Archive for the ‘Music’ Category

Coasters-Down in Mexico

Μεξικάλι 1968

Το μπαρ απόψε ήταν γεμάτο. Η ορχίστρα έπαιζε τα γνωστά, και οι παραγγελίες έδιναν και έπερναν. Η πελατεία ήταν η σταθερή. Μόνο ο γέρος γκρίνγκο με και ο πιτσιρικάς ξεχώριζαν. Ο γερο γκρίνγκο, αμέσως μόλις είχαν μπει μπήκαν, είχε προσέξει τον Τζο. Τον κοίταγε περίεργα. Λες και είχε δει κάτι περίεργο. “Δεν βαριέσαι, σκέφτηκε, αυτό το χέρι πάντα ξεχώριζε. Και για τό παίξιμο του στο πιάνο, και για το χρώμα.” Σε μία φάση ο γέρος σηκώθηκε, και με το θάρρος του Αμερικάνου τουρίστα στην πόλη, πλησίασε στην μπάρα

“Ουνα σερβέισα υ ούνα κόουκα ποουρ ελ τσίκοου ποουρ φαβόουρ” είπε με τα σπασμένα ισπανικά ενός Αμερικάνου τουρίστα. Μετά το γύρισε στην βαριά προφορά του αμερικάνικου νότου. “ Ο πιανίστας είναι πολύ καλός.. Εντυπωσιακό παίξιμο. Που τον βρήκατε;”

 “Τον Τζο; Τον ξέβρασε το κύμα από τα μέρη μας πριν από λίγα χρόνια. Και αυτός γκρίνγκο είναι, αλλά για κάποιον λόγο δεν περνά απέναντι. Απλά μερικές φορές κάθεται και αγναντεύει την άλλη όχθη. Κοιτά και σκέφτεται…Θεός ξέρει τι….Ίσως το Σαν Ντιέγκο. Από εκεί μας είπε ότι έρχεται…. Και λόγο για να πιστεύω το αντίθετο δεν έχω.”

Ο γερογκρίνγκο γύρισε στο τραπέζι του, με την μπύρα και την κοκακόλα στο χέρι. Έδωσε την κοκακόλα στον μικρό και κάθησε με την μπύρα. “ Μπας και;” Σκέφτηκε στιγμιαία. “Τι σκέφτεσαι; Τον ρώτησε ο μικρός.” “Αχ τίποτα γιε μου, τα παλιά…..θυμάσαι που σου είχα πει ότι σε αυτά τα μέρη είχα πάει ταξίδι του μέλητος την γιαγιά σου; Αυτό. Αχ είμαστε νέοι τότε….Μεγαλύτεροι από ‘σένα. Ήμουν εγώ ένας μπαγαπόντης, όταν ήμουν νέος, αλλά η γιαγιά σου είχε τον τρόπο της…..και με έβαλε στον σωστό δρόμο, και να ‘μαστε πάλι εδώ”.

Εν τω μεταξύ η ορχίστρα είχε ξεκινήσει το διάλειμα της. Ο γέρογκρίνγκο είπε μια δικαιολογία στον μικρό και πλησίασε τον πιανίστα.

“Φαίνεται να έχετε ένα εξαιρετικό ταλέντο στα χέρια σας. Για το παίξιμο στο πιάνο μιλάω. Είστε πολύ καλός”

“Κάποτε έπαιζα σε μεγάλη μπάντα, πίσω στην πατρίδα. Γνωρίζόμαστε;”

“ Κάποια πόλη στη Λουιζιάνα, παλιά, ίσως και πολύ παλία.”

“Λουιζιάνα, παλιά, πολύ παλιά. Δεν μου λέει και τίποτα. Μπάτσος είστε;”

“Ήμουν, τώρα έχω βγει στην σύνταξη. Και απο ‘δω είμαι περαστικός.”

“Και ‘γω περαστικός ήμουν, αλλά κόλησα εδώ.”

“Έτσι μου είπε και ο μπάρμαν, αλλά θα υπάρχει και μια κυρία που σας περιμένει από την άλλη πλευρά των συνόρων.”

“Δεν έχω τίποτα πλέον από την άλλη πλευρά των συνόρων. Ω γέγωναι γέγωναι.”

“Αντιθέτως, κάποια σας περιμένει εδώ και καιρό.”

“Και ο μικρός;”

 “Εγγονός μου, του δείχνω τα μέρη που πήγαμε με την κυρά μου όταν είμασταν νιόπαντροι. Άλλες εποχές τότε”

“Ναι άλλες εποχές. Με το μπαρδόν αλλά πρέπει να ξανααρχήσω δουλειά. Καλό ταξίδι και χάρηκα για την γνωριμία, κύριε”

“Σας περιμένουμε από την άλλη πλευρά των συνόρων, όποτε το θελήσετε, κύριε. Σας περιμένουμε με ανοιχτές αγκάλες”.

Πήρε τον μικρό απαλά από το χερι, κινήθηκε προς την πόρτα με διάσιμη βραδύτητα των γερων γκρίνγκο του νότου, άνοιξε την πόρτα και χάθηκε, χαμογελώντας πονηρά, στην ζέστη της Μπάχα Καλιφόρνια.

Advertisements

Music Quest

Posted: Ιουνίου 4, 2012 in Music


Music quest

Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν στο παρακάτω καλειδοσκοπικό πείραμα καλούνται να συμπληρώσουν το παρακάτω ερωτηματολόγιο με προσοχή. Τα αποτελέσματα δεν θα συγχωνευτούν με αυτά των ερευνών σε όλο τον κόσμο που διοργανώνει το Καλειδοσκόπιο γιατί πολύ απλά δεν διοργανώνει την ίδια έρευνα σε όλο τον κόσμο. Για κάθε ερώτηση μία απάντηση [όχι 15! χεστήκαμε άμα δεν μπορείς να διαλέξεις…just make the fucking decisison] 
όσο περισσότερες αυθόρμητες και ασόβαρες απαντήσεις τόσο το καλύτερο. Τα κενά απαγορεύονται δια ροπάλου. Το concept είναι απλό! Άμα θεωρείτε ενδιαφέρουσες τις παρακάτω ερωτήσεις απαντάτε και στέλνετε εδώ —> naak00@hotmail.com τις απαντήσεις και τις προσθέτουμε στο πιτς φυτίλι, πριν καν πείτε κύμινο, πριν καν τερματίσουν οι ντοπαρισμένοι αθλητές (Σόρα αυτό για σένα!)! Αυτά, κατά τα άλλα απολαύστε τις μουσικάρες που επιλέχθηκαν. Να σημειωθεί πως χωρίς την αρχόντισσα των ήχων την Ειρήνη Κοντογιάννη το όλο το εγχείρημα θα ήταν αδύνατο. Όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν στο παρακάτω καλειδοσκοπικό πείραμα καλούνται να συμπληρώσουν το παρακάτω ερωτηματολόγιο με προσοχή. Τα αποτελέσματα (ΔΕΝ) θα χρησιμοποιηθούν εναντίον τους.
1.       Τραγούδι που άκουγε ο θεός στο MP3 του όταν εξόριζε τον διάβολο στην κόλαση!

Ιωάννα Σαράντη: Rammstein-Sonne

Δρακάκη: οποιοδήποτε των Vegas

Κοκκάλης: ska p-a la mierda

Πολύτιμη: nightwish- planet hell

Νακό: System of a Down- Chop Suey

Μπαλής: Archive- fuck you

Τζένη Ανδρεοπούλου: The Heavy- how you like me now

Βasile: U2- with or without you

Μιχάλης Μητσάκος: Ηighway to hell-ΑC/DC  (god:’you’re goin to the highway to hell,u bitch)

 Αμαλία Τζανέτου:  Avalanche-Leonard Cohen

Ειρήνη Κοντογιάννη : Planet of Zeus- Doteru 

Αθηνά Σίδερη : Johnny Cash- God’ s gonna cut you down 

Δέσποινα Γεωργακάκου : Nightstalker-My turn


2.       Τραγούδι που θα έπρεπε να παίζει σε όλη τη γη στερεοφωνικά 10′ πριν μας χτυπήσει ο μετεωρίτης που θα μας ξεπαστρέψει μια και καλή!


