτίας του happyend και του οιονεί americandreamπου βιώνουν οι ήρωες (βλ. όμως και μόλις παραπάνω), αλλά και του τρόπου παρουσίασης της ταινίας. Αρχικά γνωρίζουμε τους ήρωες και την καθημερινή τους ζωή. Ξεχωρίζει ο πρωταγωνιστής. Τα προβλήματά του είναι πιο έντονα. Και όσο εξελίσσεται η ιστορία εντείνονται. Τελικά τον οδηγούν σε αδιέξοδο και απόγνωση. Αποφασίζει να αντιδράσει. Στήνει ένα κόλπο από το οποίο θα εξαρτηθεί αν θα καταστραφεί παντελώς ή θα μπορέσει τελικά να ευτυχήσει. Και τέλος, μετά από ψιλό – ανατροπές στην πορεία, τα λεφτά είναι δικά του! Φυσικά, στη δομή αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό το εύληπτο της ταινίας. Επιπλέον, μέσα στα στάδια της ιστορίας ενσωματώνονται αστεία και κωμικές καταστάσεις που μαζί με την καλή ερμηνεία του PaulBranniganκάνουν την ταινία ακόμη πιο ευχάριστη.

 

 

                                       Δελτίο Τύπου

 

                                 Στη μνήμη του Τεό

 

Tο πρώτο πράγμα που ‘κανε ο Θεός, λέει ο άντρας, είναι το ταξίδι.

Έπειτα… την αμφιβολία… και τη νοσταλγία, απαντά ο A. στον ίδιο τόνο.

Έτσι χαιρετιούνται δυο παλιοί φίλοι που ξανασυναντιούνται στο Bλέμμα του Oδυσσέα.

 

Στις 24 Ιανουαρίου 2012 ο Θόδωρος Αγγελόπουλος αναχώρησε για το δικό του ταξίδι  προς την αιωνιότητα, προς το όνειρο, προς μια νέα αρχή:  “In my end is my beginning” (στο τέλος μου είναι η αρχή μου) ήταν ο στίχος του Τ.Σ Έλιοτ που τόσο αγαπούσε, και ακολουθεί…

 

Από τις 24 έως και τις 30 Ιανουαρίου του 2013, ακριβώς έναν χρόνο μετά τον θάνατό του αλλά και πολλά χρόνια μετά την πρώτη ή την δεύτερη προβολή τους στους κινηματογράφους, οι αθάνατες ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου θα συναντήσουν ξανά το κοινό μέσα στις αίθουσες και σε κόπια φιλμ.

 

Οι αθηναϊκές αίθουσες που θα φιλοξενήσουν τις ταινίες καλύπτουν πολλές περιοχές της πόλης και είναι οι Δαναός, Ατλαντίς, Νανά, Μικρόκοσμος, Ταινιοθήκη Λαΐς, Τιτάνια, Cine Παράδεισος, Gazarte, Πτι Παλαί και το auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου που τιμητικά φέρει από πέρσι το ονοματεπώνυμο του σκηνοθέτη.

 

Προβολές θα γίνουν επίσης στα Ster Cinemas Θεσσαλονίκης και το Χατζηγιάννειο της Λάρισας.

 

 

Οι κόπιες των προβολών θα έχουν όλες αγγλικούς υπότιτλους εκτός από την ταινία “Οι Κυνηγοί” που θα παιχτεί με γαλλικούς υπότιτλους.