Ιωάννα ΣαράντηCarmina Burana- Carl Orff [η απόλυτη εμπειρία κατατρόπωσης από αστεροειδή, τύφλα να χει ο Αρμαγεδδών]

Δρακάκη: scorpions-wind of change

Κοκκάλης: Pink Floyd- Set the controls for the heart of the sun

Πολύτιμη: Lacrimosa- Preisner

Νακό: REM- it’s the end of the world as we know it

Μπαλλής: otis redding-my girl

Τζένη Ανδρεοπούλου.: Tom Waits- Russian Dance [τουλάχιστον ας φύγουμε με συναίσθημα]

Βasile: Kansas- Dust in The Wind

Μιχάλης Μητσάκος: Rock you like a hurricane- Scorpions (metewriths:»here i am,rock earth like a hurricane»)

Αμαλία Τζανέτου: Κωνσταντίνος Βήτα- Το κύμα

Ειρήνη Κοντογιάννη: Meshuggah- Demiurge

Αθηνά Σίδερη : Pink Floyd- Eclipse 

Δέσποινα Γεωργακάκου : The doors-The end


3.       Τραγούδι που ακούω στο repeat όταν είμαι άσχημα ψυχολογικά έστω κι αν με κάθε φορά που το ακούω γίνομαι χειρότερα και χειρότερα!


Ιωάννα ΣαράντηThe Divine Comedy- There is a light that never goes out

Δρακάκη: Γλυκερία – Κρυφτό

Κοκκάλης: Nine Inch Nails- Closer

Πολύτιμη: Archive- Lights

Νακό: Rihanna- Unfaithful

Μπαλλής: Johny Cash – Hurt

Τζένη Ανδρεοπούλου.: Nick Cave – Shoot me down

Βasile: Radiohead – Street Spirit

Μιχάλης Μητσάκος: Porcelain – Moby 

Αμαλία Τζανέτου: I suppose- Puressence

Ειρήνη Κοντογιάννη: Down – Learn From this Mistake

Αθηνά Σίδερη : Eλένη Kαραίνδρου- The suspended step of the stork

Δέσποινα Γεωργακάκου : John frusciante-With no one

4.       Αγαπημένο remix κλασσικού (ή όχι) τραγουδιού!


Ιωάννα ΣαράντηShe&Him- You really got a hold on me

Δρακάκη: Suavemente (dance version)

Κοκκάλης: Policemania – Βαβυλώνα 2000

Πολύτιμη: Tiesto – He’s a Pirate

Νακό: Sunshine – Simple Man

Μπαλλής: Richard Cheese- Beat it

Τζένη Ανδρεοπούλου.: Bow Wow Wow – I want Candy (Kevin Shields remix)

Βasile: Kasper Bjorke/ Nicolas Jaar – Heaven

Μιχάλης Μητσάκο: 1550- Θεός αν είναι 

Αμαλία Τζανέτου: Girl with the Dragon Tatoo- Immigrant Song (Led Zeppelin)

Ειρήνη Κοντογιάννη: Nirvana – Where did you sleep last night

Αθηνά Σίδερη : Rumspringa – Can’ t seem to make you mine

Δέσποινα Γεωργακάκου : Matisyahu-One day

5.       Τραγούδι που θα ακούσω μόλις κατακτήσω τον κόσμο α]= όταν για κάποιο λόγο γίνω πλανητάρχης και μονάρχης και όλοι στον κόσμο κάνουν ακριβώς ότι τους λέω β]= όταν επιτύχω όλους τους μεγάλους στόχους -επαγγελματικούς, κοινωνικούς, οικογενειακούς- και οτιδήποτε άλλο θέλω να κάνω!


Ιωάννα ΣαράντηManjah – Don’t joke with a real pro

Δρακάκη: Μπλε- πιάνω φωτιά

Κοκκάλης: Monster Magnet – Space Lord

Πολύτιμη: Nigthwish – Song of myself

Νακό: Disturbed – Indestructible

Μπαλλής: Chris Cornell – You know my name

Τζένη Ανδρεοπούλου.: Yeah Yeah Yeahs – Heads will roll / George Gershwin – Rhapsody in Blue

Βasile: Shawn Lee’s Ping Pong Orchestra – Kiss the Sky

Μιχάλης Μητσάκος: Βlowing in the wind – Βob dylan (panta tha yparxei k ena neo everest g na kataktiseis..)

Αμαλία Τζανέτου: The heavy- How you like me now?

Ειρήνη Κοντογιάννη: Black Sabbath – Iron Man

Αθηνά Σίδερη : Led zeppelin – Going to california

Δέσποινα Γεωργακάκου : Disturbed-Indestructible

6.       Το τραγούδι που θέλω να αφιερώσω στο καλειδοσκόπιο!


Ιωάννα Σαράντη:  Queens of The Stone Age – Like a Drug

Δρακάκη: Ταξιδιάρα Ψυχή – Τρύπες

Κοκκάλης: Public Enemy – He Got Game

Πολύτιμη: Caro Emerald – Back It Up

Νακό: Apollo 440 – Stop the Rock

Μπαλλής: Morcheeba – Wonders never cease

Τζένη Ανδρεοπούλου: CocoRosie – Black Rainbow

Βasile: Portishead – Roads

Μιχάλης Μητσάκος: She’s like a rainbow – Rolling stones (giati mesa ap ena kaleidoskopio,mporeis n deis ola ta xrwmata ouraniu toksou-xwris na exeis parei LSD prohgoumenws)

Αμαλία Τζανέτου: Saltillo- Remember Me

Ειρήνη Κοντογιάννη: 1000mods – Navy in Alice

Αθηνά Σίδερη : Cocorosie – Sunshine

Δέσποινα Γεωργακάκου : Alice in chains-Man in the box


7.       Το τραγούδι που χρησιμοποιώ για να σαγηνεύσω τον παρτενέρ μου έτσι ώστε να κάνουμε σεξ ή αλλιώς ένα τραγούδι για σεξ!


Ιωάννα ΣαράντηHess is More – Yes Boss

Δρακάκη: Cher – dove l’ amore

Κοκκάλης: Massive Attack – Protection

Πολύτιμη: 2pac – California Love

Νακό: Massive Attack – Teardrop

Μπαλλής: Jose Feliciano – el tango de roxanne

Τζένη Ανδρεοπούλου.: Iggy Pop – i wanna be your dog

Βasile: Elvis Costello – i want you

Μιχάλης Μητσάκος: Shoot the runner – Kasabian 

Αμαλία Τζανέτου: Portishead- Glory Box

Ειρήνη Κοντογιάννη: Down – Bury me in Smoke

Αθηνά Σίδερη : The Cure- Lullaby

Δέσποινα Γεωργακάκου : Archive-You make me feel

8.       Τραγούδι που πιστεύω πως περιγράφει την σημερινή κοινωνία (κρίση, καπιταλισμός, παγκοσμιοποίηση, ψήφος στις γυναίκες και άλλα τέτοια θλιβερά)!


Ιωάννα ΣαράντηBirdy – Help the People

Δρακάκη: Βασίλης Παπακωνσταντίνου – Πρέβεζα [Καρυωτάκη]

Κοκκάλης: The Who – Won’t get fooled Again

Πολύτιμη: Prokofiev – Dance of the Knights

Νακό: A Perfect Circle – Counting Bodies like Sheep to the Rhythm of the War Drums

Μπαλλής: Madrugada – Look away Lucifer

Τζένη Ανδρεοπούλου: Eddie Vedder – Society

Βasile: Pixies – Where is my mind

Μιχάλης Μητσάκος: Imagine – John lennon (kleise ta matia,fantasu enan kosmo opws ton perigrafei o lennon,anoikse ta kai des ti mizeria gyrw su..)

Αμαλία Τζανέτου: The National- Bloodbuzz Ohio

Ειρήνη Κοντογιάννη: Lamb of God – walk with me in hell

Αθηνά Σίδερη : Elgar concerto – Part 1 ( Jacqueline du pre)

Δέσποινα Γεωργακάκου : Πανος Τζαβελας-Εντιμε ανθρωπε κυρ Παντε


9.       α. Το τραγούδι που φουλάρω την ένταση όταν πιάνω τα 120 στο δρόμο [ή τα 200 ή τα 80, γενικά όταν είμαι εγώ και ο δρόμος] ή για όσους δεν οδηγούν β. Το τραγούδι που θέλω να ακούω την πρώτη φορά που θα πιάσω μια μεγάλη ταχύτητα όταν πάρω δίπλωμα!


Ιωάννα ΣαράντηThe Bamboos – You aint no good

Δρακάκη: Μαλαματένια Λόγια

Κοκκάλης: Pearl Jam – Rearviewmirror

Πολύτιμη: Ugress -Deceptions

Νακό: AC/DC – Thunderstruck

Μπαλής: AC/DC – Highway to hell

Τζένη Ανδρεοπούλου: David Bowie – Cat People

Βasile: Blur – Song

Μιχάλης Μητσάκος: . I’m walking on sunshine – Katrina and the waves

Αμαλία Τζανέτου: Ο βασιλιάς της σκόνης- Ξύλινα Σπαθιά

Ειρήνη Κοντογιάννη: Black Label Society – Stillborn

Αθηνά Σίδερη : Nick Cave – From her to eternity

Δέσποινα Γεωργακάκου : AC/DC-TNT


10.   Αγαπημένο τραγούδι από ταινία!


Ιωάννα ΣαράντηShigeru Umebayashi – Yumeji’s Theme [In the mood for love]

Δρακάκη: Nino Rota – d’ amore e d’ anarchia

Κοκκάλης: Bob Dylan with the Band – Forever Young [The last Waltz]

Πολύτιμη: Spiritualized – Out of Sight [included in V for Vendetta]

Νακό: Emily Browning – Sweet Dreams [Sucker Punch]

Μπαλλής: The greenhornes – There is an end [Broken Flowers]

Τζένη Ανδρεοπούλου: Belleville Rendez – Vous(french version) [Les Triplettes de Belleville]

Βasile: Gustavo Santaolalla – Endless Flight [Babel soundtrack] / Oasis – Stop crying your heart out [Butterfly effect]

Μιχάλης Μητσάκος: Down in mexico – The coasters (apo »death proof’)

Αμαλία Τζανέτου: The Phantom of the Opera- The music of the night

Ειρήνη Κοντογιάννη: The Black Angels – Young Men Dead [No country for old men]

Αθηνά Σίδερη : Les Marionettes- Zbigniew preisner

Δέσποινα Γεωργακάκου : Long nights-Eddie Vedder{Into the wild}

11.   Σε μια Zombie Apocalypse φάση έχεις μείνει εσύ και ο εαυτός σου καθώς και τo mp3 σου με χωρητικότητα ενός μόλις album. Ποιο θα ήταν αυτό?


Ιωάννα ΣαράντηEdward Sharpe and the Magnetic Zeros – Home

Δρακάκη: τα τραγούδια της Χαρούλας Αλεξίου,του Λοϊζου

Κοκκάλης: Tool – Aenema

Πολύτιμη: Nigthwish – Imaginaerum

Νακό: Linkin Park – Hybrid Theory

Μπαλλής: Μίκης Θεοδωράκης/Γρηγόρης Μπιθικώτσης (1964) – Άξιον εστί

Τζένη Ανδρεοπούλου: The Dead Weather – Horebound

Βasile: Radiohead – The Bends

Μιχάλης Μητσάκος: Back to black – Amy whinehouse  (isws anamesa sta zombie na ‘nai k i amy kai na to ektimhsei )

Αμαλία Τζανέτου: Μάνος Χατζιδάκις και ξερό ψωμί!

Ειρήνη Κοντογιάννη: Pink Floyd – The Wall

Αθηνά Σίδερη : Bauhaus- Bela lugosi’ s dead

Δέσποινα Γεωργακάκου : Clutch-Blast Tyrant

12.   Τραγούδι οι στίχοι του οποίου θα μορούσαν να γίνουν πραγματικότητα


Ιωάννα ΣαράντηAlexander – Truth

Δρακάκη: Φίλιππος Πλιάτσικας – αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα

Κοκκάλης: The Clash – The Guns of Brixton

Πολύτιμη: Loreena McKennitt – the old ways

Νακό: Ραψωδός Φιλόλογος – σε ένα παγκάκι

Μπαλλής: U2 – in god’s country

Τζένη Ανδρεοπούλου: Γρηγόρης Μπιθικώτσης – Άπονη ζωή [το βλέπω να ‘ρχεται σύντομα]

Βasile: Saybia – The second you sleep

Μιχάλης Μητσάκος: Another break in the wall – Pink floyd  

Αμαλία Τζανέτου:  Scorpions- Holiday

Ειρήνη Κοντογιάννη: Potergeist – Muddy mermaids

Αθηνά Σίδερη : Tρύπες – Xώμα και νερό

Δέσποινα Γεωργακάκου : σκουλαρηκι-θανασης παπακωνσταντινου

13.    Εάν είχες την ικανότητα να αναστήσεις έναν τραγουδιστή ή συγκρότημα που δεν υπάρχει πλέον ποιος/α/ο θα ήταν αυτό

 

Ιωάννα ΣαράντηBillie Holiday

Δρακάκη: Beatles

Κοκκάλης: Solomon Burke

Πολύτιμη: Pink Floyd

Νακό: Linkin Park [μεταφορικά]

Μπαλλής: Frank Sinatra

Τζένη Ανδρεοπούλου: Louis Armstrong

Βasile: Jeff Buckley

Μιχάλης Μητσάκος: Oasis  (epeidh ap oles tis skepseis mu,einai i monh efikth)

Αμαλία Τζανέτου: Frank Sinatra (what A voice!)

Ειρήνη Κοντογιάννη: Pantera

Αθηνά Σίδερη : Tim Buckley

Δέσποινα Γεωργακάκου : Nirvana




Νυχτερινή Φρενίτιδα

(Και ναι, αυτή τη φορά δεν έχει τίτλο Music Update!!!)

“I spent so long in the darkness… I’d almost forgotten how beautiful the moonlight is…”

Γράφω για πράγματα που με εμπνέουν ή με αφορμή αυτά. Γράφω λέξεις που αποστήθισα χρόνια πίσω, μα η μνήμη συγκρατεί. Συγκρατεί όλα όσα αγαπώ και με καθορίζουν, και για ακόμα μια φορά βουτώ μέσα στον κόσμο μου. Αυτή τη φορά έμεινα καιρό έξω από αυτόν, ξεσυνήθισα, η επιστροφή είναι ακόμα πιο δύσκολη όταν βολευτείς μέσα στην απραξία σου.

Μα αρκεί ένα βλέμμα στη σελήνη που από εδώ φαίνεται πιο κοντά μου, πιο καθαρή, διακρίνω κάθε απόχρωση που προκαλούν οι κρατήρες, διακρίνω ακόμη και κάθε ακτίνα που ταξιδεύει την απόσταση από το χάος στην ατμόσφαιρα, ώστε να καταφέρει να χαϊδέψει τις κορυφές των δέντρων. Ένα θέαμα που παίρνω τόσο δεδομένο σε άλλες περιπτώσεις, το θεωρώ ακόμα και ξεπερασμένο, ντεμοντέ, βρε παιδί μου! Εξαντλητικά μπανάλ ίσως! Όμως τον τελευταίο καιρό διδάχτηκα κάτι, ακόμα και αν τώρα δεν το συνειδητοποιώ ολοκληρωτικά,  το οποίο εύχομαι να αποτελέσει κάποτε συνειδητοποίηση όλων· Ο  Walt Whitman είπε πως η υψηλότερη των τεχνών, η ενδοξότερη μορφή έκφρασης και η εκθαμβωτικότερη λάμψη στις λέξεις, είναι η απλότητα- ή κάπως έτσι…

Απλότητα, λοιπόν. Είμαι εδώ για να σε πάρω από το χέρι και να σε καθοδηγήσω μέσα από την απλότητα, στον πιο όμορφα σύνθετο κόσμο που θα μπορούσε να υπάρξει.

Για ακόμα μια φορά, θα σου μιλήσω για τη μουσική…

Και αυτή τη φορά θα είμαι πιο τρυφερή, θα σου φερθώ σα μητέρα, όχι σαν ερωμένη, ούτε σαν φίλη, ούτε σαν ξένη, ούτε σα μέντορας. Κάθε φορά που το χέρι μου θα δείχνει σε κάτι καινούργιο, θα έχω αυτό το γλυκό μητρικό χαμόγελο. Σα μια μητέρα που ποτέ δεν είχες, ούτε ποτέ θα έχεις, και εκεί βρίσκεται όλη η ομορφιά…

Δίλημμα: Θα προτιμούσες να είσαι κουφός ή τυφλός;
Ένα βράδυ έτρεξα έξω και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, ένιωθα χαρά, ανυπομονησία, ένα γαργαλητό στο στομάχι όπως όταν ξέρεις ότι θα αντικρίσεις κάποιο θαύμα. Πόσες φορές σου έτυχε να αντικρίσεις θαύματα; Ποτέ; Μία; Άντε δύο; Ε, τότε, λυπάμαι, γιατί τα θαύματα βρίσκονται μπροστά στα μάτια σου κάθε λεπτό, απλά είσαι ανίκανος να τα δεις. Μην ανησυχείς, είμαι εδώ για να σε βοηθώ πάντα να τα ξεχωρίζεις. Είμαι εδώ για να σε  καθοδηγώ πάντα και να σου προσφέρω εναλλακτικές. Να σου δείχνω την ομορφιά που κρύβω μέσα μου και αν τη δεχτείς, αγκάλιασέ την και χτίσε πάνω της γέφυρα επικοινωνίας μαζί μου! Θέλω να γνωρίσω τον κόσμο σου, θέλω να μάθω ποιος είσαι, όχι αυτός που υποκρίνεσαι, αλλά αυτός που είσαι μέσα από τις νότες, μέσα από επιφωνήματα, μέσα από λέξεις αποτυπωμένες στο χαρτί, μέσα από σημειώματα πάνω σε βιβλία σε στιγμές άχρονες!