 

Ακολουθεί το πρόγραμμα προβολών για Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                   

Πρόγραμμα προβολών

 

 

ΗΜΕΡΑ ΩΡΑ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
24/01/13 18:00 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 36′ ΑΤΛΑΝΤΙΣ (ΑΙΘΟΥΣΑ 2)
24/01/13 19:20 & 22:20 ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
24/01/13 19:30 ΤΟ ΛΙΒΑΔΙ ΤΟΥ ΔΑΚΡΥΖΕΙ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΕΙΟ ΠΝ. ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΡΙΣΑ
24/01/13 19:45 & 22:30 ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ GAZARTE
24/01/13 20:00 Ο ΘΙΑΣΟΣ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
24/01/13 20:30 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
24/01/13 20:30 ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ΝΑΝΑ (ΑΙΘΟΥΣΑ 3)
24/01/13 21:00 ΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΘΗΝΩΝ
24/01/13 22:10 Η ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ STER CINEMAS Θεσ/κη (ΑΙΘΟΥΣΑ 5)
24/01/13 22:30 ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ
24/01/13 22:40 Ο ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΣ ΔΑΝΑΟΣ (ΑΙΘΟΥΣΑ 2)
25/01/13 17:00 ΑΘΗΝΑ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
25/01/13 17:00 Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
25/01/13 19:20 & 22:20 ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
25/01/13 20:30 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
25/01/13 22:00 ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
25/01/13 22:10 Η ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ STER CINEMAS Θεσ/κη (ΑΙΘΟΥΣΑ 5)
26/01/13 12:00 Ο ΘΙΑΣΟΣ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
26/01/13 17:00 Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
26/01/13 17:00 ΑΘΗΝΑ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
26/01/13 19:30 Ο ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΛΑΪΣ
26/01/13 21:30 ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
26/01/13 22:00 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 12:00 Ο ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 17:00 Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 17:00 ΑΘΗΝΑ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 21:30 ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
28/01/13 20:00 Ο ΘΙΑΣΟΣ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
29/01/13 20:00 & 22:00 ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
30/01/13 21:00 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

 

 

Το ετήσιο μνημόσυνο θα γίνει  την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013 ώρα 11:00, στον Άγιο  Λάζαρο 1ου Κοιμητηρίου Αθηνών. Δεν θα διατεθεί καφές. Τα χρήματα θα διατεθούν για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

 

Την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013 ώρα 17:00 θα γίνει τρισάγιο στον χώρο του δυστυχήματος στην Περιφερειακή οδός Δραπετσώνας.

 

Με την παράκληση να αναρτηθεί, να μεταδοθεί και να δημοσιευθεί.

 

Almost Famous

2000

Cameron Crowe

 

So…who’s the enemy after all?

who can tell..

..really?

 

 

Σε έναν κόσμο όπου ο πόλεμος στο Βιετνάμ έχει μόλις λήξει, σε έναν κόσμο όπου η rock του ‘60 άντε και ‘70 έχει πάρει ήδη τον κατήφορο – όσο κι αν προσπαθεί να μην το δείξει- σε αυτό τον κόσμο θα σου αναφερθώ. Εκεί όπου  γίνεσαι μάρτυρας της μετάβασης από το rock psychedelic “peace man” και τα λοιπά.., στον David Bowie  και ό,τι υβριδιοκατάσταση έπειτα προκύψει.

Το ‘73 λοιπόν στην Καλιφόρνια ένας 15χρονος ανακαλύπτει τους κρυμμένους δίσκους της αδερφής του, παθιάζεται,και ξεκινά το μοναχικό ταξίδι της προσωπικής του μουσικής ανακάλυψης και ταυτότητας, γράφει σε underground φυλλάδες μέχρι που στέλνει μερικά κείμενά του στον  Lester Bangs,κριτικό – δημοσιογράφο  . Με τούτα και με κείνα τον ανακαλύπτει το Rolling Stone και του αναθέτει να γράψει ένα άρθρο για μια tour ενός συγκροτήματος.. συντροφιά με τους Stillwater ξεκινά η εμπειρία ενός un-cool πιτσιρικά με μια cool μπάντα. Η μάνα στο τηλέφωνο, οι αναποδιές είτε δικές του είτε των υπολοίπων διαπλέκονται, σχέσεις ξεδιπλώνονται, συναισθήματα που βγαίνουν στη φόρα και μπερδεύονται με μελωδίες, σερβίρουν ένα μουσικό αποτέλεσμα μιας ξεχασμένης για πολλούς –όχι όμως όλους-εποχής.