Μη μιλάς τώρα, απλά άκου και απλά κοίτα ψηλά στον ουρανό! Μπορώ να νιώσω παιδί κοντά σου. Ας απολαύσουμε μαζί. Κλείσε τ’ αφτιά σου. Η μουσική έχει δονήσεις, μπορείς να την ακούσεις να κυλά  μέσα στο αίμα σου, να του δίνει ρυθμό, όμως το θέαμα αυτό ελάχιστες φορές στη ζωή σου θα δεις, ή και άπειρες. Σε κάθε επιλογή σου είμαι δίπλα σου. Απλά κλείσε τα αφτιά σου, άνοιξε τα μάτια σου και απόλαυσε τις ψυχρές φωταψίες να ρίχνουν τη ραδιενεργή νεραιδόσκονή τους πάνω στα μαλλιά σου. Μερικές φορές για να συναντήσεις την ομορφιά θέλει θυσίες. Και όταν φτάσεις στην ομορφιά, γίνεσαι μέρος της. Και τότε γίνεσαι μέρος του θαύματος.

Είσαι το θαύμα της ζωής σου, η μοναδική ύπαρξη με την οποία θα είσαι σε απόλυτη ένωση για όσο ζεις. Αυτή τη στιγμή δε σου ζητώ να μου πιάσεις το χέρι. Σου ζητώ να πιάσεις το δικό σου. Μην το σφίξεις, απλά παρατήρησέ το, μύρισέ το, άγγιξε κάθε μέρος του, μάθε κάθε λεπτομέρεια πάνω του. Βιβλία, ποιήματα, εξετάσεις… Τι τη χρειάζεσαι την αποστήθιση, όταν δεν ξέρεις να απαριθμήσεις απ’ έξω το πόσες φακίδες έχεις, πόσα σημάδια από πληγές που έκανες άθελά σου όταν ήσουν παιδί; Ανέβα στο ποδήλατό σου, μη φοβάσαι, ο άνθρωπος γεννήθηκε για να τολμά. Νιώθεις ήδη τη ζωή να κυλά; Κυλά! Και άμα αφήσεις τα χέρια και πέσεις, είναι δύσκολο να σηκωθείς. Είμαι πάντα δίπλα σου να σου προσφέρω την επιλογή να σηκωθείς και να σε εμψυχώσω, ακόμα και να σου δώσω το χέρι μου· αλλά είναι επιλογή σου αν θα το πιάσεις τελικά. Κάποιες φορές όταν μείνεις πίσω, μα το ποδήλατο προχωρά, τρέξε, πάλεψε, κάνε οποιοδήποτε κόλπο κατεβάσει το σατανικό παιδικό μυαλό σου και βρες τρόπο να ανέβεις. Αν δεν τον βρεις, τότε μπορεί να χάσεις πολλά στο δρόμο, δε θέλω να σκέφτομαι πως μπορεί να σταματήσεις να είσαι και παιδί, όχι, σα μάνα δε θα καταστροφολογήσω ποτέ, είμαι εδώ για να σε βοηθώ να στέκεσαι στα πόδια σου, κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σου.

http://vesicapiscismx.bandcamp.com/track/segundo-bardo-paroxismo

(Ένα διαφορετικό link, με γεύση από διάστημα όπως το βιώνουν στο Μεξικό, rock tripeado αν έπρεπε να καθοριστεί το είδος, σύμφωνα με τα λεγόμενα μέλους της μπάντας, αλλά  για όσους επιθυμούν επίσημους χαρακτηρισμούς, πάρτε μια ταμπέλα psychedelic rock με experimental και progressive rock στοιχεία, καθώς και μια γεύση από λατινική μουσική, έτσι γιατί σας αρέσουν οι σιδηρόδρομοι)

«Ναι; [ναι, ναι, ναι]…….»

«Μ’ ακούς[μ’ ακούς;] ; Δε βλέπω [ω]…»

Είδες; Κατάφερες να το κάνεις, απόλαυσε τώρα την ομορφιά. Ο κόσμος είναι ένα τσίρκο όπως είπε και ο Θ. Το αν ένας κλόουν υποκρίνεται για να βγάλει το ψωμί του, δε σημαίνει πως πίσω από το πάστωμα με τη μπογιά κρύβεται ο ίδιος άνθρωπος. Πότισε τη ζωή σου ομορφιά, μα μην ξεχνάς πως για να ανθίσει χρειάζεται και κοπριά. Πασαλείψου, μη μου φοβάσαι, μετά από μια τέτοια προετοιμασία μένει το καλύτερο μέρος της διαδικασίας που είναι ο ήλιος. Απόλαυσε τη διαδρομή. Αναγνώρισε κάθε ψυχεδελικό κύτταρό σου και άφησέ το ελεύθερο να εκφραστεί. Για να μείνεις κοντά μου, πρέπει να περάσεις αυτή τη διαδικασία. Ωχ! Είδες; Ακόμα και εγώ κάνω λάθη. Εσύ με διδάσκεις, εσύ με βάζεις να μπαίνω σε μια διαδικασία συνεχούς σκέψης, ή μπορεί και στιγμιαίας. Ναι, καλύτερα στιγμιαίας, γιατί πάντα είμαι αυθόρμητη, συνεπώς το ίδιο και η σκέψη μου. Γι’ αυτό πολλές φορές θα με διδάξεις, μην ξαφνιαστείς. Αναπροσαρμόζω λοιπόν: Για να μείνεις κοντά σου, πρέπει να περάσεις αυτή τη διαδικασία. Σπάσε το προσωπείο που σου πλασάρουν, πριν το βάλεις στη σάρκα σου, και δέξου πως έχεις παραξενιές, σκοτεινές πλευρές, σκατά στο κεφάλι σου που πρέπει να πασαλείψεις στη μούρη σου για να σκουπιστείς μετά και να εκτιμήσεις έτσι περισσότερο την καθαρότητα. Συγχώρεσέ με για το λεξιλόγιό μου, μερικές φορές σκέφτομαι πως σου φέρομαι σκληρά, αλλά το υποσυνείδητό μου μού υποδεικνύει πως έτσι σου συμπεριφέρομαι σαν ίσο.

Βυθίσου κι άλλο…

Εύγε! Με κάνεις υπερήφανη! Τώρα μου αποδεικνύεις πως είσαι καλός μαθητής. Τώρα το αποδεικνύεις στον εαυτό σου για την ακρίβεια, εγώ δεν είμαι παρά ένας απλός εμψυχωτής στα βήματα που επιλέγεις εσύ να κάνεις. Την ομορφιά εσύ θα καταφέρεις να την εκτιμήσεις και να την αναγνωρίσεις, εγώ και να τη δω δεν έχει κανένα νόημα. Σκέψου, αλήθεια, πόσο αστεία σκηνή θα ήταν: να ήμασταν σε ένα βουνό και να σου φώναζα: «Είσαι όμορφοοοοος» [είσαι όμορφοοοος] [είσαι όμορφοος] αν εσύ στο τέλος μου απαντούσες, «Είμαι άσχημος». Τρεις φορές δεν ήταν αρκετές; Δεν ήταν. Ούτε χίλιες δε θα ήταν. Θέλω να το ακούσω από τα χείλια σου. Ή καλύτερα, από τις δονήσεις της ύπαρξής σου.

Ναι, έχεις κάνει πρόοδο, είναι εμφανές. Αυτή τη φορά έχεις το προνόμιο να μην πρέπει να επιλέξεις ‘τυφλός ή κουφός’. Οπότε κλείσε τα μάτια και ζήσε με τα μάτια της ψυχής. Αν είναι πολύ New Age για τα γούστα σου, τότε ακόμα πιο πολύ ‘εύγε’ από τη στιγμή που συνεχίζεις να το ακούς. Υποδέχεσαι τη new age περίοδο της ζωής σου, δοκιμάζοντας κάτι περισσότερο ενδιαφέρον από την απλή σοκολάτα που μου ζήταγες μικρός. Ξέρεις ότι για να φτάσεις στην απλότητα από την οποία ξεκίνησες, πρέπει να βουτήξεις στη συνθετότητα. Και ίσως συνειδητοποιήσεις ότι οι δύο μεταξύ τους έννοιες δεν απέχουν και τόσο όσο φανταζόσουν τελικά. Τουλάχιστον όχι τόσο ώστε να είναι ακατόρθωτο να ταλαντευτείς ανάμεσά τους ανά πάσα στιγμή.

Με ξαφνιάζεις με τα συναισθηματικά σου σκαμπανεβάσματα. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως τα mood swings σου είναι σύμπτωμα σχιζοφρένειας. Κάπου το διάβασα, δε θυμάμαι τώρα. Ωραία. Ας υποθέσουμε ότι είσαι σχιζοφρενής. Πώς δρας; Σκέψου. Αφέσου. Φαντάσου. Ξέρω πως δεν είναι το ίδιο με το να είσαι όντως σχιζοφρενής, αλλά φαντάσου το, τα πάντα αποκτούν ενδιαφέρον, έστω και μόνο μέσω της φαντασίας. Πραγματικά δεν ξέρω τι με έπιασε βραδιάτικα, συγχώρεσέ με που φτιάχνω τόσο οξύμωρα ζευγάρια λέξεων όπως το ‘μόνο’-‘φαντασίας’. Κάποιες φορές εκεί που αφαιρούμαι όταν περπατώ, σκέφτομαι πόσο όμορφος πρέπει να είναι ο κόσμος σου, ενώ εγώ δεν μπορώ να τον δω. Ξοδεύω τόση ώρα και τόση ενέργεια πάνω στη σκέψη, και το παράδοξο είναι πως ποτέ δε συνειδητοποιώ πως μέσω αυτής και εγώ εκείνη τη στιγμή χρησιμοποιώ τη φαντασία μου.

Όταν βλέπεις ένα μήλο, λες πως είναι κόκκινο και στρογγυλό. Όμως όταν σε ρωτήσει κάποιος να περιγράψεις ένα μήλο, ακόμα και σε αυτό το λεπτό παράδειγμα που σου φέρνω, χρησιμοποιείς τη φαντασία σου, ώστε να φέρεις το μήλο σα μια νοητή εικόνα στο μυαλό σου, την οποία στη συνέχεια την περιγράφεις λεκτικά. Αν έχεις τρομερή φαντασία, μπορεί να ταξιδέψεις αλλού, ας πούμε στο ότι το συγκεκριμένο μήλο θα μπορούσε να είναι μια παχουλή κυρία, ή ότι είναι ένα απολιθωμένο μήλο το οποίο έχει επιβιώσει αιώνες και αιώνες και η παραμικρή απότομη κίνηση θα το κάνει σκόνη. Και ίσως κάποιος φοβερός και τρομερός τυμβωρύχος παράτησε το… ‘χόμπι’ του επειδή βρήκε αυτό το μήλο, για να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και να βρει την καλύτερη τιμή στην οποία θα μπορούσε να το πουλήσει. Και στο δρόμο του μπορεί να μέθυσε σε κάποιο κακόφημο μπαρ και περηφανευόμενος για το απολιθωμένο του μήλο, να το επιδείκνυε στους θαμώνες του μπαρ, με αποτέλεσμα να το αφήσει πάνω στον πάγκο από όπου ένα άστεγο και πεινασμένο παιδί άπλωσε το χέρι του και το πήρε για να το φάει· και δαγκώνοντάς το το έκανε σκόνη. Γαμώτο… Ούτε που θέλω να φανταστώ τι συνέβη μετά σε αυτό το παιδί…

Είδες; Η φαντασία καμιά φορά μπορεί να μας βασανίζει, μπορεί να φαίνεται στους άλλους πως υπεραναλύουμε τις καταστάσεις, αλλά δεν είναι έτσι. Αποδέξου γλυκά τη δημιουργική και μοναδική σου σχιζοφρένεια, όπως ένα κομμάτι trip hop με μηχανικούς, τρομακτικούς ήχους. Συνδύασα trip hop με φανταστικές, παιδικές ιστορίες για χάρη σου βραδιάτικα, τι άλλο θες για να σου αποδείξω ότι ό, τι τρέλα έχεις μέσα σου πρέπει να την αφήσεις να βγει πηγαία και να διδαχτείς και να ζήσεις από αυτήν;

Nαι… Ναι, το ξέρω… Το ξέρω πως σε κουράζω με τις εναλλαγές μου. Ξέρω πως με θεωρείς άσχετη, ανίδεη στα θέματα συνοχής και οργάνωσης. Δεν μπορώ να το κάνω. Προσπάθησα, αλλά δεν κατάφερα να οργανώσω τη σκέψη μου, πόσο μάλλον τα γραπτά μου. Και μην ακούω βλακείες πως τα γραπτά είναι εδώ για να οργανώνουν τη σκέψη μας. Τα γραπτά είναι εδώ για να κάνουν ακόμα πιο χαοτική τη σκέψη μας, απλά στην προκειμένη περίπτωση τα καλωσορίζουμε στη ζωή μας, γιατί αποτυπώνουν και εξωτερικεύουν, επιβεβαιώνουν αν θες, τη δημιουργική μας φύση. Δε μιλάω για μένα σαφώς. Δεν είμαι δημιουργική. Σαπίζω μέσα στην ίδια τη σκέψη μου, και ζω στιγμιότυπα επικότητας και δράσης μέσω της μουσικής. Τι; Επειδή γράφω κάτι αράδες; Μα κοίτα, τις ενισχύω με μουσική, ώστε το μεγαλείο της να κρύβει την ανικανότητά μου, να την καλύπτει, να πετάει στάχτη στα μάτια σου, συγνώμη, νιώθω πως σε προδίδω. Κάνω ό, τι καλύτερο μπορώ, ίσως δε θα έπρεπε να σου μιλάω για αυτά, σε δηλητηριάζω άθελά μου. Αφήνομαι στις υψηλές νότες ενός βιολιού που θρηνεί το παράσιτο που θρέφω τόσα χρόνια μέσα μου, που αυτή τη στιγμή δεν έχει άλλο χώρο και πρέπει να ξεριζώσω.

Πράσινο… Σκέψη… Πόνος… Καρδιά… Ζιζάνια… Τραβάω… Νιώθω σαν καρικατούρα του εαυτού μου, μπορώ να δω τα είδωλά μου να με επιβραβεύουν για την πάλη μου, νιώθω σαν τον Drizzt, που προσπάθησε να απαρνηθεί τη σκοτεινή του φύση που τον έθρεφε από μικρό, και από drow του Underdark, βγήκε στην επιφάνεια. Αναζητώ ήλιο, και μέσα στην έκσταση της κιθάρας, αναζητώ να γευτώ μέσα στη ρουτίνα σταγόνες επικών στιγμών, μαχών για ιδεώδη των οποίων το νόημα ο άνθρωπος έχασε από νωρίς. Δε θέλω να τα χάσω κι εγώ. Γι’ αυτό έχω εσένα συντροφιά. Έκσταση. Στομαχική ταραχή, διανοητική διαταραχή, σαγηνευτική γαλήνη και απίστευτα σύνθετα απλή δημιουργία. Παραδίδομαι…

Κάτι που θα σε πάει πίσω αν θυμάσαι. Μ’ αρέσει στη ζωή μου να επαναλαμβάνομαι κάποιες φορές. Μάλιστα, θα έλεγα πως μου αρέσει ακόμη και το να είμαι ευχάριστα προβλέψιμη. Μην το φοβάσαι, γλυκέ μου, η απλότητα είναι η μεγαλύτερη ομορφιά. Εξάλλου, κοίτα. Τώρα σου δείχνω μια διαφορετική οπτική. Είναι το σημείο αυτό στο οποίο τα μεγάλα μυαλά συναντιούνται και αλληλοεμπνέονται. Αν αυτό που ακούς δεν είναι θαύμα, τότε πες μου, ποιος είναι; Εσύ. Το ξέρω. Και σ’ αγαπάω και είμαι υπερήφανη. Μέσα από σένα ζω, υπάρχω. Μέσα από σένα θέλω να δω τον κόσμο, να αντικρίσω κάθε ομορφιά, να καταφέρω να αγγίξω το ανυπέρβλητο, αν όχι να το γραπώσω. Και αν μετά επιστρέψω σε μια προηγούμενη κατάσταση, δε με πειράζει, γιατί τουλάχιστον θα έχω φτάσει εκεί σε κάποια στιγμή της ζωής μου. Προτιμώ τη μια και μοναδική φορά, παρά το καθόλου.