Τίποτα ιδιαίτερο, στα ξεκαθαρίζω από την αρχή και σε προειδοποιώ γι’ αυτό. Mια όμορφη ιστορία για μια βραδιά. Είναι σαν τη γκόμενα/o που τη βλέπεις και λες ffffuck man! και το σαγόνι σκουπίζει το πάτωμα ,αλλά ντάξει είπαμε..με την αυγούλα άντε πάγαινε στο καλό.

 Εάν έχεις σκοπό να σπαταλήσεις κανά 2ωρο..κάντο σωστά. Μόνο τότε δες την για να σε συνεπάρει μια και καλή κάθε στιγμή σε αυτό το ταξίδι, πίσω στη γαμημένη την αθωότητα που κάποτε αναγνώριζες στον εαυτό σου και που τώρα ούτε καν ξέρεις τι σημαίνει αυτό.

 

 

 

Ένας Billy Crudup με τον αέρα ενός άλλου Jim Morrison,μία Zooey Deschanel από άλλο πλανήτη, αγνώριστη  η Anna Paquin –την ξέρεις από τη τσοντοβρωμοβρικολακίσια σειρά Τrue Βlood – και ο τότε μικρός Fugit με την ειλικρίνεια ενός αδίστακτου ξερόλα. Τον αγαπάς αναπόφευκτα, ταυτίζεσαι το δίχως άλλο..

Μπορεί να μην χωνεύω ιδιαίτερα τις γνωστές αυτές teenage αμερικάνικες αυτοπροσδιορισμόςταξίδιζωήςκαιταλοιπά ταινίες,μπορεί να μην αντικατοπτρίζει με την καμία την ωμή και βίαιη αίσθηση της εποχής  με τις καρακαταχρήσεις της,τα LSD της, τη γνήσια τη σαπίλα που όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε ..αλλά όταν στο βγάζει το συναίσθημα τότε..λυπάμαι, μα δεν μπορώ  να παραβλέψω τον μέγιστο αυτό παράγοντα. Ούτε την Hudson συμπαθώ να σου πω την αλήθεια αλλά όπως και να χει, μπορεί να έχει όλα αυτά που θα πρεπε να την μισήσω ως ταινία ,έχει όμως και όσα θα μπορούσα να αγαπήσω σε μια ταινία.

Φαίνεται μου ‘χε λείψει να δω κάτι όμορφο.

Και δεν με απογοήτευσε.

Απλά μου έδωσε αυτό που είχα ανάγκη.  Ίσως το όνειρο.  Ίσως την ελπίδα.  Ίσως και την ίδια τη μουσική.[ Όρκο δεν παίρνω για τίποτε από τα παραπάνω.]

Αυτά είχα να πω. Το μυστικό είναι να μην δώσεις τόση σημασία. Mόνο όσο χρειάζεται. Και αυτή θα σε ανταμείψει.

Με συγχωρείς αν περίμενες την ευρωπαϊκή κουλτουριάρα σου ταινία, μα άλλη φορά.

 

Υ.Γ. και φυσικά σου συστήνω να ακόυσεις το Tiny Dancer . Τώρα από εκτέλεση διαλέγεις και παίρνεις, από τη γνήσια του Elton John,μέχρο τον John Frusciante  και τον Dave Grohl, άντε και τον Tim McGrow αλλά όχι και από Deadmaou5..αηδία σκέτη.

Και σημαντικότερο απ’ όλα, κάνε μου τη χάρη και ψάξε λίγο Stillwater να νιώσεις μια από τις γνήσιες ξεχασμένες μπάντες με τραγουδάρες που κινείται στα μονοπάτια του southern rock με μερικά folk στοιχεία.

..η μουσική διαλέγει εσένα

ή εσύ διαλέγεις τη μουσική.;

Oohh…well..

Finger it out by yourself.

http://www.youtube.com/watch?v=vLzxKaLlO3k&feature=related