Η Μάγια Αγγέλου είπε: Η μουσική ήταν το καταφύγιό μου. Μπορούσα να συρθώ ανάμεσα στο κενό των νοτών και να κουλουριαστώ στη μοναξιά μου. Ή κάπως έτσι νομίζω, κάπως έτσι διάβασα.  Και όπως είπε και ο T. «το να νιώθεις μοναξιά και ταυτόχρονα ικανοποίηση, είναι πιστεύω ένα σπάνιο είδος ευτυχίας». Έτσι ακριβώς, σε αυτό είμαι σίγουρη.

______

Συγχώρα την πολυλογία μου… Σε ενέπνευσα μήπως για λίγη μοναξιά; Καλή είναι η λίγη μοναξιά, μην τη φοβάσαι. Αν έχεις όρεξη, μπορείς να κάνεις ένα ακόμη τελευταίο για σήμερα ταξίδι. Ενδείκνυται για τις βραδινές ώρες, πίστεψέ με.  Και ξέρεις κάτι; Η καλύτερη και πιο γλυκιά πλευρά της μοναξιάς (με τη ρομαντική και όχι τη σκοτεινή έννοια-κάποια στιγμή θα καταλάβεις τη διαφορά) είναι να μοιραστείς αυτό το ταξίδι με κάποιον άνθρωπο αξίας δίπλα σου. Εγώ τώρα θα σου αφήσω το χέρι. Αναζήτησε κάποιον άλλον. Μοιράσου όσα είσαι, με κάποιον που εσύ θα επιλέξεις. Και όταν το σκοτάδι το νιώθεις απειλητικό από πάνω σου όπως τα σύννεφα πριν τη βροχή, να με καλείς, εγώ θα είμαι πάντα εδώ. Και αν κάποια στιγμή δεν είμαι, η μουσική είναι πάντα.

Υ.Γ: Διαβάζοντάς το ολοκληρωμένο, βρήκα το άρθρο αρκετά, μα τελείως ακούσια, Μπουσκαλι-κό. Ζητώ συγνώμη από τους λάτρεις του, δεν είχα τέτοιους σκοπούς· για όσους τον σνομπάρουν, μπορώ να πω με πολλή πολλή απλότητα πως I dont give a shit!

30/12/11

Music Update No2

Uploading… … …

Please wait… … …

Please wait… …

Please wait…

Can you sing with all the voices of the mountain, can you paint with all the colours of the wind?

Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι η φύση παράγει μουσική από μόνη της; Πόσες φορές δεν ακούσαμε ένα κομμάτι και νιώσαμε αμέσως τη φυσική αίσθηση που αναδύει; Κάποια κομμάτια μυρίζουν καλοκαίρι, κάποια άλλα χειμώνα. Και κάπου εκεί στο μεταίχμιο, ανάμεσα στη βροχή και τα σύννεφα, σε ένα αόρατο σύμπλεγμα, μια θαυματουργή ιεροτελεστία αναλαμβάνει τον πρώτο ρόλο για να συνθέσει την υψίστη του κόσμου μουσική. Πανδαισία χρωμάτων θα έλεγε κάποιος; Πανδαισία αισθήσεων θα διόρθωνα…

Ο αέρας λυσσάει, τα σύννεφα μαζεύονται σα στοιχειά που χορεύουν γύρω από το θήραμά τους και μυσταγωγικά, σχεδόν ερωτικά, λικνίζονται στα προστάγματα του σκοτεινού και ζοφερού αιθέρα. Τελικά η βαρύτητα επιβάλλεται. Και όταν  οι πρώτες σταγόνες αγγίξουν απαλά, επιθετικά, το χώμα, τότε σαν από εξπρεσιονιστικό καμβά ξεπετάγονται αρώματα, γεύσεις και χρώματα προς κάθε κατεύθυνση.

Ναι, για ακόμα μια φορά αφιερώνω την ανάρτησή μου στις βροχερές μέρες, που δυστυχώς έλειψαν αισθητά από το φθινόπωρο. Η φύση παράγει τη δική της μουσική την οποία αξίζει να λατρεύουμε, αλλά ποτέ δεν είναι κακό να τη συνοδεύουμε και με δέκα, είκοσι, τριάντα κομματάκια γραμμένα και ερμηνευμένα από ανθρώπινο χέρι και φωνή.

  1. Στην πρώτη θέση θα βάλω δύο πολύ αγαπημένα κομμάτια, τα οποία ήταν και ο λόγος για τον οποίο γράφω το άρθρο. Είναι η απόδειξη ότι η ποσότητα τελικά δεν κάνει τον καλλιτέχνη, αλλά η ποιότητα. Στο youtube υπάρχουν (άκουσατε, ακούσατε!!) μόνο ΔΥΟ κομμάτια τους, ενώ στο επίσημο site τους (μη φανταστείτε glamourιές) με το ζόρι θα βρείτε άλλα δύο. Δε γνωρίζουμε ημερομηνία σύστασης του συγκροτήματος, δε γνωρίζουμε ηλικίες, δε γνωρίζουμε καν αν αυτά τα κομμάτια ανήκουν σε κάποιο συγκεκριμένο δίσκο. Ένα εξαίρετο δείγμα του πώς θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται η μουσική, αποδεσμευμένη από καλούπια είτε ηλικιακά, είτε εμπορικά. Ό, τι πρέπει για τη νύχτα που πέφτει νωρίς, τα χριστουγεννιάτικα φώτα στους δρόμους να αναβοσβήνουν χαρούμενα και οι χοντρές σταγόνες της βροχής να διαθλάνε το φως τους λίγο πριν πέσουν στο χώμα, στην άσφαλτο, στα μαλλιά, το πρόσωπο ή και τη γλώσσα σας. Trip Hop, λοιπόν αγαπητοί μου Καλειδοσκόποι και μη.

Jazzy Trip Hop, God Bless It!

Στο επόμενο, ο τίτλος απλά δε θα μπορούσε να είναι καλύτερος…

2. Art of Empathy για τη συνέχεια. Dark Music for Dark Dreamers. Εμπνεόμενοι από την ταινία ‘The Snowman’, αποφάσισαν να δημιουργήσουν ένα συγκρότημα μελαγχολικής μουσικής για τους λίγους. Παρακαλώ μην το διαδώσετε, είναι μόνο για όσους ξέρουν να εκτιμούν τη μουσική.

A struggle for life,

a meaning not present,

It’s a struggle so silly,

When I’m with you

3.  Ποιος είπε ότι απαραίτητα στο άκουσμα της ιδιότητας “DJ”, η μουσική που ακούγεται δεν έχει καμία σχέση με… ΑΥΤΟ… ;;;

Ο DJ Krush μάς προσφέρει μια μοναδική απόλαυση που μυρίζει λίγο θάλασσα, αλλά φέρει πάνω της και τη γλυκιά υγρασία του απειλούμενου από το Σεπτέμβρη Αυγούστου.

4.  Το επόμενο κομμάτι είναι φρέσκο στις μουσικές επιλογές μου, αλλά νιώθω να το αγαπώ ήδη. Να είστε σίγουροι πως δε θα υπάρξει ούτε ένα άρθρο χωρίς να κάνω tribute σε κάποιον, για αυτό θα αναφέρω για ακόμα μια φορά το αναπόφευκτο: ευγνωμονώ πάντα τα άτομα από τα οποία περιστοιχίζομαι και που με βυθίζουν σε νέους κόσμους. Ερωτεύομαι από την αρχή και απολαμβάνω την κάθε στιγμή!

Barclay James Harvest, λοιπόν, χωρίς εισαγωγές και εκνευριστικές λεπτομέρειες. Όταν οι στίχοι μιλάνε, έμφαση στην επιφάνεια δεν είναι δυνατόν να δοθεί, είναι πράξη ασεβής και ιερόσυλη…

They keep my heart from your heart

We must be in the end

‘Cause I love you

5.  Πάμε σε κάτι διαφορετικό. Εδώ νομίζω πως οι fans του Kieslowski θα βρουν έναν λόγο για να διαβάσουν την ανάρτηση και να πατήσουν το link για το youtube. Αν πάλι δεν υπάρχει ούτε ένας fan, τότε το ξέρω, η ανάρτησή μου είναι καταδικασμένη…

Tango παρακαλώ πολύ και ο ίλιγγος που σου προκαλεί ο Preisner δεν είναι από τον ερωτικό χορό με την/ τον παρτενέρ σου. Είναι εκείνη η γλυκιά ζάλη που σου προκαλεί η μέθη του εαυτού σου, όταν ανακαλύπτεις νέες πτυχές του. Ένα άδειο δωμάτιο, μια γερή δόση φαντασίας, μια ακόμα μεγαλύτερη αίσθηση μεγαλείου και το πνεύμα σου μπορεί να κατακρεουργηθεί τόσο από τα βάρβαρα, όσο και από τους τρυφερά θέματα που εναλλάσσονται μέσα σε δυόμιση fucking λεπτά.

Και μια λεπτομέρεια για τους λάτρεις του tango, αλλά και για να καταρρίψουμε τα ηλίθια κοινωνικά στερεότυπα για τους ανίδεους: το tango δεν ήταν πάντα ερωτικός χορός ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα. Ξεκίνησε από τα καταγώγια της Αργεντινής, μεταξύ ανδρών…

It is all a question of sensitiveness…

 

6.  The Magic of Winter

Η επόμενη ανάρτηση παρουσιάζεται με τη μεγαλύτερη ψυχρότητα που θα μπορούσε ποτέ κανείς να παρουσιάσει μια τόσο τέλεια μουσική. Ξέρω ότι δεν της αξίζει να συμπεριλαμβάνεται μέσα σε μια δεκάδα με διάφορες άκυρες αράδες-και ειδικά να βρίσκεται στη θέση 6- αλλά δε γίνεται να μην το συμπεριλάβω.

Winter is coming’ και επειδή πλησιάζει γρήγορα και επιβλητικά τον καλωσορίζουμε, σαν αδελφό, προστάτη ή εραστή, με το καλύτερο intro:

Winter Magic

Of my children the dearest one is this stage
Where the moonlight on its alleys advances
Bent spring, summer in the care of
The White Ocean so wide
Which with the wings of a ghost moon
Arrives to retrieve me home

Upon the wintry earth, a moment like eternity
Which with the paws of a kitten to me creeps
Here at the tale’s roots I may live, where
A violin of vast longing
Its eternal melody paints
With its song awakens the Earth

Από το νέο επικό-και όχι μόνο- album κάποιων τρελών Φιλανδών που χωρίς να τους γνωρίζω και να με γνωρίζουν, με έχουν εκθέσει τόσο πολύ μέσα στους στίχους και τη μουσική τους που σκέφτομαι να διεκδικήσω πνευματικά δικαιώματα!!

7.   Και επειδή μετά την κορύφωση, το πάθος δεν μπορεί να φουντώσει σε καμία περίπτωση με τον ίδιο τρόπο που φουντώνει στα προκαταρκτικά, θα παραθέσω τρία κομματάκια που ενδείκνυνται για το μετά… Κάτι σαν αποθεραπεία. Και όντας πολύ σημαντική, πιστέψτε με, θα σας προσέξω πολύ μέχρι το τέλος. (Ή το κάνουμε σωστά ή καθόλου!) Δικό μας παιδί και απλά τρελαίνομαι!

8.  

Από το album τους Tranquility. Διαφορετικά από ό, τι είχατε ακούσει μέχρι τώρα; Σαφώς! Στο torrent υπάρχουν μόνο επτά από τα είκοσι κομμάτια του album,ενώ στο youtube υπάρχουν μόνο τέσσερα. Για τους φανατικούς των κομματιών, παρακαλείσθε-συμπεριλαμβανομένης και εμού-να καταθέσετε το ποσό των 11pounds στο amazon.uk ASAP!

9.  Και από την απαλή, γλυκιά ambient, περνάμε στην dark. Φιλανδοί και αυτοί (και να φανταστείτε ότι ακόμα δεν έχω φύγει!), εμπνέονται από το παλιό folk, τον κόσμο του Tolkien και τους αδερφούς Grimm και συνεπαίρνουν εμάς και ό, τι άλλο βρεθεί στο πέρασμά τους!

Μπορεί κανείς να βυθιστεί στην επικίλα (αντιποιητικό; Στ’….)ήδη από τις πρώτες μελωδίες…

10.   Και κλείνω με κάτι που θα με βοηθήσει να κλείσω και το όλο άρθρο. Παρ’ όλο που υπάρχει και σε πιο μεγάλη εκτέλεση, εγώ παραθέτω τη συγκεκριμένη. Και αυτό γιατί ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να το χορτάσετε, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να το συνηθίσετε, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να χάσετε το ενδιαφέρον σας για αυτό, ούτε στο απειροελάχιστο δευτερόλεπτο. Δεν βάζω το The Promise. Βάζω το The Heart Asks Pleasure First γιατί αυτή είμαι, αυτό νιώθω, αυτή η μελωδία με συγκινεί, και γιατί όταν η καρδιά μου ζητά πρώτα την απόλαυση, σας κλείνει την πόρτα στα μούτρα, σας γράφει σε σημεία που δεν έχει  και βάζει τέρμα τη μουσική!


______________________

Βρήκα κάποιον να κλαίει ξεδιπλώνοντας με τα δάκρυά του την ψυχή του μπροστά μου . Ήταν από εκείνες τις στιγμές που το ενήλικο μυαλό σου σού υποδεικνύει πως δεν πρέπει να μιλήσεις, αλλά ταυτόχρονα η παιδική σου ψυχή σε σκουντάει και σου ψιθυρίζει πως ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ να μιλήσεις…

Σε τέτοιες περιπτώσεις, συνεχίζεις απλώς να ακούς τη βροχή της μουσικής και να μπερδεύεις τα δάκρυα με σταγόνες…

Φιλιά και Καλά Πρωτοχρονιά,

με Αγάπη από μένα!

:*

Music Update…

Uploading, please wait…

ΜΠΡΟΥΦ!!!

Your upload has been successful… Enjoy yourselves…

Πόσα χρώματα μπορεί άραγε να παράγει η μουσική; Η απάντησή μου θα ήταν όσα υπάρχουν. Αυτό περιλαμβάνει κάθε πιθανή απόχρωση, οποιαδήποτε σκιά, ακόμη και το οποιοδήποτε ξεθώριασμα που κάποιος θα θεωρούσε απλώς ξέπλυμα, άρα όχι-χρώμα. Και επειδή το κάθε χρώμα αντιστοιχεί και σε μια διαφορετική διάθεση, θα έλεγα πως η μουσική είναι ένα από τα ελάχιστα μέσα με τα οποία- όχι όπως θα έλεγε κάποιος εκδηλώνουμε τη διάθεσή μας, όχι δεν είναι αυτό- είναι ένα από τα ελάχιστα μέσα με την οποία επηρεάζουμε την εκάστοτε διάθεσή μας και την ελέγχουμε. Χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχει και η αντίστοιχη μουσική που να την εξωτερικεύει και στον υπόλοιπο κόσμο.

Πόσες φορές κάθισε κάποιος μπροστά από το σωρό της μουσικής του (είτε ψηφιακό, είτε υλικό) και ενώ βρισκόταν σε πλήρη θλίψη έβαλε κάτι για να… τον ανεβάσει; Πόσες φορές χρειάστηκε κάποιος άλλος να ακούσει ένα κομμάτι απόλυτα γλυκιάς θλίψης, ώστε να μπορέσει να απομονώσει τη χαρά του και να απολαύσει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα;

Το παρόν θέμα αφορά τις βροχερές μέρες, οι οποίες μιας και διανύουμε το φθινόπωρο αναμένεται να είναι πολλές. Ο νους ενός μουσικά ανίδεου θα έτρεχε απευθείας στην κατάθλιψη. Αρνητικά προκατειλημμένος, θα έχανε ένα 99% της ομορφιάς των κομματιών που θα παραθέσω μια παράγραφο παρακάτω.  Ένας γνώστης της μουσικής όμως- ή πολύ ορθότερα: λάτρης της μουσικής- ως αντικειμενικός κριτής θα ήταν σε θέση να αντιληφθεί την ομορφιά και το μεγαλείο τους κατά ένα μεγάλο ποσοστό. Από εκεί και πέρα θέση παίρνει το γούστο και η ιδιοσυγκρασία, δυο παράγοντες στους οποίους δεν μπορώ να εκφέρω καμιά ένσταση.

ΟΧΙ, ΔΕ ΒΑΖΩ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ!!!

Αν είσαι από αυτούς που λατρεύουν τη μουσική, τότε τα επόμενα τραγούδια θα σ’ ενθουσιάσουν. Εδώ βρίσκεται ένα πολύ καλό δείγμα της μουσικής ανά τα χρόνια και εγώ, ταπεινή λάτρης της, αφιερώνω ελάχιστο χώρο και χρόνο για ένα, ακόμα πιο ελάχιστο, δείγμα της.

  1. Όλοι γνωρίζουμε τους Black Sabbath. Με μια αρκετά σύντομη πορεία μέσα στο μουσικό χώρο, παρ’ όλα αυτά το κεφάλαιο στην ιστορία της μουσικής που αφιερώνεται σε αυτούς είναι τεράστιο. Και όχι άδικα.  Μετά από ένα πολύ εύστοχο σχόλιο από ένα χρήστη στο youtube, ένα αριστούργημα μετατρέπεται σε κάτι παραπάνω από θεϊκό με μόνο μια μικρή προσθήκη.

  σε συνδυασμό με το πανέμορφο site www.rainymood.com .

Για όσους δε γνωρίζουν, το rainymood είναι ένα site το οποίο παράγει συνεχόμενα ήχο βροχής. ‘Άχρηστο για καποιους, ευεργετικό για άλλους και… πολύτιμο για τους εκλεκτούς. Ο συνδυασμός είναι τόσο ΓΑΜΑΤΟΣ που μετά από τόσο καιρό που το γνωρίζω, συνεχίζω να χρωστώ ευγνωμοσύνη σ’ αυτόν που μου το έδειξε.

2.       Και επειδή η trip hop/ ambient δεν έβλαψε ποτέ κανέναν (μόνο τα σκυλάδικα βλάπτουν), ο Emancipator αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους στο είδος του. Απόδειξη; Τα κομμάτια που ακούτε είναι από τον πρώτο του δίσκο, τον οποίο έβγαλε μόλις στα 19 του χρόνια.

 

3.       Twisting through the dark concealing, search again your reflection lives within

Μπορεί να έχει φωνάρα και να την αδικώ που βάζω το instrumental, αλλά με μια τόσο άψογη σύνθεση από τα χεράκια της δεν μπορείς να μην το κάνεις. Στίχοι όμορφοι, αλλά μερικές φορές η σιωπή μπορεί να περάσει περισσότερα απ’ όσα μπορεί η χροιά. Σε απολαμβάνω σε άλλα εξάλλου, δεν έχω τύψεις. Feeding the flower that dies is a ray of light…

4.           Όποιος πιστεύει πως τα Soundtracks ανήκουν σε υποκατηγορία της μουσικής τού αξίζει επικήρυξη με χρηματικό ποσό που θα ορίσω εγώ η ίδια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση θα ήταν καλύτερο να μην έχετε δει τις ταινίες- ειδικά την πρώτη φορά που θα ακούσετε το soundtrack, διότι με αυτόν τον τρόπο η εικόνα θα προκαλεί μια διαβρωμένη εντύπωση της μουσικής που κανονικά θα μπορούσε να αποτυπωθεί διαφορετικά μέσα σας. Στη δική μου περίπτωση αυτό με έσωσε πολλές φορές και ΕΙΔΙΚΑ στο The Piano στο οποίο ευτυχώς είχα έναν ολόκληρο χρόνο άγνοιας για το τι συμβαίνει και συνεπώς πλήρη ελευθερία να ταυτιστώ με τη μουσική my way.

5.       Για πολλούς καλοκαιρινό. Για άλλους μελαγχολικό ή ένα κομμάτι ενδοσκόπησης. Για άλλους κάτι τελείως διαφορετικό και ασύλληπτο. Αμφιλεγόμενο, αλλά παρ’ όλα αυτά ευρέως αναγνωρισμένο ως ΑΨΟΓΟ, το Marooned των Pink Floyd θα μπορούσε μια βροχερή μέρα να προσφέρει μέσα σας κάτι εντελώς αναπάντεχο. Χαίρομαι για την εμπειρία και σας εύχομαι να την απολαύσετε όπως σας αξίζει. Με τις ευχές μου. Νακόπουλε για το ψυχικό που μας κάνεις κάθε φορά και ανεβάζεις αναρτήσεις… και μιας και σε συγκλόνισε, εσένα όπως και πολλούς, το συμπεριλαμβάνω για να το απολαμβάνουμε και από το site τώρα!

6.          Ναι, ναι, είναι γνωστό. Θα πάω στους Mogwai στις 21/10. Καημένοι Καλειδοσκοπίτες σας τα’ πριξα πια με αυτό το θέμα. Και φυσικά αναμένετε και αντίστοιχη ανάρτηση μετά το πέρας της πολυπόθητης βραδιάς. Anyway… Στην προκειμένη περίπτωση.. το Half Time θα μπορούσε να κάνει το χουζούρεμα στο κρεβάτι ενός μουντού πρωινού μια μοναδική εμπειρία- καλύτερη και από αυτής του απλού χουζουρέματος, ναι, ναι! Μια, δυο, τρεις φορές και η μέρα είναι εγγυημένα πανέμορφη!

7.        Ε, λοιπόν, το παραδέχομαι! Λατρεύω metal!Τι να κάνω! Είναι απλή ΠΩΡΩΣΗ! Πιστεύεις πως γεννήθηκες σε λάθος εποχή; Θες να ακούσεις κάτι μεσαιωνικό και όμορφο, μα ακόμα δεν το έχεις βρει; Θέλεις να βιώσεις λίγη από την επική δόξα περασμένων αιώνων; Όχι, δεν είναι διαφήμιση. Είναι μια από τις ομορφότερες ανακοινώσεις EVER. Οι Haggard όχι μόνο θα ικανοποιήσουν την ακόλαστη δίψα σου για μουσικό πάθος, αλλά ίσως νιώσεις και κάτι μέσα σου να σπάει και να παίρνει προνομιούχα θέση στην πυραμίδα του παρελθόντος και των αναμνήσεων που φυλάς σφιχτά στην αγκαλιά σου. Κράτα το καλά, είναι σωστός θησαυρός. Έχε τα αφτιά σου ανοιχτά για τη συνέχεια…

Μιας και είσαι άπληστος, θα σου προσφέρω και κάτι ακόμη. Αν είσαι για κάτι πιο folk αλλά κατά τα άλλα να φέρει πάνω του την άγρια και ψυχρή ομορφιά της metal, τότε καλύτερα να πάρεις αυτό και να πάθεις την πλάκα σου (τελικά υπάρχουν πολλοί τρόποι για να εκφράσεις την πώρωσή του με λέξεις, αλλά δεν είναι ποτέ αρκετοί για να την εξωτερικεύσεις ολόκληρη, γι’ αυτό πατήστε στο link):

Οι Eluveitie απλά γαμάνε! (αντιποιητικό; Ποιος νοιάζεται! Αφού ΕΤΣΙ είναι)

8.        Και μιας και αναφέρθηκε το folk- και επειδή νιώθω ήδη ενοχές που το άφησα όγδοο- νιώθω τη σφοδρή ανάγκη να κάνω ένα tribute στη Loreena McKennitt, το ξωτικό της μουσικής, τη φωνή που λάτρεψα και θα λατρεύω πάντα. Έχει ταξιδέψει  πολύ, έχει ψάξει πολύ και έχει χτίσει ένα ολόκληρο έργο γύρω από τις παραδόσεις και τους μύθους διάφορων λαών, κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό των Άγγλων, των Σκοτσέζων και των Κελτών. Δυο από τα ομορφότερα έργα που έχουν γραφτεί ποτέ, ένα μεταφορά από ποίημα του Sir Walter Scott- The English Ladye and the Knight και ένα δικό της δημιούργημα (που για μένα αντιπροσωπεύει ένα από τα τελειότερα κομμάτια που οφείλει η γη ολόκληρη ν’ ακούσει).

I’d hear the ocean breathe

Exhale upon the shore

I knew the tempest’s blood

Its wrath I would endure

9.        Iceland! Κρύο, πατινάζ, Βόρειο Σέλλας και πανέμορφα τοπία. Πώς να μην αντλεί κανείς έμπνευση από μια τέτοια ψυχρή όαση ; I am in high spirits!

10.  Τέλος, επειδή είναι ΑΞΙΟΛΑΤΡΕΥΤΟΣ και τρελάρας, και επειδή το νέο του άλμπουμ Bad As Me κυκλοφορεί στις 25/10, μια βροχερή νύχτα ίσως να έκλεινε με τον καλύτερο τρόπο μαζί του. Παρέα με ένα ποτήρι ρούμι, καπνό και χαμηλά φώτα-και τζάκι για τις πιο κρύες νύχτες- ίσως και να καταφέρεις τελικά να σηκωθείς από τον καναπέ, να φορέσεις τιράντες, να πάρεις το μαύρο σου καπελάκι και με μια θεατρική κίνηση να τη ζητήσεις σε ένα μοναδικό και προσωπικό χορό… Μα πρόσεχε είναι επικίνδυνη!

She left on the fall, that’s her picture on the wall

She always had that little drop of poison

Here you lose a little every day

I remember when a million was a million

They all have ways to make you pay

(Doesn’t that ring a bell???)